ปริศนารอยสวาท のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

“เอาเถอะ ไปแล้วระวังเนื้อระวังตัวด้วย อากาศหนาว รักษาสุขภาพ ใส่เสื้อผ้าหนาๆ ด้วยนะ” คุณหญิงดาเรศนั้นเลี้ยงลูกทั้งสามให้ใช้ชีวิตอิสระ ไม่เข้าไปเจ้ากี้เจ้าการมากนัก ยกเว้นเรื่องเป็นฝั่งเป็นฝาเมื่อถึงเวลาอันเหมาะสม ส่วนชีวิตด้านอื่นใส่ใจแต่ไม่ก้าวก่ายเพราะคิดว่าทุกคนโตๆ กันแล้ว“ใครจะไปเที่ยวไหนกันครับคุณแม่” พชรเดินมาสมทบ ในสมองคิดแต่เรื่องชิดชมให้วุ่นไปเสียหมด“น้องสาวเราน่ะสิ จะมาขอไปเที่ยวเชียงใหม่กับยายนก”“ตั้งแต่กลับมาจากต่างประเทศ อยู่ไม่ติดบ้านเลยนะ”“แหม... พี่พดก็ แก้วขอเที่ยวให้ฉ่ำใจก่อนนะคะ เดี๋ยวต้องเข้าไปทำงานแล้ว”“ดูพูดเข้า ทำยังกับถ้าไปทำงานจริงๆ แล้วจะไม่มีเวลาเที่ยว ไม่ใช่โรงงานนรกนะยายแก้ว อยากไปเที่ยวไหนก็ไปได้” พชรว่าให้ โยกศีรษะน้องสาวอย่างเอ็นดู“แก้วไม่อยากเกงานนี่คะ ถ้าทำงานแล้ว อยากทำให้จริงๆ จังๆ ค่ะ”“จ้าแม่คนเก่ง เอาให้รอดแล้วกัน” พดโยกหัวน้องสาวไปมาเหมือนอย่างที่ชอบทำ“ผมขอตัวก่อนนะครับ” พชรเอ่ยขอตัวกับทุกคน“จะไปไหนล่ะเรา ไม่อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันหรือไง” คุณหญิงดาเรศเอ่ยถามลูกชายคนรอง“ผมมีธุระครับ อาจจะหายไปนะครับพักนี้”“จะไปไหนอีกล่ะ”“ไปทำใจครับ ช่วงน

จะว่าเธอใจง่าย คงจะถูก เพราะรู้จักกันน้อยมาก เจอกันเพียงแค่สองครั้ง เธอจับเขากินตับเสียแล้ว เออนะ... มันควรจะเป็นเขาเสียมากกว่าที่จับเธอกินตับ“น้องแก้วครับ”“คะ” เธอหันไปมองเขา ใบหน้าเหลอหลา มัวแต่คิดอะไรมากมาย หน้าแดงฉับพลันเมื่อตัวเองคิดเรื่องวาบหวามในคืนนั้น“คิดอะไรอยู่ครับ ถึงได้ใจลอย”“เปล่าค่ะ”“หน้าแดงเสียด้วย”“พี่บรรณ” เธอทำท่าจะตีเขาเหมือนเด็กๆ หน้างอหน่อยๆ“ไม่ล้อก็ได้ หิวหรือยัง เดี๋ยวเราแวะกินอะไรกันก่อนดีกว่า”“ก็ได้ค่ะ อยากกินก๋วยเตี๋ยวเรือ”“งั้นแวะร้านนี้แล้วกันนะ”“ก็ดีค่ะ” ในสายตาของแก้วการะเกด บรรณคือสุภาพบุรุษ เขาจะเปิดประตูให้ เลื่อนเก้าอี้ให้ ตักอาหารให้อย่างเอาใจ และแม้แต่ปากเธอเปื้อนก็ยังเช็ดให้“ทำไมพี่บรรณดีกับแก้วจังเลยค่ะ”“ไม่รู้สิ พี่แค่อยากดูแลแก้วให้ดีๆ”“ดูแลให้ดีๆ เหรอคะ ทำยังกับเคยดูแลแก้วไม่ดีแน่ะ”“ไม่รู้เหมือนกัน”“สงสัยชาติที่แล้ว พี่บรรณอาจจะดูแลแก้วไม่ดีจริงๆ ด้วยก็ได้ค่ะ”“เชื่อเรื่องกลับมาเกิดใหม่ด้วยเหรอ” เขาเลิกคิ้วขึ้นถามอย่างแปลกใจ“ไม่รู้สิคะ แต่แก้วก็เชื่อนะคะ คนเราเกิดมาแล้วหลายชาติ เป็นอะไรมาบ้างก็ไม่รู้ อาจจะเคยเกิดเป็นสัตว์ก็ได้ค่

