พ่อของหนูเป็นป๊ะป๋าใจร้าย+เพลิงวิวาห์

พ่อของหนูเป็นป๊ะป๋าใจร้าย+เพลิงวิวาห์

last update最後更新 : 2026-06-25
語言: Thai
goodnovel18goodnovel
評分不足
53章節
238閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

เศร้าใจ

รักทรมาน

CEO

ความรักครั้งแรก

รักแรกพบ

การให้อภัย

พ่อของหนูเป็นป๊ะป๋าใจร้าย โปรย เขาหายไปจากชีวิตของเธอ และกลับมาอีกครั้งในวันที่เธอมีลูกน้อยให้เขา เพลิงวิวาห์โปรย

查看更多

第 1 章

1

朝釣りをしていたおじさんに発見された青山一葉(あおやま かずは)。おじさんの投げた釣り針が彼女の体に引っかかり、どれだけ引いても動かない。近づいてみると、水に浮かぶ彼女の姿に気付き、釣竿も放り出して、震える足で警察に駆け込んだ。

警察が引き上げた時には、一葉の息はかすかに残るだけだった。

救命センターの医師たちは、もう助からないと判断を下した。

家族も見放したのか、誰一人病院に彼女の姿を見に来なかった。

でも、どういうわけか一葉は生き延びた。医学的奇跡と呼ばれるほどに。

落下した時の一瞬の痛みより、目覚めてからの全身の傷の方が地獄のような苦しみだった。

人間の骨は全部で206本。その半分以上、108本もの骨が彼女の体内で折れていた。いくつかは粉々になり、大小様々な傷が全身を覆い、生きていることが苦痛だった。

動くことも、誰かに触れられることも一葉には恐怖でしかなかった。

看護師が点滴をする時、手の甲を軽く押さえて血管を探るだけで、一葉の額に冷や汗が吹き出るほどの痛みが走った。

やっと六本の点滴が終わり、少し眠ろうとした時のことだった。

深水言吾(ふかみ げんご)の秘書が部屋に入ってきた。

「奥様、社長が優花(ゆうか)さんへの謝罪に奥様のご同行をお願いしたいとのことで、お迎えに参りました」

ベッドから動くこともできない一葉は、呆然と秘書を見つめた。怪我した頭では、その意味を理解するのに時間がかかった。

「奥様、早めに身支度をお願いできますでしょうか。また社長のお怒りを買うことは避けたいのですが......今回は優花さんまで誘拐事件に巻き込んでしまい、社長は相当お怒りです。

優花さんは社長の大切な方ですから、ご存知の通り......」

秘書の声は丁寧だったが、その口調には明らかな焦りと軽蔑が滲んでいた。

一葉は状況を理解すると、思わず苦笑いが漏れた。

なんて素晴らしい夫に巡り会えたことか。

誘拐犯に崖の上で「どちらか一人だけ助けてやる」と言われた時、彼は躊躇う様子もなく初恋の人を選んで、こっちを死地に追いやった。

そして今、自分が九死に一生を得て、まだ指一本動かすことすらままならない状態なのに、彼の大切な人に謝罪しろというのか。

一葉は震える唇を必死に動かし、かすれた声で言った。「言吾さんにお伝えください。謝罪は結構です。私からの詫び代わりに、あの方を優花さんにお譲りします。末永くお幸せに。お子様にも恵まれますように」

言い終えると、一葉は目を閉じた。もう一言も話す気力が残っていなかった。

痛い。とても痛い。全身の傷が無数の牙で彼女を食い千切るように痛んだ。もう耐えられない。早く眠りたい。

眠れば、この痛みからも解放される。

点滴には鎮静剤が混ぜられていたのだろう。すぐに一葉の意識が遠のいていった。

どれくらい眠っていたのだろう。

一葉が目を開けた時。

深水言吾の怒りに染まった瞳と目が合った。

普段から高慢で気位の高い男だが、怒りを帯びた姿はより一層冷たく、恐ろしかった。

思わず一葉の体が震えた。

「なぜ優花に謝罪に行かなかった?お前のせいで誘拐されて風邪まで引いたんだぞ。分かっているのか?

