ปริศนารอยสวาท のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

93 チャプター

61

คุณหญิงดาเรศเอ่ยถามถึงว่าที่สะใภ้คนโต พงศ์อินทร์จะพาบัวบุษบามาค้างที่บ้านบ่อยๆ ท่านชอบให้บัวบุษบามาค้างด้วย เพราะคุยกันถูกคอ ชอบทำอาหารเหมือนกัน ส่วนที่รีสอร์ทมีญาติของบัวบุษบาและคนของท่านไปคอยดูแล จึงไม่มีปัญหาอะไร“เตรียมอาหารอยู่น่ะครับ”“น่ารักเสียจริงเด็กคนนี้” คุณหญิงดาเรศเอ่ยชมไม่ขาดปากอาหารเย็นมื้อนั้นเป็นไปด้วยความชื่นมื่น ทุกอย่างดูจะมีความสุขและลงตัว เหมือนคลื่นใต้น้ำที่รอวันซัดโถมอย่างรุนแรง ความดีงามเท่านั้นที่จะต้านทานความเลวร้ายได้ใกล้จะถึงวันแต่งงานเข้าไปทุกที่ ทุกอย่างถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างเรียบร้อย ชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาว ของชำร่วย สถานที่ทุกอย่างดูพร้อมไปเสียหมดมีนัดลองชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวอีกรอบหนึ่งเพื่อให้ทุกอย่างสมบูรณ์ พงศ์อินทร์พาว่าที่เจ้าสาวไปลองชุดที่ร้านเดิม“ว่าที่เจ้าสาวมาแล้วค่ะ” เสียงเจ้าของร้านทำให้พงศ์อินทร์หันไปมอง เขายืนขึ้นอย่างตกตะลึงในความงดงามของเจ้าสาว“ว่าที่เจ้าบ่าวถึงกับตกตะลึงเลยใช่ไหมล่ะคะ” เจ้าของร้านเห็นอาการของพงศ์อินทร์ก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แสดงว่าลูกค้าชื่นชอบกับชุดของทางร้าน ความพึงพอใจของลูกของค้าเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ที่จะชักนำให้ลูกค้า
続きを読む

62

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนาเสียก่อน บัวบุษบาหยิบโทรศัพท์มาดู ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์แปลก“เบอร์ใครเหรอ ทำไมไม่รับล่ะ” พงศ์อินทร์เอ่ยถามหญิงสาว“เบอร์ใครก็ไม่รู้ค่ะ เบอร์แปลกๆ หรือว่าจะเป็นพี่บรรณ” พอคิดว่าเป็นเบอร์พี่ชาย บัวบุษบาเลยกดรับทันที“แกต้องตาย ถ้าแกแต่งงานแกต้องตาย แกต้องตาย!!!”“ว้าย!!!” บัวบุษบาทิ้งโทรศัพท์แทบไม่ทัน หญิงสาวหน้าซีดเผือด“คุณบัวเป็นอะไรครับ” พงศ์อินทร์เอ่ยถามอย่างตกใจ เมื่อเห็นอาการของหญิงสาว“เสียงน่ากลัวมากค่ะพี่พงศ์ ใครก็ไม่รู้โทรมา” สีหน้าหลอนๆ ของหญิงสาวทำให้ทุกคนตกใจไปด้วย เธอพูดประโยคที่ปลายสายพูดออกมา ทำให้ทุกคนวิตกกังวล คงมีคนตั้งใจเล่นสงครามจิตวิทยาหรือเรียกง่ายๆ ว่าสงครามประสาทกับบัวบุษบาพงศ์อินทร์รีบคว้าโทรศัพท์มาดู แต่ปรากฏว่าปลายสายวางไปแล้ว เขาให้คนโทรเช็คก็ปรากฏว่าเป็นโทรศัพท์สาธารณะ“ไม่มีอะไรแล้วนะ อย่าคิดมากเลย เดี๋ยวผมจะสืบว่าเป็นฝีมือของใคร” พงศ์อินทร์ไม่สบายใจนักเมื่อมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น“เขาบอกว่าถ้าบัวแต่งงาน บัวจะต้องตาย” เธอพูดซ้ำอีกครั้ง ใบหน้ายังซีดเผือดเหมือนเดิม“เรื่องไร้สาระ มันแค่ขู่ล่ะครับคุ
続きを読む

