All Chapters of พ่อของหนูเป็นป๊ะป๋าใจร้าย+เพลิงวิวาห์: Chapter 1 - Chapter 10

“เปล่าจ้ะ ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ” เธอหันไปมองเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองและผู้ชายใจร้าย ก่อนเขาฟันเธอแล้วทิ้ง เขาได้ทิ้งสิ่งที่มีค่าที่สุดเอาไว้ให้เธอ นั่นก็คือลูกที่กำลังก่อกำเนิดในครรภ์ของเธอในวันนั้นยายของเธอป่วยหนัก เธอต้องเฝ้ายายอยู่ที่โรงพยาบาล เธอฝากข่าวเรื่องที่ยายของเธอป่วยหนักผ่านการันต์ เพื่อนของเขาไปบอก แต่เขากลับเดินทางไปกรุงเทพฯ โดยไม่ร่ำลา คำรักปลอม ๆ ที่เขามอบให้ มันทำให้เธอเจ็บปวดเจียนตายยายของเธอสุขภาพไม่แข็งแรง พอออกจากโรงพยาบาลได้ไม่ทันไร ท่านก็จากไปในเวลาอันรวดเร็ว การจากไปของยายทำให้เธอร้องไห้เสียใจอยู่นาน ในขณะที่ตัวเองตั้งท้อง ถูกชาวบ้านนินทาว่าท้องไม่มีพ่อ กว่าจะผ่านจุดนั้นมาได้ ลำบากจนเลือดตาแทบกระเด็นบ้านไม้หลังเก่า ๆ ซอมซ่อกับการอุ้มท้องลูกคนเดียวและคำดูถูกนินทา เรียนหนังสือก็จบแค่ ปวช. เธอต้องใช้ชีวิตปากกัดตีนถีบ ดีว่าลูกในท้องเป็นเด็กดี ไม่ทำให้เธอแพ้ท้องมาก จนไม่สามารถทำอะไรได้เธอออกมาทำขนมส่งขายจนเกือบใกล้คลอด หยิบยืมเงินญาติ ๆ จนเขาระอาพอคลอดออกมาก็ยิ่งลำบาก ด้วยความที่เธอไม่เคยเลี้ยงลูกมาก่อน ดีหน่อยว่าให้ลูกกินนมตัวเอง ตอนนั้นเธอทำขนมส่งขายแต่ไม่มีใครซื

“ใจเย็น ๆ สิ พ่อแม่ของแกมีแกแค่คนเดียวก็ต้องรักแกมาก ๆ และตั้งความหวังเอาไว้กับแกเป็นธรรมดา แล้วแกชอบผู้หญิงคนไหนวะ ฉันพอจะรู้จักหรือเปล่า”“พ่อแม่แกก็มีแกแค่คนเดียว ไม่เห็นตั้งความหวังอะไรเอาไว้กับแกเลย ส่วนผู้หญิงที่ฉันชอบ แกอย่าสนใจเลยว่ะ” “มันไม่เหมือนกันนะโว้ย พ่อแม่ของฉันไม่อยู่แล้ว แต่พ่อแม่ของแกยังอยู่ เขาก็ย่อมตั้งความหวังเป็นธรรมดา”“ฉันขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้แกเสียใจเรื่องพ่อแม่แบบนี้” การันต์ได้สติจึงรีบเอ่ยขอโทษขอโพยเพื่อนรักในทันที“สรุปว่าแกจะไม่บอกฉันจริง ๆ ใช่ไหมว่าผู้หญิงที่แกชอบคือใคร”“ช่างเถอะ” การันต์ตอบปัด ๆ เขาคิดว่าครอบครัวของสิบทิศไม่เหมือนครอบครัวของเขา พ่อแม่ของสิบทิศไม่เคยบังคับลูก ยายมีธุรกิจ แต่พ่อแม่อยากรับราชการชอบสอนหนังสือก็ปล่อยให้ทำงานที่ตัวเองรัก ส่วนสิบทิศเอง พ่อแม่ก็ไม่เคยคาดหวังว่าต้องรับราชการหรือรับช่วงกิจการใด ๆ ไม่เคยคาดหวังว่าต้องเป็นเจ้าคนนายคนหรือต้องร่ำรวย ขอให้เป็นคนดี ได้ทำในสิ่งที่ชอบก็พอ สิบทิศชอบวาดรูป บิดามารดาก็ปล่อยให้ได้เรียนวาดรูปเขาเองบิดามารดามีเชื้อสายจีน อยากให้เป็นหมอ เขาสอบไม่ติดเพราะไม่ได้เรียนเก่งขนาดนั้น ก็บอกว่า