“ไปทางลัดดีกว่าพี่พงศ์” พชรบอกพี่ชาย เขารู้จักเส้นทางนี้ดี ตำรวจกำลังตามติดมาด้วยรถอีกคัน จึงแยกย้ายกันคนละทางเพื่อสกัดทางหนีของชิดชัยให้จงได้ชิดชัยขับรถฝ่าด่านตำรวจไปจนถึงทางตัน เขาพบกับหน้าผาสูงชัน เขาหนีมาอยู่จังหวัดใกล้เคียงกับอยุธยาเพราะมีเครือข่ายที่นี่“อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นฉันจะตายพร้อมกับบัวบุษบา” ชิดชัยจ่อปืนที่ขยับของหญิงสาว ขณะจับเธอเป็นตัวประกัน“แบบนี้ไม่เรียกว่าความรักแล้วล่ะ เรียกว่าความเห็นแก่ตัว นายจะฆ่าผู้หญิงที่นายบอกว่ารักทุกชาติหรือไง” พงศ์อินทร์ตะโกนโต้ตอบกลับไป พงศ์อินทร์นั่งสมาธิแล้วเขาก็เห็นว่าชาติหนึ่งเคยเกิดอะไรขึ้นกับเขา กับบัวบุษบาและชิดชัยบ้าง เขาอยากให้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นจบลงเสียในชาตินี้“นายพูดอะไรของนาย” ชิดชัยตะคอกถามกลับ“พี่ชัยอย่าทำอะไรบัวบุษบาเลยนะ” เสียงของชิดชมทำให้ทุกคนหันขวับไปมอง“ชม” ชิดชัยกับพชรเรียกหญิงสาวเป็นเสียงเดียวกัน ชิดชัยไม่คิดว่าจะได้เจอน้องสาวในสถานการณ์เช่นนี้ ส่วนพชรไม่คิดว่าชิดชมจะหนีออกมาจากคอนโดของเขาได้“เดี๋ยวชมจะเกลี่ยกล่อมคนพวกนี้เอง พี่ชัยเชื่อชมนะ เราจะหนีไปด้วยกัน” ชิดชมพูดขึ้น ชิดชัยเริ่มลังเล เขารักน้องสาวคนนี้มาก

หญิงสาวไม่ได้รู้สึกสักนิดว่าชุดแต่งงานของเธอหลุดร่วงลงไปจากสะโพกตอนไหน สายตาของเขาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความเสน่หา เธอไม่เคยเห็นแววตาแบบนี้ของเขามาก่อนเขาบอกว่าจะชวนไปอาบน้ำด้วยกันก็คงจะจริงกระมัง อาจจะประหยัดน้ำหรือประหยัดเวลา เพราะเหนื่อยกันมาทั้งวัน เธอคิดให้วุ่นไปเสียหมด สุดท้ายถูกอุ้มเข้ามาอยู่ในห้องน้ำเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“เหนื่อยมาทั้งวัน นอนแช่น้ำอุ่นกันดีไหม” เขาทำทีคล้ายปรึกษาหารือ เธอพยักหน้าเพราะอยากเอาใจ คิดว่าดีเหมือนกัน เขาเห็นว่าเธอไม่ได้ปฏิเสธจึงจัดการเตรียมน้ำอุ่นเสียเองบัวบูชาสัมผัสกับน้ำอุ่นแล้วครางเบาๆ โดนอุ้มลงอ่างแทบไม่รู้ตัว เขาดึงเข้าไปหาเธอสะดุ้งน้อยๆ แต่เพราะมือหนาที่ลูบหลังลูบไหล่ เธอจึงหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย เขาดึงเธอไปกอด หญิงสาวจึงซบใบหน้าอยู่ที่อกของเขา“พี่รอวันนี้มานานแล้วบัวรู้ไหม” เขาชวนคุย เกี่ยวผมของเธอเล่นไปมาอย่างอ่อนโยน“รอที่จะแต่งงานกับบัวรึคะ” เธอลืมตาขึ้น เงยหน้าขึ้นมองเขา อุณหภูมิของน้ำในอ่างทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย“ใช่จ้ะ เราหมั้นกันตั้งแต่เด็ก พี่คิดว่าชาตินี้ถ้าไม่ได้แต่งงานกับบัว ได้บัวมาเป็นศรีภรรยาพี่ก็จะไม่แต่งงานอีกเลย”

เขาจับเธอแยกขาออกจากกัน แล้วชันเข่าขึ้นทั้งสองข้าง อุ้งมือใหญ่ทั้งสองเอื้อมมาด้านหน้าลูบไล้ขาเพรียวของเธอ บัวบูชาครางอย่างต่อเนื่อง เธอกระตุกเล็กน้อยเมื่อเขาเอื้อมมือมาด้านหน้าเนินสาว ใช้นิ้วกลางไล้ขึ้นลงเบาๆ อย่างอ่อนโยน แค่นั้นก็ทำให้เธอเสียวซ่านสุดจิตสุดใจ แทบดีดดิ้นกับสัมผัสเล็กน้อยนั้น“ชอบไหม” ดูเหมือนเป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบเพราะเธอไม่กล้าตอบเขาแม้แต่ประโยคเดียว“ไม่ต้องกลั้นนะ ถ้าอยากครางก็ครางเลย” เขากระซิบบอกอย่างใจดี เธอยังเม้มปากเอาไว้แบบนั้น นึกอายที่จะครางออกไป แต่สุดท้ายทนไม่ไหวอยู่ดี ต้องครางออกไปเสียงหลงเมื่อเขาบดบี้ยอดเกสรนารีจนสั่นระริก หลั่งรินน้ำหวานออกมาอย่างท่วมท้น“ดีมากครับ เราอยู่กันแค่สองคนไม่ต้องอายหรอก”“ก็... ทำอะไรกันแบบนี้ไม่อายได้ยังไงกันคะ”“แต่งงานกันแล้ว ทุกคนต้องทำแบบนี้ทั้งนั้นแหละ” เธอเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดเพราะโตแล้ว เดี๋ยวนี้เทคโนโลยีทันสมัย วัยรุ่นรู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร ไม่เหมือนสมัยก่อนที่ต้องกระมิดกระเมี้ยนไม่กล้าแม้แต่จะพูดมันออกมาเพราะอาย เด็กสมัยนี้พูดกันสนุกสนานเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา เธอเคยได้ยินยังแอบหน้าแดงเพราะจริงๆ ไม่กล้าพูดเรื่อง