63

“แม่มณีไม่ได้เป็นเมียอีกคน เขาเป็นเมียเดียว คนอื่นน่ะถือว่าเล่นๆ” คำพูดของเขาทำให้คนฟังจุก แต่ชมไม่ร้องห่มร้องไห้ คนเช่นเธอหาใช่จะอ่อนแอให้ใครรังแกไม่ ชมท่องเอาไว้ในใจถึงความอดทนที่เธอต้องมีให้มากในทุกๆ วันที่ต้องอยู่ร่วมบ้านกัน“เมี้ยนไม่ต้องหรอกนะ ฉันไปเอาเอง”ชมบอกเมี้ยน แม้น้ำตาจะตกใน แต่เธอเลือกที่จะทำตามสิ่งที่เขาต้องการชมยกน้ำมาให้พดกับมณี พดมองเธอไม่วาง แต่เธอเมินมองไม่สนใจเขา ชายหนุ่มดูเหมือนจะอยากแกล้งเธอต่อ“ฉันกับแม่มณีจะย้ายมาอยู่ห้องใกล้ๆ ห้องเธอ ช่วยไปทำความสะอาดด้วยนะ”“แต่ห้องนั้นเป็นห้อง”“พี่ชายสารเลวของเธอ”“นี่คุณพด!!!” ถึงชัยจะเป็นเช่นไรก็เป็นพี่เชื้อ และตายไปแล้ว เธอไม่อยากให้เขาพูดจาก้าวร้าวพี่ชายเธอแบบนี้อีก แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ“ทำไมล่ะ พูดแทงใจดำหรือไง”“คุณพดก็เลวไม่ต่างกัน อย่าว่าแต่คนอื่น เหยียบคนอื่น เพื่อยกให้ตัวเองสูงขึ้นเลย ฉันไม่เห็นว่าคุณพดจะดีกว่าพี่ชายของฉันตรงไหน”“พี่พดคะ มันด่าพี่พดค่ะ” มณีตาวาวเมื่อเห็นความเหย่อหยิ่งของอีกฝ่าย“ปากดีแบบนี้ อยากโดนหนักๆ ใช่ไหม ความจริงเธอต้องอ้อนวอนขอร้องฉันมากกว่า”“ฝันไปเถอะว่าคนอย่างฉันจะอ้อนวอนขอร้องคน
続きを読む

64

“แล้วแต่จะคิด” ชมตอกกลับ“ถ้าเธอไม่กิน ฉันจะให้คนโบยนังเมี้ยนให้หลังลาย” พดเห็นความอวดดีของชม แล้วอยากกำราบให้เธอยอมเขาให้จงได้ แทนที่เธอจะขอร้องเขา กลับแข็งข้อกับเขาแบบนี้“จะโบยเมี้ยนทำไมกัน”ชมคิดว่าพดหาเรื่องกันชัดๆ“เธอกับคนของเธอสมรู้ร่วมคิดกันทำอาหารทุเรศๆ แบบนี้ให้ฉันกับแม่มณีกินยังไงล่ะ ต้องโบยเสียให้หลังลาย คราวหน้าคราวหลังจะได้ไม่ทำอีก”“นี่คุณพด!!!”ชมอยากจะกรีดร้องให้ลั่นบ้าน แต่เธอก็ทำแบบนั้นไม่ได้“ได้... ฉันจะกิน” ชมไม่อยากมีปัญหาอะไรอีก ไม่อยากให้เมี้ยนเดือดร้อนด้วย เธอยอมกินอาหารรสชาติไม่เอาไหนของตัวเอง ดีกว่ายอมให้เมี้ยนโดนโบยจนหลังลาย“คุณชมคะ” เมี้ยนเรียกเจ้านายสาว นึกเห็นใจจนแทบน้ำตาไหล แต่ไม่อยากร้องห่มร้องไห้ให้ใครซ้ำเติม“ดีกว่าไม่มีข้าวกินนะเมี้ยน”ชมหันไปพูดกับบ่าวผู้ซื่อสัตย์เบาๆ“ก่อนกิน ดูแลรับใช้ฉันกับแม่มณีก่อน” พดพูดขึ้น ใจอยากให้ชมยอมตน แต่พออีกฝ่ายยอมก็นึกเบื่อหน่ายกับการแกล้งขึ้นมาเสียอย่างนั้นชมได้แต่เจ็บใจเมื่อเห็นพดให้คนนำอาหารมาตั้งสำรับใหม่ เขาให้บ่าวรับใช้ที่เป็นแม่ครัวไปทำอาหารอยู่อีกด้าน และให้เธอไปทำอาหารกับเมี้ยนสองคน เหนื่อยกันแทบตาย แต่สุด
続きを読む

