All Chapters of พ่อของหนูเป็นป๊ะป๋าใจร้าย+เพลิงวิวาห์: Chapter 21 - Chapter 30

“หายหัวไปไหนของแกมาฮะ ม๊านัดลูกสาวของเจ๊พินเอาไว้ให้แก แกจำไม่ได้รึไง เขามารอแกเป็นนานสองนานจนกลับไปแล้ว แกนี่มันเสียมารยาทจริง ๆ นัดไม่เป็นนัด ปล่อยให้ผู้หญิงต้องคอย แล้วทีนี้ม๊าจะเอาหน้าไปไว้ไหน อุตส่าห์พูดโม้ไปว่าแกน่ะดีแสนดี เป็นคนรู้จักรักษาเวลา”“เอาไว้ที่เดิมนั่นแหละม๊า” ประโยคของลูกชายที่นาน ๆ จะสวนกลับมาสักทีทำให้คนเป็นแม่ถึงกับควันออกหู“นี่แกกล้าเถียงม๊าอย่างนั้นเหรอ ไอ้ลูกเวรเอ๊ย! ม๊าจะตัดแกออกจากกองมรดก” เจ๊หงส์เอามรดกมาข่มขู่ เพราะพูดแบบนี้ทีไร ลูกชายจะยอมทุกครั้ง“อยากตัดก็ตัดเลย ทนมานานแล้วมีแม่ที่ไหนเป็นแบบนี้บ้าง ข่มขู่ลูกตัวเองสารพัด เอาลูกตัวเองไปเปรียบเทียบกับลูกคนอื่น ถ้าม๊าไม่อยากให้อั๊วะเกิดมา ก็น่าจะเอาอั๊วะออกตั้งแต่อยู่ในท้อง แต่ถ้าไม่กล้าเอาออก รอให้เกิดก่อน ก็เอาขี้เถ้ายัดปากซะ จะได้ตาย ๆ ไปให้พ้นเรื่องพ้นราว”“ไอ้ ไอ้ลูกเวร เฮียดูสิ ลูกชายตัวดีของเฮียเถียงคำไม่ตกฟาก”“แกนี่มันปากเสียจริงๆ เถียงม๊าแกได้ยังฮะเจ้ารันต์”“อั๊วะแค่พูดเรื่องจริง ไม่ได้เถียง เรื่องจริงที่ป๊ากับม๊าควรทำตั้งแต่อั๊วะเกิด” การันต์พูดอย่างอัดอั้นตันใจ“ฉันพยายามหาผู้หญิงดี ๆ ให้แก แต

“คงไม่ได้หรอกค่ะม๊า เพราะฉันท้องกับเฮียรันต์แล้ว”“อั๊วะไม่เชื่อ ลื้อโกหกตอแหล” เจ๊หงส์ชี้หน้าพลอยเพชรด้วยนิ้วมืออันสั่นเทา“ไม่เชื่อเหรอคะ งั้นดูนี่สิคะ” เธอหยิบถุงยาบำรุงครรภ์มาให้เจ๊หงส์ดู อีกฝ่ายกระชากไปดูก่อนจะด่าทอออกมาเสียงดัง“อั๊วะไม่เชื่อว่าลื้อจะท้องกับลูกชายของอั๊วะ ลื้อมันปล่อยเนื้อปล่อยตัวแรดไปทั่ว คงท้องกับผู้ชายคนอื่นแล้วคิดจะมาจับลูกชายอั๊วะ อีหน้าด้าน อีสารเลว ลื้อก็เหมือนนังกากีเพื่อนของลื้อนั่นแหละ ตอนนี้ได้ดิบได้ดีจับพ่อสิบทิศได้ ลูกใครก็ไม่รู้เอามาให้พ่อสิบทิศรับ พ่อสิบทิศก็หน้าโง่ โดนผู้หญิงหยำฉ่าหลอก”“คนอื่นเขาดำเนินชีวิตกันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ม๊ายังมีความคิดไดโนเสาร์เต่าล้านปีอยู่อีกเหรอคะ พี่สิบทิศเขาไม่ได้โง่หรอกค่ะ เขาอยากรู้ว่าลูกเขาจริงไหม เขาก็แค่ตรวจดีเอ็นเอ อีกอย่างจะท้องหรือไม่ท้องเป็นเรื่องของคนสองคน เขาทำอะไรกันเขาย่อมรู้ดี ม๊าไม่ได้ไปนอนใต้เตียงเขาเสียหน่อย ม๊ารู้เหรอว่าลูกใคร” พลอยเพชรตอกเจ๊หงส์จนหน้าหงายอีกครั้ง“อั๊วะไม่ใช่ม๊าของลื้อ อย่ามาพูดซี้ซั้ว”“ม๊าเป็นม๊าของเฮียรันต์ ฉันก็ต้องเรียกม๊าว่าม๊าสิคะ หรือจะให้เรียกว่าอาซิ้มปากหมา”“นัง นังบ้า

