All Chapters of พ่อของหนูเป็นป๊ะป๋าใจร้าย+เพลิงวิวาห์: Chapter 41 - Chapter 50

“เพชรเค้าเป็นคนมีหัวคิด เขาคิดเรื่องการค้าขาย เรื่องต้นไม้ เรื่องเสื้อผ้า อั๊วะแค่ช่วยเขา อั๊วะเป็นสามี เป็นผู้ชายก็ต้องให้เขาเป็นใหญ่ในบ้าน คอยช่วยเหลือซัพพอร์ตเขา อั๊วะว่าแบบนี้ก็ดีแล้วนะม๊า”“แล้วแต่งงานกันตั้งหลายปียังไม่มีลูกเลย นี่ถ้าลื้อไม่ดื้อกับอั๊วะยอมแต่งกับลูกสาวเจ้าของร้านทอง ลื้อสบายไปแล้ว ป่านนี้มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมืองไม่ต้องแก่ตายหาทายาทสืบสกุลไม่ได้แบบนี้”“เพชรเคยแท้งลูก เขาเลยมีลูกยาก แต่ถ้าไม่มีอั๊วะก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร อั๊วะกับเพชรก็มีความสุขกันดีนะม๊า”“อ้าหยา ลื้อจะไม่มีทายาทสืบสกุลจริง ๆ เหรอ แล้วทรัพย์สมบัติที่ลื้อสร้างมาลื้อจะทำยังไง”“ก็บริจาคให้การกุศลไป จะได้ทำบุญทำทานด้วย”“ลื้อนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ เลย อย่างน้อยก็มีลูกสักคนเอาไว้สืบสกุล รับมรดกของลื้อ นี่คิดจะไม่มีลูก ลื้อจะบ้าเหรอไง เกิดมาไม่มีลูกได้ไง”“มีลูกเป็นเรื่องคอขาดบาดตายขนาดนั้นเลยเหรอม๊า หรือจะให้อั๊วะกับเพชรไปรับเด็กมาเลี้ยง”“อย่าเด็ดขาดเลยนะ ลูกใครก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าพ่อแม่สันดานเป็นยังไง ลื้อไปเอาลูกคนอื่นมาเลี้ยงเผลอ ๆ พอมันโตขึ้น ปีกกล้าขาแข็งจะฆ่าลื้อตายเอาน่ะสิ” เจ๊หงส์รีบห้ามป

“พอเถอะเพชรถือว่าเฮียขอ”“เพชรทนมานานแล้วนะ วันนี้ต้องแตกหักกัน ส่งม๊าของเฮียกลับไปอยู่บ้านเถอะ แล้วค่อยส่งเงินกับของกินไปให้เหมือนเดิม” พลอยเพชรเอ่ยขึ้น“บ้านของม๊าโดนยึด ม๊าไม่มีที่อยู่นะ”“งั้นเพชรเช่าบ้านให้อยู่”“ม๊าแก่แล้วนะอารันต์ จะอยู่คนเดียวเกิดเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาจะทำยังไง” หงส์รีบพูดกับลูกชายในทันที การันต์เองก็ลำบากใจ นั่นก็แม่ นี่ก็เมีย“ความในอย่านำออกความนอกอย่านำเข้าเคยมีคนสอนไหม เรื่องในบ้านเอาไปโพนทะนาให้คนอื่นฟัง เขาจะยิ่งดูถูกดูแคลน นินทากันสนุกปาก เรื่องนอกบ้านใครนินทาก็ปล่อยไปอย่าเอามาพูดให้คนในบ้านฟังให้รู้สึกไม่สบายใจ เพราะมันแค่พูดแค่นินทา ไม่มีผลอะไรกับชีวิตของเรา ไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้”“ลื้อไม่ต้องมาสั่งสอนอั๊วะ อั๊วะอาบน้ำร้อนมาก่อน รู้ว่าอะไรเป็นอะไร”“นี่ขนาดรู้ยังออกไปโพนทะนาเรื่องในบ้านให้คนอื่นเขานินทา หัวเราะเยาะกันสนุกปาก”“ก็ลื้อมันสารเลว เป็นสะใภ้ชั่วทำร้ายอั๊วะ อารันต์เลือกเอา มันตบม๊าจนหน้าแหกขนาดนี้ ลื้อจะยังเอามันเป็นเมียอยู่อีกเหรอ” ประโยคของมารดาทำให้การันต์ลำบากใจไม่น้อย“เฮียไม่ต้องลำบากใจหรอกค่ะ เพชรไปเอง เฮียก็อยู่ดูแลม๊าของเฮียไปเถอะ ธุ