65

“อ้าว... คุณชมทำไมกินไข่แค่ฟองเดียวเองคะ” เมี้ยนเอ่ยถาม เมื่อเห็นไข่ต้มอีกฟองวางอยู่“ฉันไม่ค่อยหิวเลยเมี้ยน กินไปลูกนึงก็อิ่มแปล้เชียวล่ะ อีกลูกเลยยกให้เมี้ยนช่วยจัดการให้หมดด้วยนะ ฉันจะนอนพักแล้วล่ะ”“โธ่คุณชม ไข่ต้มลูกเดียวจะไปอิ่มได้ยังไงกันล่ะคะ” เมี้ยนครางน้ำตาไหลพราก“แล้วเมี้ยนล่ะ ไม่ได้กินอะไรเลย จะไม่หิวเอาหรือไง” ชมลุกจากที่นอนหันมามองบ่าวคนสนิท เมี้ยนนั่งร้องไห้เบาๆ มองไข่ต้มน้ำตานองหน้า“อย่าร้องเลยนะเมี้ยน ถึงฉันจะไม่ใช่เจ้านายที่ดีนัก แต่ก็ไม่เคยคิดเอาเปรียบใคร เมี้ยนจ๋า... อุตส่าห์เก็บของกินมาให้ ฉันกินไม่ลงหรอก ถ้าต้องอิ่มคนเดียวและเห็นเมี้ยนต้องหิว ไม่ว่าเมี้ยนจะยัดเยียดให้กินจนหมดเท่าไหร่ ถ้าต้องทนเห็นเมี้ยนอดและหิวฉันก็กินไม่ลงจริงๆ”“โธ่... คุณชมของบ่าว” เมี้ยนกอดรัดร่างขาวผ่องของเจ้านายสาวแล้วพากันร้องไห้ เมี้ยนคิดว่า ต่อไปจะเจออะไร จะไม่ยอมให้ใครรังแกเจ้านายสาวเด็ดขาด“คุณพดเรียกให้ไปพบน่ะ!!!” เสียงสาวใช้ทำให้ทั้งสองสะดุ้ง หันไปมองที่ประตูพร้อมกัน ก่อนจะรีบเช็ดน้ำตาแทบไม่ทัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนบนเรือนคงรอหาเรื่องเธออยู่อีกแน่ๆปัง!!! เสียงประตูเปิดเข้ามา ทำให้ส
続きを読む

66

“ถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะมาขอความเมตตาจากฉันอีกเหรอ” บรรณจิ้มหน้าผากอีกฝ่าย ใบหน้าเกรี้ยวกราด“คุณบรรณขา เมตตาบ่าวเถอะค่ะ บ่าวสัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับผู้ชายคนไหนอีก จะมีคุณบรรณแค่คนเดียวเท่านั้น”“ร่านแบบเธอ มันเลี้ยงไม่เชื่องหรอก” บรรณมัดขาสาลี่ผูกติดโซ่ไว้กับเสาบ้าน“คุณบรรณจะทำอะไร มัดบ่าวทำไม”“อยู่ที่นี่แหละ จะได้หายร่าน”“คุณบรรณ ปล่อยนะ ปล่อยสิ อย่าทำแบบนี้กับบ่าวนะคะ ไม่นะ” สาลี่ร้องโวยวาย แท้ที่จริงไม่ได้สำนึกกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปสักนิด เธอแค่คิดว่าจะเอาตัวรอดเท่านั้นเองปัง!!! เสียงประตูปิดลงสาลี่พยายามตะเกียกตะกายไปที่ประตูแต่ติดว่าเท้าถูกล่ามโซ่เอาไว้ เธอกรีดร้องด่าว่าสารพัดบรรณเคยหน้ามืดเอารูปวาดของน้องสาวไปขายเพื่อเอาเงินไปโรงบ่อน เพื่อเล่นการพนัน สุดท้ายก็ไปไถ่คืนมา และติดเอาไว้กับผนังบ้าน สำนึกผิดที่ทำตัวเป็นพี่ชายที่แย่“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ไอ้บ้า ไอ้เลว แกมันน่าโง่ น่าโง่ไง น้องสาวแกเลยตาย ฉันนี่แหละเป็นคน...”ปัง!!! พูดยังไม่ทันจบประโยคสาลี่ก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อบรรณเตะประตูเข้าไปมา ใบหน้าของเขาขึงโกรธอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน สาลี่ลอบกลืนน้ำลายลงคอ เธอไม่เคยเห็นเขาทำท่าอยากจะฆ่าคน
続きを読む

