ปริศนารอยสวาท のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

“ชื่นใจจริง กำลังจะบอกให้หันมาหอมแก้มผัวอยู่พอดี รู้ใจกันจริงๆ” เขาหัวเราะชอบใจที่เธอโมโหเขาแทบตายแต่ทำอะไรเขาไม่ได้ช่วงเวลานี้เป็นจังหวะเหมาะที่จะบอกเรื่องลูก แต่เธอมัวแต่เสียใจ รู้ตัวอีกทีเขาก็ไปเสียแล้ว คิดแล้วน้ำตาตกใน พอเขาเชยชมสมใจก็จากไปไม่เหลียวหลัง“คุณชมของบ่าว” เมี้ยนรีบเดินสวนเข้ามาทันทีที่ประตูเปิดออก สภาพของเจ้านายสาวไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างเปลือยมีเพียงผ้าห่มเก่าๆ เท่านั้นคลุมกาย“เมี้ยน...” ชมเรียกบ่าวรับใช้ใกล้ชิดเพียงแค่นั้นก็พูดไม่ออก รู้สึกเหมือนก้อนอะไรสักอย่างแล่นขึ้นมาจุกที่ลำคอ“ไม่ต้องพูดอะไรนะคะ บ่าวเข้าใจค่ะว่าคุณชมไม่ได้เต็มใจ” เมี้ยนกอดร่างน้อยที่สั่นสะท้านก่อนจะก้มหน้าร้องไห้เบาๆ“ฉันกลายเป็นคนอ่อนแอไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แย่จริงๆ เลย” เธอว่าตัวเอง“คุณชมไม่ได้อ่อนแอนะคะ คุณชมของบ่าวเข็มแข็งมากๆ เลยต่างหากล่ะคะ”“ขอบใจนะเมี้ยนที่ปลอบใจคนอ่อนแอเช่นฉัน”“คุณชมนอนเถอะค่ะ เดี๋ยวบ่าวจะเช็ดตัวให้นะคะ” เมี้ยนนำผ้ามาชุบน้ำบิดหมาดๆ ก่อนจะเช็ดตัวให้เจ้านายสาว ร่องรอยบางอย่างที่ปรากฏให้เห็นทำให้เมี้ยนนึกเจ็บแค้นพดยิ่งนัก คุณหนูของเธอ เธอเลี้ยงมาแต่อ้

“อื้อ... ปล่อยนะ” เปรมเห็นว่าพดกำลังเดินมาทางนี้ เขาเลยเปลี่ยนจากการกอดเธอเป็นดึงให้เธอมาโอบกอดเขาแทน“แม่ชม ปล่อยฉันเถอะ ฉันแต่งงานแล้ว คงจะพาแม่ชมกลับไปลพบุรีไม่ได้หรอก” เปรมแกล้งทำเป็นดึงเธอมาให้กอด และดิ้นก่อนจะผลักชมออกห่าง พูดเหมือนกับว่าชมจะขอตามเขากลับลพบุรีเสียอย่างนั้น“คุณเปรมพูดอะไรของคุณ”“ตอนฉันขอแม่ชมแต่งงาน แม่ชมก็ปฏิเสธ เพราะมีที่หมายใหม่ ฉันเข็ดแล้วล่ะ คงรับแม่ชมเป็นเมียอีกคนไม่ได้จริงๆ”“สารเลว!!!” พดสบถอย่างหยาบคาย ชมหันไปสบตากับพดก็สะดุ้ง ดวงตาของเขาน่ากลัวเหลือเกิน“พ่อพด” เปรมแกล้งทำเหมือนเพิ่งเห็นพด“เธอนี่มันเหมือนพี่ชายเหมือนแม่ไม่มีผิด” พดมองชมอย่างดูถูก หญิงสาวส่ายหน้าไปมา ทำท่าจะอธิบาย แต่ก็ไม่ทันเปรมอยู่ดี“พ่อพดอย่าคิดมากเลยนะ ฉันไม่มีวันแย่งเมียของใครหรอก ฉันรู้ว่าแม่ชมเป็นเมียของพ่อพด”“หล่อนไม่ใช่เมียของฉันหรอกครับคุณเปรม เป็นแค่คนใช้ในบ้าน ถ้าจะเป็นก็แค่นางบำเรอเท่านั้น” ชมเจ็บจุกในอก รู้สึกปวดแปลบน้ำตาแทบไหลริน แต่พยายามกลั้นมันเอาไว้อย่างสุดความสามารถ เธอเป็นได้แค่นี้เองสำหรับพด ช่างไร้ค่าไร้ราคาเสียนี่กระไร จะอธิบายให้ฟังก็คงไร้ผล เขาอยากจะเข้าใจผ