何度言えば分かる?俺と彼女の間には何もない。なぜそんな言葉で彼女を侮辱する?

いい加減、お前の妄想は止めろ。すべてがお前の考えた通りだと思うな」

一葉は彼を呆然と見つめた。まるで見知らぬ人を見ているようだった。

かつては自分の手に小さな傷一つできただけで、目を赤くして心配してくれた人なのに。

今や自分は全身包帯でミイラのよう。指一本動かすこともままならないのに、彼の目には映っていない。ただ優花が風邪を引いたことばかり気にかけている。

「言吾さん......」一葉は震える声で言った。「私、重傷なの。手すら動かせないほど......」

この言葉を聞けば、せめて一度はこっちを見てくれるかと思った。妻である自分を死に追いやり、このような重傷を負わせたことに、少しは後ろめたさを感じてくれるかと。

でも......

言吾は冷笑を浮かべ、嘲るような声で言った。「本当に怪我をしているとは思えないが、仮に本当だとしても、すべてお前の自業自得だろう?」

一葉は言葉を失い、彼をただ見つめたまま、思わず苦笑いを浮かべた。

七年の愛情が、こんな形で終わるなんて。

自嘲的な笑みを浮かべた一葉の表情を見てか、一瞬だけ彼の眼差しが柔らかくなった。だが、すぐにまた苛立ちと嘲りの色が戻る。「一葉、お前の演技力も随分と上達したようだな」

「包帯の巻き方も、まるで本物みたいじゃないか」そう言いながら、彼は一葉の体を覆う包帯を乱暴に引っ張った。

かすかな接触さえ死ぬほどの痛みを伴うのに、この乱暴な扱いに、一葉は息すら満足に出来なくなった。

一葉が苦しむ間も与えず、彼は彼女の腕を強く押さえつけた。「これは何だ?血か?色合いもリアルだな。本物の血でも買ったのか?医療資源の無駄遣いもいい加減にしろよ」

やっと接合したばかりの骨を、彼は容赦なく押さえつける。

その瞬間、心臓が止まるような激痛が一葉の体を走った。

一瞬のうちに、冷や汗で全身が水に浸かったかのように濡れそぼった。

顔から血の気が失せ、死人のように青ざめていく。

必死で口を開き、止めてくれと懇願しようとしたが、痛みで一葉は声すら出せなかった。

深水言吾が顔を下げ、一葉の蒼白な顔を見た時、やっと何かがおかしいと気付いたようだった。「お前......」

だが、その言葉は途中で携帯の着信音に遮られた。

特別な着信音に、彼は一葉から目を離し、すぐさま電話に出た。

「心配するな、今すぐ行く!」

慌ただしく部屋を出ていく彼は、振り返りもしなかった。

急いでいたせいか、一葉の体に繋がれた点滴のチューブの一本が外れてしまった。

途端に、一葉は呼吸が出来なくなった。

必死で彼を呼び止めようとした。医者を呼んで欲しいと懇願したかった。

でも、どんなに努力しても、かすかな声すら出せない。

息苦しさは増すばかり。まるで誰かに喉を強く握られているような感覚が一葉を襲った。。

意識が闇に沈みゆく中で、一葉は思った。これで本当に死ぬのかもしれないと。

誘拐犯の手にかかることもなく、崖から転落して岩場に打ち付けられた時も死ねなかった自分が、最後は最愛の人の手によって命を落とすなんて、誰が想像しただろう。

自分の全てを捧げて愛した人なのに。

その瞬間、一葉の胸に走った痛みは、これまでの全ての苦痛を凌駕していた。

もう二度と、愛なんてしたくない。そう思えるほどの痛みだった。

......

