All Chapters of ปริศนารอยสวาท: Chapter 1 - Chapter 10

บัวเป็นบุตรสาวของคหบดีผู้ร่ำรวยในอยุธยา หญิงสาวมีชายคนรักนามว่าพงศ์ ได้ผูกสมัครรักใคร่กันตั้งแต่ยังเยาว์วัย เธอมาถึงยังที่นัดหมายนานแล้ว แต่เห็นเขาทอดสายตามองแม่น้ำลำคลองอย่างเพลินตา จึงถือโอกาสแอบมองอีกฝ่ายเสียเลย แม่น้ำสายแห่งนี้เป็นแม่น้ำที่ไหลผ่านบ้านของเธอและบ้านของเขา บ้านของเขาอยู่ตรงข้ามกับวัด ส่วนบ้านของเธออยู่ บริเวณใกล้ๆ กับวัดเก่าแก่ของที่นี่ ที่ท่าน้ำหน้าวัดแห่งนี้เป็นที่นัดหมายและพบเจอกันเป็นประจำ เธอชอบทำบุญและเขาก็ชอบทำบุญด้วยเช่นกัน เจดีย์ที่ทำด้วยทองคำ สะท้อนแสงกับพระอาทิตย์มีประกายระยิบระยับในน้ำ“พี่พงศ์” เสียงหวานที่เอ่ยเรียกมาจากทางด้านหลังทำให้พงศ์หันไปมองแล้วเผยยิ้มกว้างหญิงสาวใบหน้าผุดผาดที่เอ่ยเรียกคือคู่หมั้นและคนรักที่รู้จักกันมาแต่เล็กแต่น้อย บิดามารดาของเขาเป็นเพื่อนกับบิดามารดาของเธอเธอสวมผ้าโจงกระเบน บนศีรษะมีผ้าคาดผมสีเดียวกับเสื้อระบายลูกไม้สีชมพูอ่อน ปลายแขนเสื้อเป็นชั้นๆ ยาวถึงข้อมือมีผ้าสไบพาดไหล่รอบตัว ในมือถือกระเป๋าใบเล็กงดงามตามสมัยนิยม ส่วนสาวใช้คนสนิทนามว่าสาลี่ยืนอยู่ใกล้ๆ หลังจากหุบร่มที่กางให้เจ้านายสาว“แม่บัว” เขาก้าวมาข้างหน้า ก่อนจะกุ

“จำคนผิดก็ดีแล้ว ตาพดน่ะไม่ไหวเลยจริงๆหนูสารินเขาเป็นกุลสตรี อยู่กับเย้าเฝ้ากับเรือนจะไปเที่ยวเตร่กลางค่ำกลางคืนเหมือนกับเราได้ยังไงกัน จริงไหมคะคุณหญิงเครือมาศ” คุณหญิงดาเรศว่าบุตรชาย ท้ายประโยคหันไปถามคนที่นั่งหน้าซีดอยู่ใกล้ๆ กับบุตรสาว ลางสังหรณ์ทำให้รู้สึกร้อนรุ่มจนนั่งไม่ติด ถึงพชรจะทำตัวเป็นเพลย์บอย แต่ก็ไม่เคยทักใครมั่วซั่วให้ต้องเสียหาย เรียกว่าลูกชายคนนี้ความจำเป็นเลิศเชียวล่ะ ถ้าไม่มีเค้าของความจริง ย่อมไม่เอ่ยออกมาอย่างแน่นอน“แต่ผมมีคลิปนะครับ ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเหมือนคุณสารินเปี๊ยบเลย ยังไงผมต้องขอทบทวนความจำของตัวเองเสียหน่อย ว่ายังเป็นคนความจำดีอยู่หรือเปล่า” พชรงัดคลิปเด็ดออกมา เป็นคลิปที่สารินกำลังวาดลวดลายเต้นอยู่ในผับอย่างยั่วยวน แถมยังแต่งตัวโป๊เสียอีก และคืนนั้นเขาก็แทบเอาตัวไม่รอด เกือบโดนเธอลากไปกินในห้องน้ำของผับเสียด้วยสิ ดีที่หนีรอด กระโจนขึ้นรถมาได้เสียก่อน“นี่คุณ!!! คุณใส่ความฉัน” สารินชี้หน้าพชรอย่างโมโห“อะไรกันครับ ใส่ความอะไรกัน ผมไม่เห็นรู้เรื่องอะไรเลย” พชรตีหน้ามึน ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เขาเป็นคนตั้งใจอัดคลิปนี้ขึ้นมาเองและเป็นคนตามไปสืบเรื่องราวของเธ

