เข้าสู่ระบบ“ขอบคุณพี่ทศมากเลยค่ะ” ยิ้มใสยกมือไหว้ ทศพลถือว่าเคยเป็นอดีตเจ้านายของเธอเมื่อหลายปีก่อน แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่ทศพลก็เป็นเจ้านายที่ใจดีมากๆ“แบบนี้เรียกพรหมลิขิตชัดๆ” ทศพลพูดยิ้มๆ จำได้ว่าเพื่อนมาถามหายิ้มใส พอเขาบอกว่ายิ้มใสไปแล้วก็เดินคอตกกลับไป และไม่ได้ติดต่อกันนานมาก จนได้รู้ข่าวฉาวของธีรวัชร ก่อนที่เพื่อนจะขาดการติดต่อไป และได้รู้ข่าวอีกครั้งเพื่อนก็กำลังจะแต่งงาน“วันนั้นฉันจำได้ว่านายเดินมาบอกฉันว่าโดนฟันแล้วทิ้ง” ประโยคของทศพลทำให้ธีรวัชรแทบกระโดดปิดปากเพื่อน ทศพลหัวเราะลงลูกคอเมื่อเห็นอาการของเพื่อน“พี่ทศตามสบายนะคะ” ยิ้มใสเอ่ยขึ้น ถึงกับอมยิ้ม ไม่ใช่แค่ทศพลที่ได้ยินประโยคนี้ เธอจำได้ว่าพบกับธีรวัชรอีกครั้ง ตอนที่รู้ว่าเขามาเป็นพี่ชายของเธอ อาศัยอยู่ร่วมบ้านด้วยกัน เขาก็หาว่าเธอฟันเขาแล้วทิ้งเหมือนกัน“ครับผม ขอให้มีความสุขมากๆ นะ” ทศพลอวยพรให้เพื่อนและเด็กสาวด้วยรอยยิ้ม“ขอบใจนายมากนะทศ” ธีรวัชรยิ้มให้เพื่อน ก่อนจะเอ่ยขอตัวไปพูดคุยกับเพื่อนๆ และญาติๆ คนอื่นบรรยากาศในงานเป็นบรรยากาศของการรวมญาติและรวมหมู่เพื่อนฝูง ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องในอดีตของธีรวัชร ไม่มีใครเอ่ยถึงเร
เธอก้มมองร่องอวบอูมของตัวเองที่อ้าอมดูดรัดความเป็นชายของเขาเอาไว้แล้วต้องซี้ดปากด้วยความเสียวกระสัน“ให้พี่โยกนะครับ” เขาเลื่อนมือไปจับทรวงอกอวบอิ่มของเธอ ใช้นิ้วชี้แกร่งขยี้เบาๆ ที่ยอดถันของเธอ ก่อนที่จะเริ่มโยกคลอนเข้าหากายสาวของเธอเป็นจังหวะต่อเนื่อง ร่างกายของเธอสั่นสะริกยามที่เขาทุ่มกายเข้ามาหาเป็นจังหวะครั้งแล้วครั้งเล่า ในขณะที่มือหนาอีกข้างเลื่อนจากปทุมถันอวบอิ่มลงไปลูบไล้เนินอวบอูมของเธอเบาๆเขาดึงเส้นไหมอ่อนนุ่มของเธอเล่น ก่อนจะแทรกนิ้วเข้าไปบดบี้กับปุ่มกระสันแดงฉ่ำกลางกายที่ตอนนี้กำลังสั่นระริกเป็นที่สุดเธอหลุดเสียงครวญครางออกมาไม่เป็นส่ำ ร่างกายกำลังสะท้านเพราะอารมณ์พิศวาสที่เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้งร่างสูงเพรียวแข็งแรงของเขากำลังพาความเป็นชายอันแข็งแกร่งเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า เธอซี้ดปากเหมือนกินพริกเผ็ดๆ เข้าไปกำมือใหญ่ ในตอนนี้อารมณ์หวามของเธอกำลังพุ่งขึ้นสูงจนน่าตกใจ“พี่ธีร์ขา... หนูยิ้มไม่ไหวแล้วค่ะ”“ไม่ไหวก็ปล่อยออกมาครับ” เขาบอกสาวน้อยโดยกระซิบที่ริมหูของเธอเบาๆ กระแทกกายเป็นจังหวะถี่ ๆ ไม่หยุดหย่อน เพียงไม่นานเขาก็ทำให้เธอพุ่งทะยานไปสู่ท้องฟ้าเบื้องบนได้อย่างรุน