“ก็ทำไมมึงไม่ทำก่อนคิด มึงไปร่านไปแรดแบขาให้มันเอา ไปนอนกับมันจนท้อง ก็ต้องให้พ่อแม่มันมาสู่ขอ มารับมึงเป็นเมียสิ มึงจะอุ้มท้องไม่มีพ่อประจานความร่านของมึงเหรอ”“ฉันไม่ได้ร่านไม่ได้แรด แต่มันปล้ำฉัน ฉันไม่ได้ยินยอม”“มึงคิดเหรอว่ากูจะเชื่อมึง แต่เอาเถอะ มึงพูดไปแบบนี้ก็ดีกับตัวมึงเอง ถ้ามึงบอกว่ามึงสมยอมก็มีแต่อายกับอาย แต่ถ้าไอ้การันต์ปล้ำมึง มึงก็ไม่ยอม อย่างน้อยมึงก็ยังมีค่าบ้าง”“นี่แม่ไม่เชื่อฉันเหรอ” พลอยเพชรพูดอย่างเสียใจ“มึงจะพูดจริงหรือไม่จริง มึงก็ท้องไปแล้ว บ้านนั้นมันรวย สินสอดทองหมั้นต้องจัดเต็ม เรียกให้สมน้ำสมเนื้อมึงเป็นลูกสาวคนเดียวของกู จะให้อับอายขายหน้าใครไม่ได้” พิมพ์ใจพูดเสียงเฉียบ“แม่คิดแต่เรื่องสมบัติคนอื่น ของของเขา อย่าไปบ้าความรวยคนอื่น เรามีของเราดีกว่าไปยืมจมูกคนอื่นหายใจ”“บ้าความรวยคนอื่นยังไง แต่งงานเป็นผัวเมียกัน สมบัติของผัวก็คือสมบัติของเมีย มันเป็นลูกชายคนเดียว แถมยังมีลูกกับมึงอีก ยังไงสมบัติพวกนั้นก็ต้องตกเป็นของลูกมึง”“แม่!” พลอยเพชรเรียกมารดาอย่างอ่อนใจ“ทำไม มึงเรียกกูเสียงดังทำไม มาทำแผลที่นมให้กูด้วย กูเจ็บนม เร็ว ๆ แล้วมึงก็ต้องไปบอกไอ้การ

