Lahat ng Kabanata ng ปริศนารอยสวาท: Kabanata 51 - Kabanata 60

“คุณพดสัญญาแล้วนะคะ ฉันไม่มีใครแล้วจริงๆ”“ฉันสัญญา พูดคำไหนเป็นคำนั้น” เขาจุมพิตหน้าผากของเธออีกครั้ง ก่อนจะวนกลับมายังริมฝีปากหวานละมุนของเธอ ชมค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา ปล่อยเนื้อปล่อยตัวจากอาการเกร็ง บอกตัวเองว่าเขาไม่ได้ทำร้ายเธอ และเธอก็รักเขาพดดูพึงพอใจเมื่อเธอไม่มีท่าทีดิ้นหนีอีก เขาๆ ค่อยดึงอาภรณ์ของเธอออกจากตัว หญิงสาวต้านทานด้วยความเขินอาย แต่สุดท้ายเขาสามารถจัดการดึงสิ่งที่ปกปิดร่างผุดผ่องออกไปสำเร็จจนได้เธอใช้มือปิดป้องปทุมถันทั้งสองข้างอย่างเขินอาย เขากดจุมพิตกับหลังมือของเธอหนักๆ เพื่อทำให้เธอค่อยๆ เปิดเผยเรือนร่างออกจากการปิดป้องเขามองสองถันงดงามตรงหน้าด้วยสายตาร้อนแรง คนถูกมองถึงกับหน้าแดงกับสายตาสื่อความหมายนั้น“อุ๊ย! คุณพด” ชมอุทานเมื่อเขาแกล้งกัดยอดอกของเธอเล่น“มองฉันแบบนี้ รู้ไหมว่าจะจับกินเสียให้สิ้นซาก”“ดูคุณพดพูดเข้า” เวลาเขาไม่โกรธหรือโมโห เขาเป็นคนอารมณ์ดีและขี้เล่น ชมชอบให้เขาเป็นแบบนี้มากกว่าโมโหโกรธขึงเสียอีกชมไม่เคยสัมผัสกับการแนบชิดอย่างชายหญิง พอเขายัดเยียดความเป็นสามีภรรยาที่ต้องเสพสมร่วมรัก เธอก็รู้สึกได้ถึงความไม่เหมือนเดิมของทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้ง

“เหตุใดจึงมาด้วยกันเล่าคะคุณพด” ชมเอ่ยถามเมื่อเดินมานั่งใกล้ๆ กับสามี เธอรู้สึกได้ถึงความสนิทสนมของคนทั้งคู่ แต่พยายามทำเป็นมองไม่เห็น ไม่เก็บมาใส่ใจ“คุณพดไปเยี่ยมคุณพ่อกับคุณแม่น่ะค่ะ มณีคิดถึงคุณหญิงป้าเลยขอตามมาด้วย” มณีตอบแทนพด ชมเม้มปากนิดๆ ที่พดดูไม่ใส่ใจจะตอบคำถามของเธอเลย“คิดถึงคุณหญิงป้าจังเลยค่ะพี่พด” มณีหันไปพูดกับพด พดยิ้มให้อีกฝ่าย ชมรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินอย่างไรไม่ทราบ“วันพรุ่งจะพาไปกราบคุณแม่ ท่านคงคิดถึงแม่มณีมากเชียวล่ะ” พดพูดแล้วสบสายตากับมณีอย่างมีความหมาย อีกฝ่ายมีท่าทีเอียงอาย ชมเผลอเม้มปากเข้าหากัน มือจิกกับต้นขอ เมื่อเห็นการกระทำของคนทั้งสอง“บ่นคิดถึงแสดงว่าสนิทกันดีหรือคะ” ชมถามต่อ รู้สึกร้อนรุ่มในหัวใจเหลือเกิน“ใช่” พดตอบสั้นเสียงแข็งๆ คล้ายรำคาญชมเพิ่งนึกออกว่าทั้งสองเป็นญาติกัน จึงหน้าเจื่อนไปนิด“วันนี้มีอะไรกินบ้าง แม่มณีเขาเป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย มีอะไรก็จัดหามาได้เลย” พดเปลี่ยนเรื่องเสีย ดูเขาจะใส่ใจกับอาหารการกินและความเป็นอยู่ของมณีมากกว่าจะถามไถ่ถึงเมียที่บ้าน ชมนึกน้อยใจอยู่ครามครัน แต่ไม่ปริปากพูดอะไร ได้แต่เก็บไว้ในใจเท่านั้น“มีอาหารหลายอย

“แล้วแต่คุณบัวเขาน่ะครับ”“งั้นเดี๋ยวพี่เอาแบบชุดให้ดูก่อนนะคะ” ดวงสมรพูดอย่างรู้ใจ ปกติผู้ชายก็เป็นแบบนี้ จะให้เลือกชุดสวยๆ อาจจะติดขัด นอกจากผู้ชายเจ้าชู้ที่เลือกเสื้อผ้าผู้หญิงเก่งยิ่งกว่าจับวาง“ชุดร้านนี้สวยๆ นะคะคุณพงศ์” บัวบุษบาคุยกับว่าที่สามี แต่รู้สึกว่าราคาจะแพงไปสักหน่อย จึงเปิดดูเรื่อยๆ ไม่ได้สนใจชุดไหนเป็นพิเศษ ดวงสมรปล่อยให้ทั้งสองได้คุยกันตามสบาย หลังจากให้พนักงานยกน้ำท่ามาเสิร์ฟเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“สวยครับ ถ้าคุณบัวชอบผมก็ชอบครับ”“คุณพงศ์ชอบหรือเปล่าล่ะคะ” บัวบุษบาเห็นเขาเอาแต่ตามใจเธอ เลยเอ่ยถามเขาบ้าง“คุณบัวสวยอยู่แล้ว ใส่ชุดอะไรก็สวยครับ”“คุณพงศ์น่ะ” เธอรู้สึกเขิน จะมาหวานอะไรกันตอนนี้กันเล่า“ชุดนี้ก็สวยนะครับ เอาไว้ใส่ไปงานเลี้ยง”เขาเสนอ เธอมองเขาเหมือนประหลาดใจ“มองหน้าผมทำไมครับ”“เลือกเก่งเชียวค่ะ ชุดสวยมากนะคะ”“แสดงว่าเลือกถูกใจคุณบัวเหรอครับ” เขาเผยยิ้มกว้างขวางให้เธอในทันที“คุณพงศ์ช่างสังเกตนะคะ” เธอเดาว่าเขาใส่ใจมากกว่าจะรู้ อาจเพราะเธอเผลอมองชุดนี้นานไปหน่อยนั่นเอง เขาจึงรู้ว่าเธอชอบ ผู้ชายหลายคนไม่ค่อยจะสนใจ ปล่อยให้ผู้หญิงเลือกเอาตามที่อยากได้ แค

เขาโทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง เป็นพี่ที่ไม่ได้เรื่อง ร่วมมือกับคนอื่น ทำให้น้องตัวเองโดนบีบบังคับ เขามันเป็นพี่ชายที่ไม่ได้เรื่องได้ราวอะไรเลย น้องสาวคนเดียวยังดูแลไม่ได้ เขาสำนึกได้เมื่อสายไปแล้ว พดและดมช่วยเตือนสติ และชักนำเขาออกไปจากอบายมุข รู้จักทำงานทำการ ทำมาหากิน สร้างฐานะ รักษาทรัพย์สินของครอบครัว เขาคิดว่าจะออกตามหาน้องสาวให้เจอให้ได้ ก็มารู้ข่าวจากพดว่าเธอตายไปเสียแล้ว ถ้ารู้ว่าพดเดินทางไปใต้เพื่อไปหาบัว เขาคงขอตามไปด้วย ทั้งดมและพดไม่ได้บอกอะไรเขาเลย เขาเลยมานึกเสียใจอยู่จนตอนนี้“ไม่ใช่ความผิดของคุณบรรณเสียหน่อยค่ะ ไอ้คุณชัยมันเลวเอง” สาลี่เอ่ยปลอบ นึกรำคาญที่บรรณเอาแต่พร่ำโทษตัวเองอยู่แบบนี้“ฉันผิดน่ะสาลี่ เธอก็เห็นว่าเธอไม่เอาไหน ไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่าง แถมยังเป็นพี่ชายที่ไม่ดีเเสียอีก”“เรื่องที่มันแล้วไปแล้วก็ให้มันแล้วไปเถอะค่ะ ถึงไม่มีคุณบัว สาลี่ยังอยู่กับคุณบรรณนะคะ” สาลี่พูดอย่างเอาใจ“เธอพูดจริงๆ นะสาลี่” บรรณรู้สึกว่าในช่วงเวลานี้ สาลี่เป็นคนเดียวที่เข้าใจเขามากที่สุด และอยู่ใกล้ๆ เขามากที่สุด“จริงๆ สิคะ” สาลี่รีบสำทับ“แม่บัวไม่อยู่แล้ว เหลือแต่สาลี่ที่ฉันไว

“คุณหญิงป้า!!!” ชมรู้สึกว่าเธอเหมือนตัวอะไรสักอย่างที่แสนจะไร้ค่า“เท่าที่รู้พ่อพดช่วยเหลือเลี้ยงดูเธอและบ่าวไพร่อย่างดี ส่วนปัญหาเรื่องอื่นอย่าเอามาให้ฉันแก้เลย มันเป็นปัญหาของเธอที่ต้องแกเอาเองกับพ่อพด ฉันไม่อยากเข้าไปยุ่ง”“พูดเอาแต่ได้ ทรัพย์สมบัตินั่นเป็นของฉัน” ชมปากคอสั่น เธอรู้สึกหน้าร้อนผ่าว มือเท้าชาไปหมด เหมือนโดนรุมตบจนหน้าหัน“ของเธอที่ไหนกัน ฉันเอาไปทำให้งอกเงยเท่าไหร่ เธอยกให้ฉันเอง ฉันไม่ได้ขอ” พดพูดขึ้น เขานึกไปว่าเธอจะมาอ้อนวอนขอร้องให้เขาเห็นใจ แต่มายืนคอแข็งพูดว่าเขาแบบนี้ คงไม่ไหว“หน้าตัวเมีย”“นี่เธอ อย่าปากดีนักนะ!” พดชี้หน้า เขาเกลียดผู้หญิงปากร้ายและเกลียดผู้หญิงตรงหน้าที่ยืนด่าเขาปาวๆ แต่ก็สะใจดี มันเป็นการแก้แค้นที่หอมหวานมากๆ“ทำไม คุณพดจะตบฉันเหรอ ตบสิ คนจะได้รู้ว่าคุณพดรังแกผู้หญิง” เธอยืนท้าเขา แต่เขาไม่ได้มีท่าทีจะทำร้าย แค่โมโหเธอเท่านั้น“หยุดพล่ามและออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว บ้านหลังนี้ไม่ต้อนรับผู้หญิงอย่างเธอ ผู้หญิงดีๆ น่ะเขาไม่ยอมนอนกับผู้ชายง่ายๆ หรอก”“ขอถามหน่อยเถอะค่ะ ตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกัน คุณพดเคยรักฉันบ้างไหม” ชมถามเสียงสั่นเมื่อโดนตอกหน