เขากุมใบหน้าของเธอเอาไว้บดจูบเธออย่างเร่าร้อน สอดแทรกลิ้นเข้ามาพัวพันในโพรงปากนุ่ม นานๆ จะได้เจอกันสักครั้งทำให้ความรู้สึกโหยหามีมากมายมหาศาลมือน้อยของเธอลูบไล้แผงอกกว้างของเขาเอาไว้เบาๆ จูบตอบเขาไปอย่างดูดดื่มและอ่อนหวาน ยินยอมพร้อมใจที่จะเป็นของเขาทุกครั้งที่เขาปรารถนา“พี่ธีร์”“ครับ”“พี่ธีร์หอบหายใจแรงจัง”“พี่คิดถึง” เขาลูบไล้แผ่นหลังของเธอเบาๆ เล้าโลมให้เธอตัวสั่นระริกด้วยความปรารถนาที่รุนแรงอยู่ในอก“หนูยิ้มก็คิดถึงพี่ธีร์คะ” เธอปลดกระดุมเสื้อนอนของเขาออกอย่างเบามือ สัมผัสมือน้อยกับผิวเนื้อเรียบตึงของเขาเบาๆ ก่อนจะก้มลงไปจุมพิตอกกว้างของเขา กดปากร้อนซ้ำๆ จนเขาร้องครางออกมาเบาๆ“ให้หนูยิ้มช่วยนะคะ” เธอลูบไล้แก่นกายเบื้องล่างของเขาที่ตอนนี้กำลังแข็งคึกอยู่ภายใต้กางเกงนอนสีน้ำตาลเข้มเขาปล่อยให้เธอได้ดึงกางเกงนอนออกไปจากสะโพกสอบ ความแข็งชันกำลังผงาดกล้าอยู่ต่อหน้าต่อตาของเธอ เธอลูบไล้มันอย่างคิดถึงคะนึงหา กดจุมพิตเบาๆ ที่ส่วนปลายของความแข็งแกร่งยิ้มใสรู้สึกได้ถึงร่องกายสาวที่แสนหยาดเยิ้มของเธอ ท้องไส้ของเธอปั่นป่วนไม่แพ้หัวใจที่เต้นกระหน่ำคิดถึงเพียงคำเดียวมีอานุภาพรุนแรงจนเธอ
ประภัสสรกับกมลเนตรหัวเราะออกมาด้วยความสะใจ ที่เห็นสภาพของเลอลักษณ์“ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย” เลอลักษณ์รีบวิ่งไปหาสาวใช้คนใหม่ทั้งสองคน แต่พอได้ยินเสียงหัวเราะอันน่ากลัวนั้น เธอก็ถอยหนี“พวกแกสองคนเป็นใครกัน” เลอลักษณ์ส่ายหน้าไปมา เอ่ยถามอย่างหวาดหวั่น เธอล้มลงไปเพราะเข่าอ่อนแรง รู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจเต็มที“แกจำเราสองคนไม่ได้เหรอนังเลอลักษณ์” ประภัสสรกับกมลเนตรเปิดผ้าคลุมหน้าออกมา เมื่อได้เห็นใบหน้านั้นอย่างชัดเจน ทำให้เลอลักษณ์เบิกตากว้าง“แก พวกแกยังไม่ตายเหรอนี่! แล้วพวกแกเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง แล้วนังเมตตากับนังสุดสวาทไปไหน”“สาวใช้ของแกทั้งสามคนโดนวางยานอนหลับไปแล้ว