神は一葉を愛しているのか、それとも嘲笑っているのか。

また一度、死のすぐ傍まで行きながら、一葉は生き延びた。

「奇跡的ですね」と医師に褒められた命の強さ。

看護師長が帰宅前に一度見回りをしようと思い立ったのが幸いだったと医師は言う。もし彼女が異変に気付かず、救急処置室に運ばれるのが数分遅れていたら、一葉の命は消えていたという。

「これほどの生命力は初めて見ました」と医師が言った。

一葉は言葉も見つからず、ただ微かに笑みを返すことしかできなかった。

今回目覚めてから、何か大切なものを失くしたような不思議な虚しさが彼女の心の中に残っている。幼い頃から今までの記憶を辿っても、何一つ欠けているようには思えないのに。

ただ、点滴のチューブがどうして外れたのかだけは、どうしても思い出せない。

医師は「これだけの重傷を負えば、一時的な記憶の欠落は珍しくありません。今は焦らず、治療に専念しましょう」と諭してくれた。

その通りだと一葉は思った。

それ以上、深く考えることはやめにした。

二度目の傷害で症状は更に悪化し、二ヶ月以上もベッドから動けない日々が続いた。

やっと体を動かせるようになっても、一葉の手足の動きは鈍く不自由なままだった。

喉が渇いて堪らないのに、テーブルの水差しに手が届かない。やっとの思いで冷や汗を流しながら掴んだものの、震える手が裏切り、グラスは床に落ちた。

床一面に広がる水を見つめながら、一葉はより一層の渇きを覚えた。

もう一杯注ごうとした瞬間、長身の男が突然部屋に飛び込んできた。

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
53 章節
1
“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ” เวทิตา สิริศักดิ์ หญิงสาววัยยี่สิบห้าอุทานพร้อมเอ่ยขอโทษเมื่อเดินชนเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่ง“ไม่เป็นไรครับ” สิบทิศ เขมสิทธิ์ ชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้ารีบเอ่ยออกมาว่าไม่เป็นอะไร แต่พอเงยหน้าขึ้นมอง เขาก็ต้องตกตะลึงหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมเด็กน้อยที่ถูกมารดาประคองขึ้นจากพื้นด้วยใบหน้าเหยเกคือคนคุ้นเคยที่เขารู้จักเป็นอย่างดี“เว เวจริง ๆ ด้วย” ท่าทีดีใจของผู้ชายตรงหน้าทำให้เวทิตาถอยหนี ก่อนจะพาลูกน้อยไปหลบอยู่ทางด้านหลัง“คุณแม่ครับ ใครเหรอครับ รู้จักคุณแม่ด้วย” เด็กชายต้นกล้า เด็กน้อยวัยหกขวบเอ่ยถามมารดาด้วยความสงสัย ตามประสาเด็กฉลาดเฉลียว“เขาคงจำคงผิดละจ้ะ เราไปกันเถอะจ้ะ”“เวมีลูกแล้วเหรอ” สิบทิศเอ่ยถาม พลางรั้งแขนของหญิงสาวเอาไว้ เขามองเด็กน้อยแล้วหัวใจกระตุก เด็กคนนี้หน้าเหมือนใครสักคนที่เขาเห็นมาแต่เกิดสิบทิศไม่รอให้ตัวเองต้องสงสัยนาน เขาหันไปมองกระจกทางด้านหลังของห้างสรรพสินค้าก่อนที่จะตาโต เด็กคนนี้หน้าเหมือนเขาราวกับแกะคงไม่หรอกมั้ง อย่าบอกนะว่า!!!“กรุณาปล่อยแขนของดิฉันด้วยค่ะ” ประโยคห่างเหินนั้นทำให้สิบทิศได้สติ รีบเอ่ยถามในสิ่งที่เขาอยากรู้ทันที“เด็กคนนี
閱讀更多
2