“คุณแม่ควรจะพักได้แล้วครับ ปล่อยให้ผมกับพี่พงศ์ดูแลแทน” พชรพูดอย่างห่วงใยมารดา เห็นท่านอยู่เฉยไม่ได้ เพราะเป็นคนขยัน หลังจากบิดาสิ้น พอคลายจากทุกข์โศกก็โหมงานหนัก เขาคิดว่ามารดาควรพักผ่อนหรือท่องเที่ยว ใช้ชีวิตในบั้นปลายอย่างมีความสุข มากกว่าจะตรากตรำทำงานแบบนี้ไม่ได้พักผ่อนเขากับพี่ชายลงมือทำทุกอย่างที่จะช่วยแบ่งเบาภาระของท่านได้โดยไม่รีรอ ในขณะที่งานของมารดาค่อยๆ น้อยลงและได้พักผ่อนมากขึ้น“จ้ะ ทานข้าวกันเถอะ” พงศ์อินทร์ยิ้มอ่อนโยนให้มารดาและน้องชาย ความรู้สึกนึกคิดของเขากำลังล่องลอยไปยังหญิงสาวในความฝัน ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ ช่างอ่อนโยนและอ่อนหวานหวามในอกเหลือเกินหลังจากแยกย้ายกับมารดาและพี่ชายพชรก็ขับรถไปหาเพื่อน เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อจู่ๆ รถคันหน้ากลับเบรกกะทันหัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาชนท้ายรถคันหน้าเต็มๆ ชายหนุ่มสบถอย่างหัวเสีย เขาลงไปจากรถ ต่อว่าเสียยกใหญ่ เพราะรถคันหลังอีกคันขับมาชนท้ายรถเขาด้วยเช่นกัน“ขับรถประสาอะไรของคุณห้ะ ใบขับขี่ซื้อมาหรือไง” เขาระเบิดอารมณ์ด้วยความโมโห“ขอโทษค่ะ ใบขับขี่ฉันไม่ได้ซื้อมา แต่สุนัขมันกำลังจะวิ่งตัดหน้ารถ ฉันเลยเบรกไม่อยากชนมั

“คุณมาเที่ยวที่นี่เหรอครับ” ทองถมเอ่ยถาม เป็นการซักไซ้ประวัติของอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน แกล้งเดินไปหยิบโน้นหยิบนี่เหมือนยุ่ง พงศ์อินทร์เองก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร เขาเล่าเรื่องตัวเองให้คุณลุงเจ้าของร้านขายภาพฟังคร่าวๆ ท่านจึงพยักหน้ารับรู้ ที่แท้ก็เป็นหลานชายของดวงเดือน เขารู้จักอยู่บ้าง เป็นคนแก่ใจดีมีคุณธรรม แต่เสียดายไม่มีลูกเต้า“ผมได้รับมรดกเป็นบ้านเรือนไทยของคุณย่าเดือนครับ ท่านเสียตั้งแต่ผมยังเล็กๆ เคยมาที่นี่ครั้งนึง แล้วคุณพ่อกับคุณแม่ก็ส่งไปเรียนต่อต่างประเทศตั้งแต่เด็ก”“นี่คงเป็นครั้งที่สองกระมัง” ทองถมพยักหน้ารับรู้ ท่วงท่าการพูดและการมีสัมมาคารวะนั้นทำให้ท่านดูถูกอกถูกใจอยู่มาก“ใช่ครับ...” คำตอบของชายหนุ่ม ทำให้ทองถมนึกกระหวัดไปถึงเจ้าของภาพ ในความรู้สึกของทองถมนั้น บัวบุษบาคือเด็กสาวที่เขารักและเอ็นดูเหมือนลูกหลานคนหนึ่ง จะผิดคำพูดก็รู้สึกสงสารอีกฝ่ายนัก เงินทองนั้นเขามีใช้สอยไม่ได้ติดขัด แต่สัจจะวาจานั้นสำคัญ เขาเป็นคนที่ยึดคำพูดเป็นสำคัญ แต่ไม่รู้ทำไมเขาจึงคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา“ผมสนใจครับ ราคาไม่อั้น ถ้าลุงจะขายให้ผม เท่าไหร่ผมก็ซื้อครับ” เขาละจากใบหน้าเจ้าของร้านกลับไปมองภ

“นั่นใครน่ะ”“พี่เองครับแม่บัว”“พี่พงศ์เหรอคะ” บัวยิ้มกว้างทันทีที่เห็นชายหนุ่มก้าวออกมายืนอยู่ตรงศาลาที่เธอนั่งตีขิมอยู่“พี่มากวนหรือเปล่าครับ”“ไม่กวนหรอกค่ะ พี่พงศ์มาเมื่อไหร่คะ”“สักครู่แล้วครับ คุณแม่เอาของมาฝากคุณพ่อของแม่บัว พี่เลยออกมาเดินเล่น ให้ผู้ใหญ่เขาได้คุยกันครับ”“ฉันมัวแต่เล่นขิม ไม่เห็นมีใครมาตาม จะได้ไปต้อนรับ”“ทุกคนคงเห็นว่าแม่บัวเล่นขิมกระมัง เลยไม่มาตาม” เขานั่งลงบนศาลาไม่ไกลจากเธอนัก แต่ทิ้งระยะห่างไม่ให้ดูมองว่าน่าเกลียดหากจริงๆ นั้นเขารู้ว่าบิดาของหญิงสาวเปิดโอกาสให้เขาได้อยู่ตามลำพังกับบุตรสาวของท่าน เพราะไหนๆ ก็เป็นคู่หมั้นคู่หมายกันตั้งแต่เล็กแต่น้อย“พี่พงศ์อยากฟังเสียงขิมไหมคะ ฉันจะบรรเลงให้ฟัง”“อยากฟังสิครับ” พงศ์อินทร์ผวาตื่นจากที่นอนหนานุ่ม เขาสดับรับฟังเสียงขิมที่ดังมาจากส่วนไหนสักแห่งของบ้าน เมื่อกี้เขาฝันไป สะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงขิมจริงๆ ไม่ใช่ความฝัน ทุกครั้งที่ฝันเขาจำต้องเหลือบไปมองแหวนพลอยนิลที่สวมติดตัวเอาไว้ทุกครั้ง อาจเพราะเมื่อก่อนเขาไม่เคยฝันเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้ เขาเริ่มฝันเห็นเรื่องราวมากมายในอดีตและการแต่งตัวแปลกๆ ก็ตอนที่ได้