Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“ผมไม่เคยเขี่ยคุณทิ้ง คุณทำตัวคุณเองต่างหาก” เขาพูดอย่างระอา“คุณปรักปรำฉัน”“จะเอาหลักฐานว่างั้นเถอะ” แขนภากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองเมื่อมองสบตาเขา“สองแสนถ้าไม่เอาก็ไสหัวไปซะ เพราะถ้าต้องการหลักฐานมายืนยัน เธอจะไม่ได้อะไรสักบาทเดียว”“คิดว่าฉันอยากได้เงินของคุณนักหรือไง” เธอยังปากดี ทัศกรเดินหนี ไม่ไยดี แขนภาหันรีหันขวางหน้าเสีย“ก็ได้ ฉันเอาก็ได้”“ก็แค่นั้นแหละ ออกไปจากบ้านผมวันนี้เลยนะ และไม่ต้องกลับมาอีก” เขาไม่หันกลับมามองสักนิด ขณะเดินจากไป แขนภากรีดร้องตามหลังเขาไป อยากจะอาละวาดเสียให้หนัก แต่ตระหนักว่าหากเธอทำข้าวของเขาเสียหาย เธออาจจะโดนจับโยนออกไปจากบ้าน แถมยังไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือไปอีกแขนภาคิดว่าภวินอาจจะไม่ขับไล่ไสส่งเธอเหมือนทัศกร แต่เธอกลับคิดผิด เขาเลือกอาชีพและงานของตัวเอง มากกว่าจะไปทนลำบากกับเธอ เพราะเธอเป็นแค่ลูกชาวบ้านธรรมดา ไม่ได้เป็นผู้รากมากดีที่ไหน จึงโดนเขี่ยทิ้งได้ง่ายๆ ไม่คิดเลยว่าทัศกรจะไล่เธอเหมือนหมูเหมือนหมาแบบนี้ คิดแล้วก็เจ็บใจยิ่งนัก“ว่าที่คุณนายไร่กลีบเมฆ ทำไมมานั่งหน้าดำคร่ำเคร่งอยู่ตรงนี้ล่ะครับ” เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้แขนภาเงยหน้าข

“ผมยังไม่เจอใครที่อยากให้มาเป็นแม่ของลูกเลยครับ”“เอาไหมล่ะ ย่าจะหาให้” คุณหญิงช่อทิพย์ลองหยั่งเชิงหลานชายดู“ไม่เอาหรอกครับ ผมไม่ชอบพวกคลุมถุงชน ดูตัวอะไรเทือกนั้น ขอหาเองดีกว่าครับ”“เอาเถอะ ย่าไม่ได้บังคับหรือคิดคลุมถุงชนเราหรอกนะ เพราะย่าคิดว่าภูเขาคงจะหาผู้หญิงที่ดีเพียบพร้อมมาเป็นแม่ของลูกได้” คุณหญิงช่อทิพย์ตัดบทเรื่องคู่ครองของหลานชาย แต่กลับมาพูดเรื่องงานที่จะให้หลานชายสืบทอดกันต่อท่านรู้ดีว่าชาลินีคอยช่วยเหลืองานท่านมาโดยตลอด และเชาวน์ก็มีศักดิ์เป็นหลานเป็นญาติสนิทอีกคน ท่านจึงไม่อยากให้เกิดความรู้สึกไม่ดี และให้เชาวน์เข้ามาเป็นกรรมการบริหารบริษัทในเครือของท่านด้วย และคิดว่าสองแม่ลูกคงพอใจกับการตัดสินใจของท่าน เพราะอดีตท่านก็เคยอยากได้ชาลินีมาเป็นสะใภ้ แต่ก็ไม่มีบุญร่วมกันทัศกรเข้ามาทำงานที่บริษัทและสืบทอดกิจการในตำแหน่งทายาทของคุณหญิงช่อทิพย์อย่างเต็มตัว แต่ทรัพย์สินมรดกทั้งหมดยังไม่ได้ถูกโอนเป็นชื่อของใคร คุณหญิงช่อทิพย์มีสิ่งที่คิดเอาไว้ในใจ... ว่าท่านจะจัดการกับทรัพย์สมบัติของท่านอย่างไร ให้เหมาะสมคู่ควร ยิ่งเมื่อเห็นว่าทัศกรและกานพลูเข้ากันได้ดี ทั้งสองไปไหนมาไหนด้วยก

“ยายหนูยังไม่หลับเหรอ” เขาเอ่ยถาม ในขณะที่เธอกำลังตบก้นลูกอยู่“ยังค่ะ” เธออุบอิบตอบ รู้สึกแปลกๆ กับการใกล้ชิดนี้เหลือเกิน เมื่อก่อนตอนที่คุณหญิงช่อทิพย์ให้เธอคอยช่วยเหลืองานเขา เธอใกล้ชิดกับเขา ไปไหนมาไหนด้วยกัน กินข้าวด้วยกันนอกบ้าน กลับมาช่วยเลี้ยงลูกด้วยกัน เธอแอบมองเขาอย่างปลาบปลื้มและเทิดทูนรักใคร่ แต่ความรู้สึกตอนนี้มันแปลกๆ กว่าแต่ก่อน อาจตรงที่เขาเองดูไม่เหมือนตอนนั้น“เหม่ออะไร ถามไม่ตอบ” ประโยคของเขาทำให้เธอสะดุ้ง เลิกคิ้วขึ้นมองอย่างงงๆ“คะ คุณภูเขาถามว่าอะไรคะ” เธอถามกลับใบหน้าเหลอหลา“ชอบทำหน้าเหลอๆ แบบนี้บ่อยๆ เหรอ คุณหญิงย่าเลยเชื่อว่าเธอซื่อๆ ใช่ไหม”“คะ?” เธองงๆ กับเขาจริงๆ คือกำลังคิดว่าเขาหาเรื่องหรือประชด หรืออะไรกันแน่ จุดประสงค์ของเขาเธอไม่รู้จริงๆ“กลิ่นเธอหอมแบบนี้หรือกลิ่นจากลูกล่ะ” เขาทำจมูกฟุดฟิดดมเบาๆ กานพลูเบี่ยงหลบเมื่อเขาดมลูกแต่เหมือนจมูกจะมาชนกับแก้มเธออีกฝั่งหนึ่ง“กลิ่นคุ้นๆ” เขาเปรย แล้วก็เงียบไป“คืนนี้ฉันอยากนอนกับลูกนะ”“คะ” กานพลูกะพริบตาปริบๆ“ทำหน้าเอ่อทำไม ฉันบอกว่าจะนอนกับลูก”“ค่ะ เดี๋ยวกานต์ออกไปนอนที่อื่นนะคะ” เธอคิดว่าเขากำลังไล่ เขาคงอ