“เปล่าจ้ะ ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ” เธอหันไปมองเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองและผู้ชายใจร้าย ก่อนเขาฟันเธอแล้วทิ้ง เขาได้ทิ้งสิ่งที่มีค่าที่สุดเอาไว้ให้เธอ นั่นก็คือลูกที่กำลังก่อกำเนิดในครรภ์ของเธอในวันนั้นยายของเธอป่วยหนัก เธอต้องเฝ้ายายอยู่ที่โรงพยาบาล เธอฝากข่าวเรื่องที่ยายของเธอป่วยหนักผ่านการันต์ เพื่อนของเขาไปบอก แต่เขากลับเดินทางไปกรุงเทพฯ โดยไม่ร่ำลา คำรักปลอม ๆ ที่เขามอบให้ มันทำให้เธอเจ็บปวดเจียนตายยายของเธอสุขภาพไม่แข็งแรง พอออกจากโรงพยาบาลได้ไม่ทันไร ท่านก็จากไปในเวลาอันรวดเร็ว การจากไปของยายทำให้เธอร้องไห้เสียใจอยู่นาน ในขณะที่ตัวเองตั้งท้อง ถูกชาวบ้านนินทาว่าท้องไม่มีพ่อ กว่าจะผ่านจุดนั้นมาได้ ลำบากจนเลือดตาแทบกระเด็นบ้านไม้หลังเก่า ๆ ซอมซ่อกับการอุ้มท้องลูกคนเดียวและคำดูถูกนินทา เรียนหนังสือก็จบแค่ ปวช. เธอต้องใช้ชีวิตปากกัดตีนถีบ ดีว่าลูกในท้องเป็นเด็กดี ไม่ทำให้เธอแพ้ท้องมาก จนไม่สามารถทำอะไรได้เธอออกมาทำขนมส่งขายจนเกือบใกล้คลอด หยิบยืมเงินญาติ ๆ จนเขาระอาพอคลอดออกมาก็ยิ่งลำบาก ด้วยความที่เธอไม่เคยเลี้ยงลูกมาก่อน ดีหน่อยว่าให้ลูกกินนมตัวเอง ตอนนั้นเธอทำขนมส่งขายแต่ไม่มีใครซื
閱讀更多
3
การันต์ก็รักพ่อแม่มาก เขาอยากได้เธอเป็นเมียแต่บอกว่าแค่รับไปอยู่ด้วยกันจะเลี้ยงดูให้ดี ไม่มีการจดทะเบียนสมรสหรือแต่งงาน ยกย่องเชิดชู เธอไม่เอาเด็ดขาดที่จะทำตัวเป็นผู้หญิงไร้ค่าเช่นนั้น เพราะในอดีตเธอทำตัวไร้ค่าเผลอปล่อยตัวให้สิบทิศจนตั้งท้อง แล้วก็ถูกทิ้งให้อุ้มท้องอยู่คนเดียวและเหตุผลอีกอย่างที่สำคัญก็คือเธอไม่ได้รักการันต์ ไม่ว่าเขาจะทำดีแค่ไหน เธอก็ไม่ได้รักเขา ดังนั้นเธอจะไม่ยอมอยู่กับคนที่ไม่ได้รักอย่างแน่นอนแม้ว่าพ่อแม่ของการันต์จะเอาเธอไปด่า ว่าหลอกเงินการันต์มาซ่อมบ้าน แต่เขาก็รู้ดีว่าเงินจำนวนนั้นเธอถูกล๊อตเตอร์รี เขาเองก็ไม่ยอมแก้ข่าวให้เคลียร์ ๆ กันไป จะเรียกว่ากลัวพ่อแม่ก็ย่อมได้ ผู้ชายแบบนี้เธอคงไม่คิดเอามาเป็นสามีรักพ่อแม่รักได้ แต่กลัวพ่อแม่ เกรงใจ จนไม่ยอมเป็นตัวของตัวเองเธอคิดว่าไม่ไหวเวทิตาจอดรถยนต์กลางเก่ากลางใหม่ไว้ที่โรงรถข้างบ้านหลังน้อย เธอขายผักจนกัดฟันซื้อรถมือสองของข้าราชการครูในหมู่บ้านได้หนึ่งคัน เป็นรถบ้านสภาพดี นั่นทำให้เธอมีรถใช้เป็นครั้งแรกในชีวิต และรถก็ไม่เคยเสียอีกด้วยเพราะครูสมใจใช้รถถนอมมาก ไม่เคยไปชนมาก่อน เธอเอามาใช้จึงไม่มีปัญหาอะไรบ้านหลัง