กว่าจะตื่นแกก็ต้องตายก่อน” สองสาวไม่ปริปากพูดว่าส่งเมตตากับสุดสวาทเข้ามาเพราะไม่อยากให้คนทั้งสองมีมนทิน“อีสารเลว ทำไมแกยังไม่ตาย” เลอลักษณ์พูดออกมาอย่างเจ็บแค้น“ถ้าพวกเราไม่แกล้งตาย ก็คงไม่ได้กลับมาแก้แค้นคนสารเลวแบบแก” ประภัสสรพูดเสียงเหี้ยม บีบปลายคางของเลอลักษณ์ที่สำลักเลือดออกมาจากปากเป็นลิ่มๆ“ลิ้นจี่ ลิ้นจี่อยู่ไหน”“ลิ้นจี่น่ะนอนหลับไปพร้อมๆ กับคนอื่นๆ แล้วละ”“อีสารเลว”“มึงต่างหากสารเลว”“โอ๊ย!” เลอลักษณ์ร้
ก่อนจะทิ้งลงไปในคูน้ำที่ไหลลงไปยังทุ่งนาทางด้านหลัง เลอลักษณ์คิดว่าทิชชูพอเปียกน้ำก็เปื่อยยุ่ย ไม่สามารถใช้เป็นหลักฐานมาเอาผิดอะไรเธอได้ ถึงจะเก็บได้ ก็มีแค่คราบเลือดของคนตาย ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอเสียหน่อย“ลาก่อนนะ ขอบใจเธอสองคนมากนะที่ทำเพื่อฉันมาตลอด แม้จะแอบทรยศไปบ้าง แต่ก็นะ คนทรยศก็ต้องเจอแบบนี้” เลอลักษณ์กอดอกเหยียดยิ้มก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถแบบไม่เหลียวหลังประภัสสรค่อยๆ ขยับกาย คลานเข้าไปหากมลเนตรและเขย่าร่างของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนที่จะสลบไปอีกครั้งเลอลักษณ์กลายเป็นสาวสวยน้อยไฮโซเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนนามสกุลศัลยกรรมใบหน้าเสียใหม่จนไม่มีใครรู้จักเธอใช้ชีวิตอย่างหรูหรามีความสุขมีเงินมีทองร่ำรวยจนเป็นสาวน้อยเนื้อหอมที่ใครๆ ก็อยากทำความรู้จักเลอลักษณ์ค่อยๆ นำคลิปที่แอบเก็บเอาไว้ออกมาแบล็กเมล์นักเรียนที่เคยเรียนโรงเรียนเดียวกันกับเธอเพื่อเรียกเงินทองมาใช้จ่ายบำรุงบำเรอตัวเองซึ่งส่วนใหญ่แล้ว เธอจะเลือกเหยื่อที่มีฐานะ พ่อแม่หน้าบางยอมจ่ายเงินเพราะไม่อยากเสียชื่อเสียงเลอลักษณ์มีความสุขอยู่บนกองเงินกองทองในชื่อใหม่ว่า แพรทอง เวชธานีรัชกร หญิงสาวที่ใคร ๆ ต่างก็รู้จักเธอในนามไฮโซสาวชื่อดัง“
"พวกเธอรู้ละเอียดดีเนอะ” เลอลักษณ์เอ่ยขึ้น ดวงตาที่หลุบลงต่ำขณะหันไปหยิบแก้วเครื่องดื่มวาวโรจน์อย่างไม่ชอบใจที่มีคนมารู้ความลับของตัวเองอย่างละเอียดเช่นนี้ แถมยังเป็นความลับในเชิงที่ไม่ดีอีกด้วย“ลักษณ์พวกเราคิดว่าเธอควรที่จะมอบตัวนะ” ประภัสสรพูดขึ้น กมลเนตรก็พยักหน้าเห็นด้วย“พวกเราถือว่าเธอยังเป็นเพื่อนเลยมาเตือน มาบอก