“ป๊ะป๊า”เสียงเรียกของยายตัวเล็กทำให้ทัศกรกะพริบตาปริบๆ เขารู้สึกว่าบรรยายไม่ถูกกับคำเรียกอ้อแอ้ของทัดดาว และอาการดีใจที่ได้เจอเขา อ้าแขนให้เขาอุ้ม เขาไม่รู้ตัวว่าโผไปอุ้มยายตัวเล็กตอนไหน แต่รู้สึกว่าเด็กตัวเล็กในอ้อมแขนคือสิ่งมหัศจรรย์ที่เขาได้พานพบ กานพลูน้ำตาซึมอย่างไม่ตั้งใจเมื่อเห็นพ่อลูกกอดกัน เธอคิดว่าเขาจะไม่มาเสียอีก แต่เขาก็มา ดูเหมือนในวันนั้นเจ้าของงานตัวน้อยจะมีความสุขจนกระทั่งหลับไป“เธอสอนลูกให้เรียกฉันแบบนั้นเหรอ”“อุ๊ย!” กานพลูสะดุ้งเมื่อจู่ๆ เขาก็เอ่ยถาม ในขณะที่เธอเข้ามาดูลูกอีกครั้งและห่มผ้าให้ เธอคิดว่าเขาออกไปจากห้องลูกนานแล้วเสียอีก แต่ทำไมเขายังอยู่“ตกใจอะไรนักหนา” เขาเดินมาหยุดที่หน้าเตียงลูก เธอรู้สึกตกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก“เปล่าค่ะ”“ลูกพูดได้แล้วเหรอ” เขามองลูกน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนที่นอน หลายเดือนมากแล้วที่เขาไม่ได้มาเยี่ยมทัดดาวเลย“ค่ะ พูดคำง่ายๆ จ๊ะจ๋า แล้วก็เรียกพ่อแม่ค่ะ”“อืม...” เขาเหมือนรับรู้ยังไม่ยอมออกไปจากห้อง แต่เดินไปนั่งที่เตียงนอนกว้างของลูกสาว“คืนนี้ฉันนอนด้วยนะ”“เอ่อ...” เธอกะพริบตาปริบๆ นี่เป็นรอบสองที่เขามาขอนอนด้วย วันนั้นที่ไร่

“ไม่ใช่นะครับ คุณภูเขากำลังเข้าใจผิด” คุณหมอหนุ่มรีบอธิบายทันที“พอเถอะ คุณลุงทนายให้ฉันมาตามเธอไปฟังพินัยกรรม” กานพลูทำตัวไม่ถูก เธอกะพริบตาปริบๆ พยายามยืนให้มั่นคงเอาไว้ ในขณะที่เกียรติควักยาดมออกมาให้ อาการของเธอจึงดีขึ้น ทัศกรไม่ได้สนใจไยดีว่าคนตรงหน้าไม่สบายหรือเป็นอะไร เขาพูดเสร็จก็เดินจากไปด้วยฝีเท้าหนักๆ“น้องกานต์รีบไปเถอะครับ เดี๋ยวคุณภูเขาจะไม่พอใจเอาอีก” เกียรติมองอย่างเห็นใจ กานพลูไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเธอต้องไปร่วมฟังพินัยกรรมในครั้งนี้ด้วย เธอไม่ได้คิดไปว่าคุณหญิงช่อทิพย์จะให้ทรัพย์สมบัติอะไรเธอหรอก เพราะตนเองเป็นแค่คนอาศัย และตนก็ไม่เคยอยากได้อะไรจากใคร เท่าที่ท่านเมตตานำเธอมาชุบเลี้ยงให้สุขสบายมีกิน มีที่ซุกหัวนอนทุกวันนี้ก็เป็นพระคุณอย่างใหญ่หลวงแล้วทนายสมชายอ่านพินัยกรรมอย่างละเอียดและชัดถ้อยชัดคำ ทัศกรโมโหมากเมื่อพินัยกรรมถูกอ่านจนเสร็จสิ้น ในพินัยกรรมระบุชัดเจนว่าทัศกรจะได้ทรัพย์สมบัติทั้งหมด นอกเหนือจากทรัพย์สมบัติที่ท่านได้มอบให้ลูกหลานคนอื่นๆ แต่มีเงื่อนไขว่าต้องแต่งงานกับกานพลู กานพลูตกใจเป็นอันมากเพราะไม่คิดว่าคุณหญิงช่อทิพย์จะเขียนพินัยกรรมขึ้นมาแบบนี้ เ