閱讀更多
4
“ใจเย็น ๆ สิ พ่อแม่ของแกมีแกแค่คนเดียวก็ต้องรักแกมาก ๆ และตั้งความหวังเอาไว้กับแกเป็นธรรมดา แล้วแกชอบผู้หญิงคนไหนวะ ฉันพอจะรู้จักหรือเปล่า”“พ่อแม่แกก็มีแกแค่คนเดียว ไม่เห็นตั้งความหวังอะไรเอาไว้กับแกเลย ส่วนผู้หญิงที่ฉันชอบ แกอย่าสนใจเลยว่ะ” “มันไม่เหมือนกันนะโว้ย พ่อแม่ของฉันไม่อยู่แล้ว แต่พ่อแม่ของแกยังอยู่ เขาก็ย่อมตั้งความหวังเป็นธรรมดา”“ฉันขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้แกเสียใจเรื่องพ่อแม่แบบนี้” การันต์ได้สติจึงรีบเอ่ยขอโทษขอโพยเพื่อนรักในทันที“สรุปว่าแกจะไม่บอกฉันจริง ๆ ใช่ไหมว่าผู้หญิงที่แกชอบคือใคร”“ช่างเถอะ” การันต์ตอบปัด ๆ เขาคิดว่าครอบครัวของสิบทิศไม่เหมือนครอบครัวของเขา พ่อแม่ของสิบทิศไม่เคยบังคับลูก ยายมีธุรกิจ แต่พ่อแม่อยากรับราชการชอบสอนหนังสือก็ปล่อยให้ทำงานที่ตัวเองรัก ส่วนสิบทิศเอง พ่อแม่ก็ไม่เคยคาดหวังว่าต้องรับราชการหรือรับช่วงกิจการใด ๆ ไม่เคยคาดหวังว่าต้องเป็นเจ้าคนนายคนหรือต้องร่ำรวย ขอให้เป็นคนดี ได้ทำในสิ่งที่ชอบก็พอ สิบทิศชอบวาดรูป บิดามารดาก็ปล่อยให้ได้เรียนวาดรูปเขาเองบิดามารดามีเชื้อสายจีน อยากให้เป็นหมอ เขาสอบไม่ติดเพราะไม่ได้เรียนเก่งขนาดนั้น ก็บอกว่า
閱讀更多
5
“อืมจริง” การันต์ครางในลำคอ“ฉันอยากรู้ว่าตอนฉันไม่อยู่ เวคบกับใคร แล้วเด็กนั่นลูกใคร นายพอจะรู้ไหมว่าพ่อของเด็กคนนั้นคือใคร”“ฉันจะไปรู้เหรอ ฉันไม่ได้ไปนอนใต้เตียงของเวกับผู้ชายคนนั้นนะ” การันต์เสียงดังใส่เพื่อน“แกก็พูดไปโน่น เวท้องก็ต้องมีแฟนสิ ต้องมีคนเห็นว่าเวคบกับใครถึงได้ท้อง แกอยู่ที่นี่ไม่รู้เลยหรือไง ไม่น่าเชื่อ”“ฉันไม่รู้หรอก”“เด็กคนนั้นหน้าเหมือนฉัน” สิบทิศตัดสินใจพูดออกมาในที่สุด“จะหน้าเหมือนแกได้อย่างไรกัน” การันต์เสียงดัง หัวใจร้อนรุ่ม“ถ้าแกบอกว่าเวไม่ได้คบกับผู้ชายคนไหน ก็แสดงว่าเด็กนั่นลูกฉัน เพราะฉันคบกับเวจริงจังอยู่แค่คนเดียว”“ก็ไม่แน่”“อะไรของแก”“ไม่มีอะไรหรอก แกถามมากฉิบ ฉันอยากกลับแล้ว” การันต์พูดขึ้นก่อนจะดึงเงินออกมาจ่าย“อะไรของแกวะนี่”“จะให้ฉันไปส่งไหม