“สารเลว แพศยา” พดสบถ“กะ... เกิด ชะ... ชาติหน้า ฉะ ฉัน ดะ ใด ขะ ขอ อย่า ให้ ระ เรา จะ เจอกัน อะ อีก” หญิงสาวพูดออกมาด้วยหัวใจแตกสลาย เกิดชาติใดขออย่าให้มีความรักอีกเลย ขอให้หมดเวรหมดกรรมในชาตินี้“อย่าหวังเลยว่าเธอจะทำแบบนั้นได้ ฉันจะตามเธอไปทุกชาติ ไม่ให้เธอไปเสวยสุขกับไอ้ชู้หน้าไหนทั้งนั้น”“แม่จ๋า พ่อจ๋า พี่ชัย ชะ.. ชม มารับ.. ชมแล้วใช่ไหม” ชมยื่นมือขึ้นให้ทุกคนจับมือ ก่อนจะหมดลมในที่สุด มือที่เคยนิ่มหยาบกร้านเพราะทำงานหนัก ตกลงข้างตัว ร่างกายที่เหนื่อยล้าอ่อนแรง แน่นิ่งไปอย่างสงบ ใบหน้าของเธอทิ้งตะแคงคอพับลงข้างๆ อย่างหมดเวรหมดกรรม“คุณชมขา... คุณชมของบ่าว คุณชม ไม่นะคะ บ่าวไม่ยอม บ่าวไม่ยอม” เมี้ยนหรีดร้อง ร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด ถลาเข้าไปผลักร่างพดจนกระเด็น ช้อนร่างที่สิ้นลมมากอดแนบอก ร้องไห้แทบขาดใจ“บ่าวไม่ยอมนะคะ บ่าวไม่ยอมให้คุณชมเป็นอะไรเด็ดขาด บ่าวจะพาคุณชมไปหาหมอ ไปหาหมอ ฮือๆๆ” เมี้ยนดึงร่างเจ้านายสาวพยายามจะลากไปหาหมอ เลือดที่ไหลจากหว่างขาเพราะแท้งลูก ไหลนองไปทั่วบันไดแต่ละขั้น“นังเมี้ยนบ้า เจ้านายของหล่อนตายแล้ว จะบ้าไปถึงไหนห้ะ” มณีพูดอย่างสมเพช พอได้สติก็สะใจที่

เสียงกรีดร้องของหญิงสาวใกล้ๆ ทำให้บรรณที่กำลังซ้ำน้ำอยู่ รีบวิ่งเข้าไปดูเหตุการณ์ทันที เขาเห็นว่ามีชายวัยรุ่นสองคนกระชากกระเป๋าของหญิงสาวคนดังกล่าว จึงตรงเข้าไปช่วย วิ่งตามไปต่อสู้กับคนร้ายเพื่อเอากระเป๋ากลับมา แต่ปรากฏว่าเขาโดนมีดของคนร้ายจนได้รับบาดเจ็บ“คุณเป็นยังไงบ้างคะ”“ไม่เป็นอะไรครับ นี่กระเป๋าคุณครับ” บรรณยื่นกระเป๋าให้หญิงสาว แค่มองสบตาก็รู้สึกประหลาดใจกับคนตรงหน้า ความรู้สึกคุ้นเคยทั้งๆ ที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน ทำให้เขามองเธอไม่กะพริบตา“คุณคะ คุณ”“เอ่อ ครับ”“คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ ทำไมนิ่งไป”“ไม่เป็นอะไรมากครับ” บรรณตอบกลับเสียงสุภาพ“เดี๋ยวแก้วพาไปทำแผลนะคะ ดูสิเลือดไหลเต็มเลย” แก้วการะเกดรีบนำผ้าเช็ดหน้ามาพันแขนให้ชายหนุ่ม เธอกะพริบตาหลายครั้งขณะมองหน้าเขา อย่าว่าแต่เขาเลย เธอเองก็ยังอึ้งๆ มองเขาตาไม่กะพริบเหมือนกัน“เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าคะ” เธอเอ่ยถามเขาในที่สุด“ผมอาจจะหน้าโหลก็ได้นะครับ” บรรณเองรู้สึกคุ้นเคยกับเธอเหมือนกัน แต่เขาคิดว่าอาจจะคิดไปเองก็เป็นได้“เราจะได้เจอกันอีกไหมคะ” แก้วการะเกดเอ่ยถามชายหนุ่มหลังจากพาเขามาทำแผลเรียบร้อยแล้ว“โลกกลมนะครับ เราต

“แก้วไม่กินปลาร้าเหรอครับ”“รู้ได้ยังไงคะ”“ก็ไม่เห็นสั่ง ปกติเขาสั่งส้มตำก็ใส่ปลาร้ากันนี่ครับ”“พี่บรรณก็ไม่เห็นสั่งนี่คะ”“พี่กินได้ทั้งนั้นแหละครับ”“แก้วไม่ค่อยชอบกินปลาร้านะคะ แต่ก็กินได้นะคะ แต่ชอบใส่หอยดอง รู้สึกว่ามันจะหอมหวาน รสชาติอร่อยกว่า ปลาร้ามันเค็มไป แก้วไม่ชอบอะไรเค็มๆ น่ะค่ะ”“แล้วแต่คนชอบกระมังครับ”“ค่ะ พี่บรรณจะว่าอะไรไหมคะ” แก้วการะเกดมองปีกไก่ทอดกรอบแล้วมองหน้าเขา“ตามสบายเลยครับ” เขาพยักหน้าให้เธอ นึกเอ็นดูในความน่ารักสดในของเธอแก้วการะเกดหยิบปีกไก่ทอดมากัดอย่างเอร็ดอร่อย ถ้าให้เธอมัวแต่ใช้ช้อนเล็มเนื้อไก่ออกมากินคงไม่ไหวแน่ กว่าจะได้กิน มันไม่อร่อยเหมือนยกมากัดแบบนี้บรรณไม่ได้นึกตำหนิหญิงสาว แต่เขากลับคิดว่าเธอเป็นกันเองเสียมากกว่า ไม่ได้พิธีรีตองมาก ไม่ได้ห่วงสวย แต่ก็ไม่ได้ดูน่าเกลียดหรือกินมูมมามตะกละตะกลามเสียหน่อย เธอดูเป็นธรรมชาติ ทำให้เขาเองมองเพลิน และกินเพลินเหมือนกัน ไม่น่าเชื่อว่าเขากับเธอจะแค่เจอกันเพียงสองครั้ง ความรู้สึกมันเหมือนรู้จักกันมานานแสนนาน อาจเพราะถูกชะตากันแต่แรกด้วยกระมัง“คุณบรรณจะให้แก้วไปส่งที่ไหนคะ”“ผมไม่รบกวนดีกว่าครับ เดี๋ยว