ซึ่งเธอสะใจมาก และรู้ด้วยว่าการันต์ซึ่งเป็นเพื่อนของสิบทิศก็ชอบเวทิตาอยู่ เธอก็เลยเชียร์การันต์ให้จีบเวทิตา แต่เชียร์ยังไงก็เชียร์ไม่ขึ้น เวทิตาไม่ชอบการันต์ ซ้ำร้าย พ่อแม่ของการันต์ยังด่าทอดูถูกเวทิตาสารพัดเธอเคยคิดว่าถ้าหากเพื่อนของเธอได้เป็นสะใภ้ของพวกท่านคงจะได้โดนโขกสับน่าดู ถ้าเป็นเธอเองก็คงจะทนไม่ได้เหมือนกันแม้เวทิตาจะท้อง แต่เพื่อนของเธอก็ไม่ยอมหาพ่อให้ลูกในท้อง ทั้ง ๆ ที่การันต์ยืดอกรับ เธอจึงไม่ต้องเห็นเวทิตาโดนพ่อแม่สามีบังคับ ดูถูก โขกสับเหมือนอย่างที่จินตนาการเอาไว้แต่ก็ช่างเถอะ ในตอนนั้นเธอก็นึกพอใจที่เวทิตาเลิกกับผู้ชายดี ๆ อย่างสิบทิศไปได้ เธอเองแอบชอบสิบทิศมานานแล้ว อยากจะเข้าไปจีบเขา แต่เขากลับมาชอบเพื่อนของเธอ แถมยังให้เธอเป็นแม่สื่อแม่ชักอีกอยากตาต่ำไปชอบเพื่อนของเธอเอง ช่วยไม่ได้!!!“ครางว่าหือแล้วเงียบไป คิดอะไรอยู่” การันต์อดรนทนไม่ไหว จึงเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้า“ครางในความไม่เอาไหนของเฮียยังไงล่ะ” พลอยเพชรถอนใจพรืด“ทำไมจู่ ๆ มาว่ากัน”“ฉันอุตส่าห์ช่วยเฮียทุกอย่าง แต่เฮียก็ยังจีบยายเวไม่สำเร็จ ไม่เรียกว่าไม่เอาไหน จะให้เรียกว่าอะไร”“ก็ป๊ากับม๊าของเฮียไม่ชอบ

“กูกดดันอะไรมึง มึงบ้าของมึงไปเอง”“คุยกับคนแบบแม่นี่มันพูดไม่เข้าใจจริง ๆ เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล”“แล้วมึงไม่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาลเหรอไงวะ นังลูกเวร” ประโยคของมารดาในคราวนี้ไม่ได้รับคำตอบใด ๆ พลอยเพชรเดินหนีเข้าบ้านไปทำกับข้าวให้มารดา มารดาป่วยติดเตียง เป็นโรคเส้นเลือดในสมองตีบและเป็นมะเร็งเต้านม ทำให้เธอต้องดูแลโดยไม่ได้ออกไปทำงานนอกบ้านเธอเรียนจบปริญญาตรีแล้ว ทำงานนอกบ้าน แต่ต้องลาออกมาเลี้ยงดูบิดามารดา บิดาเสียชีวิตไปแล้วเมื่อปีกลาย เหลือแต่มารดา กว่าบิดาจะเสียชีวิตก็ทรมาน นอนติดเตียงอยู่หลายเดือน เธอต้องเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวดูแลกันอยู่นาน ด่าว่าเธอว่าเป็นลูกไม่ดีบ้าง อายุสั้นบ้าง ดึงแพมเพิร์สออกมาแล้วก็ขี้เต็มที่นอน เธอไม่มีใครก็ต้องจัดการเช็ดล้างทำความสะอาดอยู่คนเดียวเธอก็เถียงบิดานะ เพราะเหนื่อย เมื่อยล้า อดหลับอดตาย เครียด แต่เธอไม่ได้เป็นซึมเศร้าเพราะคิดเสมอว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ชีวิตก็ต้องก้าวเดินต่อไป เครียดทุกข์เธอก็ฟังธรรมะบ้าง ฟังยูทูบบ้าง หลายครั้งทำใจได้ แต่หลายครั้งก็ทำใจไม่ได้เรื่องเวทิตาเธอก็นึกสงสารเพื่อน และคิดว่าตัวเองไม่น่าไปอิจฉาเพื่อนเลย

“เวไม่ได้มีใครหรอกค่ะ ตั้งแต่ที่พี่ย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ ก็ไม่เคยมีใคร แม้จะมีผู้ชายมาจีบมากมายแค่ไหนก็ตาม” พลอยเพชรพูดตามจริง แต่เธอก็ไม่ได้เปิดเผยความเลวของตัวเองที่อยากได้ผู้ชายของเพื่อนอย่างน้อยเธอก็พอลบล้างความเลวร้ายในใจได้บ้าง อดีตแก้ไขไม่ได้ แต่ปัจจุบันเธอก็พยายามทำให้มันดีที่สุด“ขอบใจเพชรมากนะที่บอกความจริงกับพี่ พี่อาจจะต้องให้เพชรช่วย”“เจอกันคราวนี้ไม่รู้จะต้องจากกันอีกตอนไหน เพชรมีเรื่องจะบอกพี่สิบทิศค่ะ” พลอยเพชรเอ่ยออกมา เธอรู้ดีว่าสิบทิศไม่มีวันรักเธอหรือรักผู้หญิงคนไหนนอกจากเวทิตาอีก แต่เธอก็ควรที่จะบอกความรู้สึกลึก ๆ ที่มีต่อเขา ให้เขาได้รับรู้ เพราะหากว่าชาตินี้เธอต้องตายจากเขาไป หรือไม่มีวันได้เจอกันอีก เธอก็คงจะไม่ได้บอกเขาอีกต่อไปแล้วพลอยเพชรรู้ดีว่าแม้เขาจะไม่มีวันรักเธอ แต่ขอให้เธอได้บอกเขา แค่นี้ก็ดีที่สุดแล้ว ผลที่ตอบรับกลับมาจะเป็นเช่นไร เธอก็ยินดีที่จะรับมันให้ได้“เรื่องอะไรเหรอครับ”“ความจริงแล้วเพชรแอบรักพี่สิบทิศมาตลอดเลยค่ะ แต่พี่สิบทิศไม่เคยคิดที่จะรักเพชรเลย พี่สิบทิศมองแต่เว นี่คือสิ่งที่เพชรอยากจะบอกพี่ มันอัดอั้นตันใจถ้าไม่ได้พูดออกมาให้พี่ได้รู้