หรือแกจะกลับเอง”“แกไม่ไปส่งแล้วฉันจะกลับเองยังไง ฉันซ้อนท้ายรถแกมานะ” สิบทิศโวยวายเสียงดัง ก่อนที่เขาจะรีบกระโดดขึ้นซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของเพื่อนการันต์ไปส่งสิบทิศที่บ้านของอีกฝ่าย ก่อนจะกลับบ้านของตัวเอง พอถึงบ้านบิดามารดาก็โวยวายว่าออกไปทำอะไรมา“ผมไปกินข้าวกับสิบทิศมาน่ะครับ”“สิบทิศเพื่อนเอ็งสมั
閱讀更多
6
ซึ่งเธอสะใจมาก และรู้ด้วยว่าการันต์ซึ่งเป็นเพื่อนของสิบทิศก็ชอบเวทิตาอยู่ เธอก็เลยเชียร์การันต์ให้จีบเวทิตา แต่เชียร์ยังไงก็เชียร์ไม่ขึ้น เวทิตาไม่ชอบการันต์ ซ้ำร้าย พ่อแม่ของการันต์ยังด่าทอดูถูกเวทิตาสารพัดเธอเคยคิดว่าถ้าหากเพื่อนของเธอได้เป็นสะใภ้ของพวกท่านคงจะได้โดนโขกสับน่าดู ถ้าเป็นเธอเองก็คงจะทนไม่ได้เหมือนกันแม้เวทิตาจะท้อง แต่เพื่อนของเธอก็ไม่ยอมหาพ่อให้ลูกในท้อง ทั้ง ๆ ที่การันต์ยืดอกรับ เธอจึงไม่ต้องเห็นเวทิตาโดนพ่อแม่สามีบังคับ ดูถูก โขกสับเหมือนอย่างที่จินตนาการเอาไว้แต่ก็ช่างเถอะ ในตอนนั้นเธอก็นึกพอใจที่เวทิตาเลิกกับผู้ชายดี ๆ อย่างสิบทิศไปได้ เธอเองแอบชอบสิบทิศมานานแล้ว อยากจะเข้าไปจีบเขา แต่เขากลับมาชอบเพื่อนของเธอ แถมยังให้เธอเป็นแม่สื่อแม่ชักอีกอยากตาต่ำไปชอบเพื่อนของเธอเอง ช่วยไม่ได้!!!“ครางว่าหือแล้วเงียบไป คิดอะไรอยู่” การันต์อดรนทนไม่ไหว จึงเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้า“ครางในความไม่เอาไหนของเฮียยังไงล่ะ” พลอยเพชรถอนใจพรืด“ทำไมจู่ ๆ มาว่ากัน”“ฉันอุตส่าห์ช่วยเฮียทุกอย่าง แต่เฮียก็ยังจีบยายเวไม่สำเร็จ ไม่เรียกว่าไม่เอาไหน จะให้เรียกว่าอะไร”“ก็ป๊ากับม๊าของเฮียไม่ชอบ
閱讀更多
7
“ขาเดินไม่ได้แต่ปากแม่ยังดีนะ แม่ช่วยตัวเองไปแล้วกัน”“นังลูกเนรคุณ”“ถ้าฉันเนรคุณ ฉันปล่อยให้แม่ตายไปแล้ว ปากฉันแบบนี้ก็จริง แต่ดูแลแม่มากี่ปีแล้วนะ แม่เคยเห็นความดีฉันบ้างไหม” คนพูดน้อยใจวูบอยู่ในอกแต่ไม่ได้แสดงออก“แกไม่มีที่ไปยังไงล่ะ อย่ามาอ้างว่าห่วงฉันอยากดูแลฉัน อีโธ่เอ๊ย! สันดานแกเป็นยังไงฉันรู้”“ฉันทำงานเลี้ยงตัวเองได้ จะไม่มีที่ไปได้ยังไงกัน” พลอยเพชรพูดอย่างเสียใจแต่เสียงก็ยังกร้าวใส่มารดา ที่เธอไม่ไปเพราะห่วงมารดา เนื่องจากไม่มีใครเอา ไม่มีใครดูแล