67

“มองอะไรอยู่ครับ”“ก็มอง...” บรรณมองตามแก้วไปจนสุดตา“อ๋อ... น้องสาวบุญธรรมของผมเองครับ” พดเอ่ยแนะนำ เขาตามแก้วมาเพราะเป็นห่วง เลยเห็นว่าบรรณกับแก้วเดินชนกัน และมันก็ทำให้เขาคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ในเมื่อจริงๆ แล้วเขาต้องดองกับครอบครัวของบรรณอยู่แล้ว ในเมื่อพี่ชายของเขากับน้องสาวของบรรณตายไปแล้ว งั้นให้น้องสาวบุญธรรมของเขากับบรรณเป็นทองแผ่นเดียวกัน ไม่เห็นเสียหายอะไร ตอนนี้บรรณกลับตัวกลับใจแล้ว เขาชักชวนมาให้ทำมาหากิน โดยมีดมเพื่อนของพี่ชายที่สนิทกัน คอยช่วยอีกแรง ทำให้บรรณกลับตัวเป็นคนดีในที่สุด“น้องสาวบุญธรรมเหรอ”“ใช่ครับ เรื่องมันยาว พี่บรรณไปที่บ้านของผมแล้วกัน จะเล่าให้ฟัง” พดเอ่ยชวนอย่างฉลาดเฉลียว ซึ่งบรรณตอบตกลงในทันทีแก้วได้เจอกับบรรณอีกครั้งที่บ้าน เธอประหม่าเมื่อมารดาและพี่ชายบุญธรรมแนะนำเขาให้รู้จักกับเธอ พดเล่าให้ฟังว่าเธอได้ช่วยพงศ์เอาไว้ตอนบาดเจ็บ หลังจากถูกชัยลอบทำร้ายจนพลัดตกน้ำไป“แก้วเขาชอบทำอาหาร มาอยู่ไม่ทันไร ได้เคล็ดลับ สูตรลับของที่นี่ไปเสียจนหมด” คุณหญิงจันททร์คิดเหมือนลูกชายคนเล็ก ยิ่งเห็นบรรณพึงใจในตัวบุตรสาวบุญธรรม ท่านก็ไม่ขัด เพราะถึงแม้บรรณจะเคยเหลวไ
続きを読む

68

“เอ็งหาเรื่องเอง ช่วยไม่ได้”“ไปตามคุณบรรณมาหน่อย นังเมียนั่นด้วย”สาลี่เอ่ยถึงแก้วอย่างเกลียดชัง“คุณบรรณไม่มาหรอก แล้วเอ็งเอ่ยถึงคุณแก้วดีๆ หน่อย ไปเรียกจิกว่านังนั่นนังนี่ แกนักหรือไง”“ทำไมฉันจะเรียกมันไม่ได้”“ข้าล่ะเบื่อเอ็งจริงๆ นังสาลี่” เจิดส่ายหน้าไปมา“พี่เจิดไปบอกคุณบรรณว่าฉันมีเรื่องของคุณบัวจะบอก ไปสิ” เจิดมีท่าทีลังเลแต่สุดท้ายก็ยอมไปบอกบรรณในที่สุด“อยากพบไปทำไมกัน” บรรณเอ่ยถาม ไม่อยากเจอหน้าสาลี่แม้แต่น้อย“ไม่รู้ค่ะคุณบรรณ แต่นังสาลี่บอกว่าอยากเจอคุณแก้วด้วยค่ะ”“ไม่ไป” บรรณปฏิเสธเสียงแข็ง“นังสาลี่บอกว่า มีเรื่องของคุณบัวจะบอกค่ะ”“เรื่องของแม่บัวอย่างนั้นเหรอ”“ค่ะ” เจิดรายงานตามที่สาลี่ขอร้องมา ซึ่งบรรณจะลงไปหาสาลี่หรือไม่นั้น มันสุดแต่บุญแต่กรรม เพราะขึ้นชื่อว่าเกลียดกันมา ย่อมไม่อยากจะญาติดีหรืออยากพบเจอกันอีก“ก็ได้ แม่แก้วรอพี่อยู่นี่ก่อน”“ขอฉันไปด้วยนะคะ ผู้หญิงคนนั้นอยากเจอฉันด้วยไม่ใช่เหรอคะ”“อย่าไปเลย คนสติไม่ดี อาจพูดอะไรไม่เข้าหู” บรรณไม่อยากให้ภรรยาไม่สบายใจ แก้วยังเด็กในสายตาของเขา สาลี่นั้นกร้านโลก แถมยังแค้นแรงเกลียดแรง เขาไม่ฆ่าก็บุญเท่าไหร่แล้ว ทำ
続きを読む