เอาจริง ๆ ครอบครัวของเธอ ไม่ได้มีปัญหาทะเลาะเบาะแว้งกันเรื่องพี่น้องเลยสักนิด ถ้าไม่เพราะมารดาทำท่าทีลำเอียงจนเกินหน้าเกินตา เธอคงไม่รู้สึกเกลียดพี่ชายตัวเองในบางครั้ง เพราะปกติเธอก็พูดกับพี่ชายเป็นปกติดี ไม่ได้มีปัญหาอะไรกันพี่ชายคนโตของเธอเป็นคนขยัน น่าจะขยันเหมือนมารดานั่นแหละ เพราะมารดาของเธอนั้นสมัยยังแข็งแรงก็ขยันทำงานเก็บเงิน อาจเพราะลำบากด้วยเลยต้องปากกัดตีนถีบทำงานตั้งแต่เด็ก ๆ เรื่องความขยันเธอยอมรับจริง ๆ ว่ามารดาขยัน แต่เรื่องปากนี่เธอก็ยอมรับเหมือนกันว่าท่านปากร้ายมาก เป็นคนที่ปากร้ายสุด ๆ“มึงก็ไปจัดการเอาแล้วกัน แต่งงานต้องทำอะไรบ้าง” แล้วมารดาก็โยนภาระโครมใหญ่มาให้ พลอยเพชรรู้สึกปวดหัวเป็นอันมาก แพ้ท้องก็แพ้ท้อง ยังต้องตะลอน ๆ ออกไปทำโน่นทำนี่กับการันต์เพื่อจัดเตรียมการแต่งงานการันต์ดูแลเธอดีมาก จนพลอยเพชรเองก็ไม่อยากเชื่อว่าเธอกับเขาจะต้องมาแต่งงานกัน เพราะเธอท้องกับเขาแบบนี้การแต่งงานถูกจัดขึ้นแค่ครึ่งวัน เป็นพิธีแต่งงานเล็ก ๆ บอกแค่ญาติสนิทจริง ๆ ของมารดาและบิดา แต่ไร้เงาญาติฝั่งเจ้าบ่าว ซึ่งก็ไม่มีใครสนใจญาติฝั่งเจ้าบ่าวอยู่แล้วพิมพ์ใจขอขันหมากสิบห้าขัน ซึ่งพลอ

“เปล่าค่ะ ไม่คิดว่าตัวเองจะมีครอบครัวมีชีวิตคู่ค่ะ” เธอพูดกับเขาตามตรง“ทำไมเหรอ เพชรไม่อยากมีครอบครัวเหรอ” การันต์ตักไข่เจียวให้ภรรยา พลางเอ่ยถามอย่างสนใจ เขาเข้ามาอยู่ในบ้านไม่ถึงวันก็พอรู้ว่าเธอมีความเครียดความกดดันขนาดไหน แม้ภายนอกจะแสดงออกว่าร่าเริงสดใส แต่ภายในใจเธอเป็นทุกข์เพียงใด“ค่ะ เพชรคิดว่าคงจะไม่แต่งงานแล้วละค่ะ ถึงแม้ว่าจะแอบชอบพี่สิบทิศจริง ๆ แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะมาชอบกลับหรอกนะคะ และไม่คิดว่าจะเจอผู้ชายดี ๆ ที่ไหนหรอกค่ะ สมัยที่พ่อยังมีชีวิตอยู่ พ่อก็ชอบดื่มเหล้าจนเมามาย ทะเลาะกับแม่เป็นประจำ เพชรไม่ชอบชีวิตที่ผู้หญิงต้องทนแบบนั้น”“ไม่ใช่ทุกคนจะสำมะเลเทเมาหรอกนะเพชร”“แต่ผู้ใหญ่เป็นแบบนั้นนี่คะ แถมยังให้ผู้หญิงทำงานบ้าน เลี้ยงลูก เพชรไม่ต้องการอะไรแบบนั้น เพชรต้องการผู้ชายที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุข ช่วยกันทำงานไม่เกี่ยงว่าเป็นงานผู้หญิงหรืองานผู้ชาย คุยกันได้ทุกเรื่อง เฮียแต่งงานกับเพชรเพราะแม่ขอให้แต่ง เราอยู่กันไม่รอดก็เลิกกันนะเฮีย เพชรไม่โทษเฮียหรอกนะ” เธอตัดสินใจพูดกับเขาตามตรง“พูดอะไรแบบนั้น เราเพิ่งใช้ชีวิตกันเองนะ อนาคตจะเป็นยังไงช่างมันเถอะเพชร ตอนนี้ทำทุกอย่าง