พี่ชายทั้งสองแต่งงานมีครอบครัวก็ไม่เคยส่งเสีย นาน ๆ กลับมาสักที ก็มาแค่ขอเงิน พอพี่ชายเดือดร้อนแม่ก็มาด่ากราดหาเรื่องชวนทะเลาะกับเธอ ให้เธอเอาเงินให้พี่ พอเธอให้เงินก็เงียบปาก ไม่ด่าอีกเคยมีคนบอกว่าพ่อแม่รักลูกไม่เท่ากัน เธอเชื่อสนิทใจว่าจริง ทุกครอบครัวพ่อแม่จะรักลูกไม่เท่ากัน ปากบอกว่ารักเท่ากัน แต่จะมีลูกรัก ลูกชัง และลูกที่ไม่รัก และลูกที่เฉย ๆ แล้วแต่เวรแต่กรรมของแต่ละคนว่าเกิดมาจะมีพ่อแม่แบบไหนที่เธอยังไม่แต่งงานมีครอบครัวก็เพราะสาเหตุนี้ แม่ถามว่าเมื่อไหร่จะมีลูกมีผัว แล้วแม่ทำตัวแบบนี้ใครจะมาอยู่ได้ แม่บอกว่าเขารักเรา
閱讀更多
8
“กูกดดันอะไรมึง มึงบ้าของมึงไปเอง”“คุยกับคนแบบแม่นี่มันพูดไม่เข้าใจจริง ๆ เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล”“แล้วมึงไม่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาลเหรอไงวะ นังลูกเวร” ประโยคของมารดาในคราวนี้ไม่ได้รับคำตอบใด ๆ พลอยเพชรเดินหนีเข้าบ้านไปทำกับข้าวให้มารดา มารดาป่วยติดเตียง เป็นโรคเส้นเลือดในสมองตีบและเป็นมะเร็งเต้านม ทำให้เธอต้องดูแลโดยไม่ได้ออกไปทำงานนอกบ้านเธอเรียนจบปริญญาตรีแล้ว ทำงานนอกบ้าน แต่ต้องลาออกมาเลี้ยงดูบิดามารดา บิดาเสียชีวิตไปแล้วเมื่อปีกลาย เหลือแต่มารดา กว่าบิดาจะเสียชีวิตก็ทรมาน นอนติดเตียงอยู่หลายเดือน เธอต้องเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวดูแลกันอยู่นาน ด่าว่าเธอว่าเป็นลูกไม่ดีบ้าง อายุสั้นบ้าง ดึงแพมเพิร์สออกมาแล้วก็ขี้เต็มที่นอน เธอไม่มีใครก็ต้องจัดการเช็ดล้างทำความสะอาดอยู่คนเดียวเธอก็เถียงบิดานะ เพราะเหนื่อย เมื่อยล้า อดหลับอดตาย เครียด แต่เธอไม่ได้เป็นซึมเศร้าเพราะคิดเสมอว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ชีวิตก็ต้องก้าวเดินต่อไป เครียดทุกข์เธอก็ฟังธรรมะบ้าง ฟังยูทูบบ้าง หลายครั้งทำใจได้ แต่หลายครั้งก็ทำใจไม่ได้เรื่องเวทิตาเธอก็นึกสงสารเพื่อน และคิดว่าตัวเองไม่น่าไปอิจฉาเพื่อนเลย
閱讀更多
9
