All Chapters of ปริศนารอยสวาท: Chapter 1 - Chapter 5

บัวเป็นบุตรสาวของคหบดีผู้ร่ำรวยในอยุธยา หญิงสาวมีชายคนรักนามว่าพงศ์ ได้ผูกสมัครรักใคร่กันตั้งแต่ยังเยาว์วัย เธอมาถึงยังที่นัดหมายนานแล้ว แต่เห็นเขาทอดสายตามองแม่น้ำลำคลองอย่างเพลินตา จึงถือโอกาสแอบมองอีกฝ่ายเสียเลย แม่น้ำสายแห่งนี้เป็นแม่น้ำที่ไหลผ่านบ้านของเธอและบ้านของเขา บ้านของเขาอยู่ตรงข้ามกับวัด ส่วนบ้านของเธออยู่ บริเวณใกล้ๆ กับวัดเก่าแก่ของที่นี่ ที่ท่าน้ำหน้าวัดแห่งนี้เป็นที่นัดหมายและพบเจอกันเป็นประจำ เธอชอบทำบุญและเขาก็ชอบทำบุญด้วยเช่นกัน เจดีย์ที่ทำด้วยทองคำ สะท้อนแสงกับพระอาทิตย์มีประกายระยิบระยับในน้ำ“พี่พงศ์” เสียงหวานที่เอ่ยเรียกมาจากทางด้านหลังทำให้พงศ์หันไปมองแล้วเผยยิ้มกว้างหญิงสาวใบหน้าผุดผาดที่เอ่ยเรียกคือคู่หมั้นและคนรักที่รู้จักกันมาแต่เล็กแต่น้อย บิดามารดาของเขาเป็นเพื่อนกับบิดามารดาของเธอเธอสวมผ้าโจงกระเบน บนศีรษะมีผ้าคาดผมสีเดียวกับเสื้อระบายลูกไม้สีชมพูอ่อน ปลายแขนเสื้อเป็นชั้นๆ ยาวถึงข้อมือมีผ้าสไบพาดไหล่รอบตัว ในมือถือกระเป๋าใบเล็กงดงามตามสมัยนิยม ส่วนสาวใช้คนสนิทนามว่าสาลี่ยืนอยู่ใกล้ๆ หลังจากหุบร่มที่กางให้เจ้านายสาว“แม่บัว” เขาก้าวมาข้างหน้า ก่อนจะกุ

“จำคนผิดก็ดีแล้ว ตาพดน่ะไม่ไหวเลยจริงๆหนูสารินเขาเป็นกุลสตรี อยู่กับเย้าเฝ้ากับเรือนจะไปเที่ยวเตร่กลางค่ำกลางคืนเหมือนกับเราได้ยังไงกัน จริงไหมคะคุณหญิงเครือมาศ” คุณหญิงดาเรศว่าบุตรชาย ท้ายประโยคหันไปถามคนที่นั่งหน้าซีดอยู่ใกล้ๆ กับบุตรสาว ลางสังหรณ์ทำให้รู้สึกร้อนรุ่มจนนั่งไม่ติด ถึงพชรจะทำตัวเป็นเพลย์บอย แต่ก็ไม่เคยทักใครมั่วซั่วให้ต้องเสียหาย เรียกว่าลูกชายคนนี้ความจำเป็นเลิศเชียวล่ะ ถ้าไม่มีเค้าของความจริง ย่อมไม่เอ่ยออกมาอย่างแน่นอน“แต่ผมมีคลิปนะครับ ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเหมือนคุณสารินเปี๊ยบเลย ยังไงผมต้องขอทบทวนความจำของตัวเองเสียหน่อย ว่ายังเป็นคนความจำดีอยู่หรือเปล่า” พชรงัดคลิปเด็ดออกมา เป็นคลิปที่สารินกำลังวาดลวดลายเต้นอยู่ในผับอย่างยั่วยวน แถมยังแต่งตัวโป๊เสียอีก และคืนนั้นเขาก็แทบเอาตัวไม่รอด เกือบโดนเธอลากไปกินในห้องน้ำของผับเสียด้วยสิ ดีที่หนีรอด กระโจนขึ้นรถมาได้เสียก่อน“นี่คุณ!!! คุณใส่ความฉัน” สารินชี้หน้าพชรอย่างโมโห“อะไรกันครับ ใส่ความอะไรกัน ผมไม่เห็นรู้เรื่องอะไรเลย” พชรตีหน้ามึน ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เขาเป็นคนตั้งใจอัดคลิปนี้ขึ้นมาเองและเป็นคนตามไปสืบเรื่องราวของเธ

“คุณแม่ควรจะพักได้แล้วครับ ปล่อยให้ผมกับพี่พงศ์ดูแลแทน” พชรพูดอย่างห่วงใยมารดา เห็นท่านอยู่เฉยไม่ได้ เพราะเป็นคนขยัน หลังจากบิดาสิ้น พอคลายจากทุกข์โศกก็โหมงานหนัก เขาคิดว่ามารดาควรพักผ่อนหรือท่องเที่ยว ใช้ชีวิตในบั้นปลายอย่างมีความสุข มากกว่าจะตรากตรำทำงานแบบนี้ไม่ได้พักผ่อนเขากับพี่ชายลงมือทำทุกอย่างที่จะช่วยแบ่งเบาภาระของท่านได้โดยไม่รีรอ ในขณะที่งานของมารดาค่อยๆ น้อยลงและได้พักผ่อนมากขึ้น“จ้ะ ทานข้าวกันเถอะ” พงศ์อินทร์ยิ้มอ่อนโยนให้มารดาและน้องชาย ความรู้สึกนึกคิดของเขากำลังล่องลอยไปยังหญิงสาวในความฝัน ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ ช่างอ่อนโยนและอ่อนหวานหวามในอกเหลือเกินหลังจากแยกย้ายกับมารดาและพี่ชายพชรก็ขับรถไปหาเพื่อน เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อจู่ๆ รถคันหน้ากลับเบรกกะทันหัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาชนท้ายรถคันหน้าเต็มๆ ชายหนุ่มสบถอย่างหัวเสีย เขาลงไปจากรถ ต่อว่าเสียยกใหญ่ เพราะรถคันหลังอีกคันขับมาชนท้ายรถเขาด้วยเช่นกัน“ขับรถประสาอะไรของคุณห้ะ ใบขับขี่ซื้อมาหรือไง” เขาระเบิดอารมณ์ด้วยความโมโห“ขอโทษค่ะ ใบขับขี่ฉันไม่ได้ซื้อมา แต่สุนัขมันกำลังจะวิ่งตัดหน้ารถ ฉันเลยเบรกไม่อยากชนมั