ถึงเธอจะศัลยกรรมเปลี่ยนไปสักแค่ไหน สักวันก็ต้องมีคนรู้ความลับของเธอ”“เธออยากให้ฉันมอบตัว แต่ก็ยังมาขอเงินฉัน”“เธอก็รู้ดีนี่นาลักษณ์ว่าเงินพวกนั้นไม่ใช่เงินของเธอ พวกเราเดือดร้อนเธอก็ควรที่จะช่วยไม่ใช่เหรอ” ประโยคของเพื่อนทั้งสองที่เหมือนจะเป็นเบ้หรือยอมเธอทุกอย่างกลับตอกย้ำให้เลอลักษณ์รู้ว่าพวกมันจ้องที่จะเล่นงานเธอ ขูดรีดเอาเงินทองของเธอ แล้วแบบนี้เธอสมควรที่จะปล่อยมันสองตัวเอาไว้เหรอ!!!“เอาละ ถือว่าเงินที่ฉันจะให้เธอสองคนน่ะเป็นเงินที่ฉันอยากช่วยจริงๆ ไม่ต้องคิดว่าเป็นการหยิบยืมหรอกนะ จะได้ไม่ต้องคืนกันภายหลัง ส่วนเรื่องมอบตัวฉันขอเวลาสักพักได้ไหม”“ได้สิ” สองสาวมองหน้ากัน ขอแค่ให้ได้เงิน พวกเธอจะแจ้งความจับเลอลักษณ์แน่นอน หลายปีที่ต้องตามดูแลรับใช้ โดนขู่ โดนโขก
นิยาคิดว่าตัวเองโชคดีที่เธอมีมิตรที่ดี มีเพื่อนที่ดี ในตอนนั้นรตีเองก็คบเธอที่นิสัย ไม่ได้คบที่ฐานะ ยิ้มใสเองก็เช่นเดียวกัน แม้อีกฝ่ายจะมีฐานะแต่ก็ไม่เคยคิดที่จะดูถูกอะไรกันเลย“ดูดาวกับพี่ก่อนไหม” เขาเอ่ยชวนเธอดูดาวด้วยกัน เพราะอยากรั้งเด็กสาวให้อยู่กับตัวเองนานๆ ส่วนคุณยายนั้นได้เข้านอนไปก่อนเรีย
“แต่พี่อยากบอกว่าชอบยาจริงๆ” ประโยคนั้นของเขาทำให้นิยาหันมามอง“ชอบยาก็บอกกันตรงๆ ก็ได้ค่ะ ไม่เห็นต้องทำอะไรแบบนี้เลย”“ก็ถือว่าไปเดินป่าไงครับ”“ไม่พูดด้วยแล้ว” นิยาเดินหนีออกไปข้างนอก หัวใจเต้นโครมครามที่เขาสารภาพว่าชอบเธอ“ตามไปสิคะพี่วิน” ประโยคของยิ้มใสทำให้มาวินได้สติ“ความจริงไม่ต้องไปบอกหรอ
“หนูยิ้มไม่ต้องกังวลไปหรอกนะครับ พี่วินเป็นคนดี รับรองว่านิยาไม่เป็นอันตรายอะไรแน่นอน”“เมื่อกี้พี่ธีร์บอกว่ามีสามสิ่งเอาตัวรอดได้แน่นอน สามสิ่งนี้มีความหมายยังไงเหรอคะ” เธอหมายถึงผ้า ไฟ และมีด ธีรวัชรจึงอธิบายให้สาวน้อยได้ฟัง“อ้อ... แบบนี้นี่เอง”“ถ้าอยากไปใช้ชีวิตอยู่ในป่า พี่จะพาไปกางเต็นท์ครับ
“พ่อมีคนที่อยากจะแนะนำให้ลูกได้รู้จักอย่างเป็นทางการด้วยนะ” ประโยคของธีรกรผู้เป็นบิดา ทำให้ธีรวัชรต้องเงยหน้าจากจอโทรศัพท์ขึ้นมองบิดาด้วยความสงสัย"ใครกันเหรอครับ” ธีรวัชรเอ่ยถาม ชะเง้อคอมองคนที่บิดาบอกว่าจะแนะนำให้เขาได้รู้จัก แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา“นั่นไงมาแล้ว” ประโยคนั้นของบิดาทำให้ธีรวัชรหันไ