เมื่อหลายปีก่อนเขาฝากพลอยเพชรไปบอกเวทิตาว่ากำลังจะย้ายไปดูแลยายที่ป่วยอยู่กรุงเทพฯ เมื่อรอเวทิตาแล้วหล่อนไม่มา เขาก็เลยฝากที่อยู่ไว้กับพลอยเพชร และรอให้เวทิตาโทร. มาหาเขา ด้วยว่าหล่อนไม่มีโทรศัพท์ เขาจะซื้อให้ก็ไม่ยอม เขารอโทรศัพท์เธอ รอแล้วรอเล่า โทร. กลับมาหาพลอยเพชรก็ปรากฏว่าโทร. ไม่ติด ยิ่งการันต์นั้นก็ยิ่งไม่ค่อยรับโทรศัพท์ของเขา รับแล้วก็ได้ยินเสียงด่าของป๊ากับม๊าของการันต์ลอดมาตามสาย ทำให้เขาเกรงใจเพื่อน ไม่กล้ารบกวนเพื่อนอีก พอถามถึงเวทิตาเพื่อนก็บอกว่าไม่รู้ มัวแต่ยุ่งขายหมู สุดท้ายเขาก็ต้องหันเหความสนใจไปดูแลผู้เป็นยายแทน เพราะเขากับยายผูกพันกันมาแต่เด็ก ท่านเลี้ยงเขามาตั้งแต่อ้อนแต่ออก เขาจึงไม่อยากสนใจเรื่องของคนอื่นไปมากกว่าญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่เสียงเรียกที่ดังอยู่หน้าบ้านทำให้พลอยเพชรต้องรีบออกมาดู พอเห็นว่าเป็นสิบทิศ เธอก็ถึงกับทำของในมือหล่น“ใครมาน่ะนังเพชร” เสียงของมารดาทำให้พลอยเพชรได้สติ“เพื่อนมาน่ะ” เธอเดินออกมารับสิบทิศหน้าบ้าน ไม่ได้เจอกันหลายปี เขายังดูดีไม่เคยเปลี่ยนไม่สิ... จะเรียกว่าเขาดูดีกว่าแต่ก่อนมากนักก็ย่อมได้“พี่สิบทิศกลับมาเมื่อไหร่
閱讀更多
10
“เวไม่ได้มีใครหรอกค่ะ ตั้งแต่ที่พี่ย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ ก็ไม่เคยมีใคร แม้จะมีผู้ชายมาจีบมากมายแค่ไหนก็ตาม” พลอยเพชรพูดตามจริง แต่เธอก็ไม่ได้เปิดเผยความเลวของตัวเองที่อยากได้ผู้ชายของเพื่อนอย่างน้อยเธอก็พอลบล้างความเลวร้ายในใจได้บ้าง อดีตแก้ไขไม่ได้ แต่ปัจจุบันเธอก็พยายามทำให้มันดีที่สุด“ขอบใจเพชรมากนะที่บอกความจริงกับพี่ พี่อาจจะต้องให้เพชรช่วย”“เจอกันคราวนี้ไม่รู้จะต้องจากกันอีกตอนไหน เพชรมีเรื่องจะบอกพี่สิบทิศค่ะ” พลอยเพชรเอ่ยออกมา เธอรู้ดีว่าสิบทิศไม่มีวันรักเธอหรือรักผู้หญิงคนไหนนอกจากเวทิตาอีก แต่เธอก็ควรที่จะบอกความรู้สึกลึก ๆ ที่มีต่อเขา ให้เขาได้รับรู้ เพราะหากว่าชาตินี้เธอต้องตายจากเขาไป หรือไม่มีวันได้เจอกันอีก เธอก็คงจะไม่ได้บอกเขาอีกต่อไปแล้วพลอยเพชรรู้ดีว่าแม้เขาจะไม่มีวันรักเธอ แต่ขอให้เธอได้บอกเขา แค่นี้ก็ดีที่สุดแล้ว ผลที่ตอบรับกลับมาจะเป็นเช่นไร เธอก็ยินดีที่จะรับมันให้ได้“เรื่องอะไรเหรอครับ”“ความจริงแล้วเพชรแอบรักพี่สิบทิศมาตลอดเลยค่ะ แต่พี่สิบทิศไม่เคยคิดที่จะรักเพชรเลย พี่สิบทิศมองแต่เว นี่คือสิ่งที่เพชรอยากจะบอกพี่ มันอัดอั้นตันใจถ้าไม่ได้พูดออกมาให้พี่ได้รู้
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status