69

“ต้องขอโทษพดด้วยนะลูกที่ยายชมไม่ได้มาต้อนรับ”“ไม่เป็นไรครับ”“วันหน้าวันหลังแวะมาอีกนะ มากินข้าวด้วยกัน ป้ากับลุงยินดีต้อนรับ”“ขอบคุณครับคุณลุงคุณป้า ผมขอตัวก่อนนะครับ” พชรยกมือไหว้คนทั้งสอง เขาเงยหน้าขึ้นไป เห็นผ้าม่านห้องหญิงสาวไหวๆ ก็ซ่อนยิ้ม ก่อนจะขับรถออกไป เขาได้ส่งข้อความไปหาเธอด้วย“แอบมองทำไม ลงมาเจอกันตัวต่อตัวดีกว่า หรือว่ากลัว” ชิดชมกดอ่านข้อความแล้วแทบเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง ผู้ชายบ้าอะไรหลงตัวเองที่สุด!!!ทางด้านคุณหญิงดาเรศ ท่านตื่นเต้นที่บุตรสาวบุญธรรมกำลังจะกลับมาจากต่างประเทศ หลังจากส่งไปเรียนที่โน้นหลายปี และวันนี้บุตรสาวก็สำเร็จการศึกษา กลับมาเมืองไทยอีกครั้ง “ยายแก้วไม่รู้ว่าจะโตขึ้นขนาดไหนแล้วนะครับนี่” พชรคุยกับมารดาและพี่ชายเมื่อมารับแก้วการะเกดที่สนามบิน เธอมีศักดิ์เป็นน้องสาวบุญธรรมของเขา บิดามารดารับมาเลี้ยงดูและส่งเสียให้เล่าเรียน“คุยกันออกบ่อยมิใช่เหรอ เห็นส่งรูปมาให้ดู” คุณหญิงดาเรศพูดยิ้มๆ“ดูในรูปจะสู้ดูตัวจริงได้ยังไงกันครับ”“จริงๆ ด้วยค่ะคุณแม่ เห็นตัวจริงจะสู้เห็นในรูปได้ยังไง พี่พดไม่บินไปหาแก้วเลย มัวแต่ติดสาวๆ ที่เมืองไทย” เสียงใสเอ่ยขึ้น ทำให้ต้
続きを読む

70

“เค้าคงไม่อยากนวดกระมังคะพี่พด ดูทำหน้าทำตาเข้าสิ จะกินเลือดกินเนื้อเราสองคนอยู่แล้ว ฉันกลัวจังเลยค่ะ” มณีกอดแขนซุกหน้าที่แขนของพดเหมือนหวาดกลัว สายตาที่แอบมองชม โดยที่ไม่ให้สามีเห็นนั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ชมเห็นก็นึกอนาถใจ พดคงไม่เห็นหรือไม่สนใจว่าแท้ที่จริงแล้วมณีเป็นคนเช่นไร เธอเองถึงแม้พูดไป จะมีใครเชื่อกันเล่า เหมือนเป็นการใส่ร้ายเสียมากกว่า“มานวดเมียของฉันให้ดี ถ้าเธอฤทธิ์เยอะ โดนแน่” จริงๆ พดไม่ได้อยากจะตอแยชมอีกแล้วหลังจากเธอเข้าที่พัก แต่มณีบ่นว่าเมื่อย เอ่ยปากขอให้ชมมานวด เพราะคนสนิทโดนมีดบาดเป็นแผล เขาเองลึกๆ อยากแกล้งเธอต่อ คิดว่าดีเหมือนกัน จึงให้บ่าวไปตามชมมาชมขยับเข้าไปใกล้ๆ มณี อีกฝ่ายยื่นขามาให้นวด หญิงสาวชะงัก แต่จำใจต้องทำ เคยนึกถึงเมื่ออดีตตอนที่มีบ่าวไพร่คอยรับใช้นวดให้ก็รู้สึกรับไม่ได้กับสิ่งที่พบเจอ แต่เธอไม่มีทางเลือกมากนักพดไม่ได้สนใจอีก เขาหันไปสนใจกับการอ่านหนังสือ ก่อนที่จะสะดุ้งเมื่อมณีร้องขึ้นมาเสียงดัง“โอ๊ย! จะฆ่ากันหรือไง”“มีอะไร” เขาถามคนเป็นภรรยา“แม่ชมสิคะพี่พด นวดเสียเต็มแรง บีบแทบกระดูกแหลก” มณีพูดเกินจริง“นี่เธอ!!!”พดเห็นอีกฝ่ายทำหน้าไ
続きを読む
前へ
1
...
5678910
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status