“แหม... น่าน้อยใจจริง ๆ เลยนะคะม๊า เฮียรันต์จำหยกไม่ได้” ยาใจทำท่าทีน้อยอกน้อยใจ จนหงส์ต้องลูบไหล่เบา ๆ เพื่อปลอบ“อาหนูหยกลูกของอากิมเฮงเจ้าของร้านทองไง คนที่มีพี่สาวสวยๆ น่ะ หลายปีก่อนม๊าเคยจะให้ลื้อเป็นทองแผ่นเดียวกันกับอี แต่ลื้อตาต่ำไปคว้าผู้หญิงไม่เอาไหนอย่างนังพลอยเพชรมาเป็นเมีย”“ม๊าแนะนำดีๆ ก็ได้ครับ ทำไมต้องไปแขวะเพชรเขาด้วย”“โอ๊ย! แตะไม่ได้เลยนะ เดี๋ยวนี้เห็นเมียสำคัญกว่าม๊า ต่อไปม๊าคงต้องไปนอนข้างถนน”“โธ่... อย่าคิดมากสิคะ ถึงม๊าไม่มีใครแต่ม๊าก็ยังมีหยกนะคะ” ยาใจรีบพูดเอาใจ หล่อนต้องจับผู้ชายสักคนมารับผิดชอบลูกในท้องของหล่อนให้ได้ ไม่อย่างนั้นท้องโตขึ้นมา ป๊ากับม๊าของหล่อนจะต้องเอาหล่อนตายแน่ ๆ“เด็กน้อยตัวกระเปี๊ยกที่ชอบถักเปียสองข้างวิ่งเล่นอยู่ในร้านน่ะเหรอครับ” การันต์เริ่มนึก ก่อนจะถึงบางอ้อ ยาใจนั้นเป็นลูกหลง จึงอายุห่างจากพี่สาวเป็นอันมาก“ในที่สุดเฮียก็จำหยกได้” ยาใจรีบเข้าไปกอดแขนของการันต์เอาไว้ ทำท่าทำทางว่าดีใจ ทำให้การันต์ต้องรีบปลดมือของอีกฝ่ายออก เพราะเธอโตเป็นสาวแล้ว มันดูไม่เหมาะสมด้วยประการทั้งปวง“วันนี้ม๊าชวนอาหยกมากินข้าวกับเรา วันนี้ม๊าทำปลาผัดขิงขอ

“นี่ลื้อย้อนอั๊วะอย่างนั้นเหรอ”“อั๊วะแค่อยากให้ม๊าได้คิดบ้างว่าอั๊วะโตแล้ว อายุสี่สิบกว่าเขาไปแล้ว อั๊วะไม่ใช่เด็กอมมือ มีความคิดเป็นของตัวเอง สามารถเลือกอะไรเองได้แล้ว เลือกแล้วจะดีหรือไม่ดีอั๊วะก็จะรับมันให้ได้ ถ้าสิ่งที่อั๊วะเลือกมันผิดพลาดหรือไม่ดี อั๊วะก็จะไม่โทษใคร ไม่ฟูมฟายกับสิ่งที่อั๊วะได้ตัดสินใจไปแล้ว และอั๊วะก็ไม่อยากให้คนเป็นพ่อแม่ของอั๊วะซ้ำเติมอั๊วะด้วย เพราะอั๊วะคิดเสมอว่าคนเราทำผิดกันได้ เหมือนที่ป๊ากับม๊าต้องสูญเสียทุกอย่างเพราะไปค้ำประกัน อั๊วะก็ไม่เคยด่าว่าหรือซ้ำเติมอะไรม๊าเลยนะ”“ใช่น่ะสิ ลื้อมันโตแล้ว ถึงได้พูดจายอกย้อนซ้ำเติมม๊าแบบนี้ ม๊ามันโง่เองที่ถูกหลอกจนหมดตัว” หงส์พูดไปอีกอย่าง เหมือนไม่อยากรับรู้ในสิ่งที่ลูกชายพูด“ม๊าก็ควรคิดว่าอั๊วะโตแล้ว ม๊าคิดถึงใจเขาใจเรา ถ้าม๊าโดนบังคับจะรู้สึกยังไง ถ้าม๊าไม่ชอบโดนบังคับ อั๊วะก็ไม่ชอบเหมือนกัน ถ้าม๊ารักอั๊วะเหมือนพ่อแม่คนอื่น ๆ ม๊าก็ควรจะดีใจที่เห็นอั๊วะมีความสุขกับสิ่งที่อั๊วะเลือก เราจะอยู่กันเป็นครอบครัวไม่ได้เลยหรือไง อั๊วะเป็นคนกลางอั๊วะอึดอัด การทิ้งม๊าคือความอกตัญญู แต่ทิ้งเมียที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมา อ

การันต์ไม่ยอมใจอ่อนอีก เขาต้องเคลียร์ให้จบวันนี้ แม่ก็ส่วนแม่ เมียก็ส่วนเมีย เขาไม่เคยเอามาปนกัน ปฏิบัติกับแม่ก็ส่วนหนึ่ง ปฏิบัติกับเมียก็ส่วนหนึ่ง พยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุดพลอยเพชรออกมาจากบ้านก็เจอแต่ความว่างเปล่า เธอถอนใจอย่างหนักหน่วง จบสิ้นกันเสียทีกับวันนี้ทุกวันนี้เธอเหนื่อยล้าหลายอย่าง เตือนสติตัวเอง บอกว่าต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุด วันพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น เธอไม่อยากคิดให้ปวดหัวอีก ชีวิตคนเราไม่รู้จะอยู่กันไปอีกนานแค่ไหน จะตายวันตายพรุ่งยังไม่รู้ เธอจึงอยากทำแค่วันนี้ให้ดี มีความสุขกับวันนี้ วันพรุ่งนี้จะมีหรือไม่มีสำหรับเธอก็ช่างแม่งการันต์กลับเข้าบ้านมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า“เพชรสั่งหมี้เกี้ยวเจ้าประจำมา เฮียมากินด้วยกันสิ”“เฮียขอโทษเพชรด้วยนะ” การันต์รู้สึกผิดไม่น้อย“อย่าคิดมากเลยจ้ะเฮีย อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ยังไงนั่นก็คือม๊าของเฮีย เพชรรู้ว่าเฮียทิ้งม๊าไม่ได้ ถึงแม้ว่าจะทะเลาะกันหรือมีปัญหากันขนาดไหน” พลอยเพชรตบหลังมือของสามีอย่างให้กำลังใจ เธอรู้ว่าเขาเครียดแค่ไหนที่ต้องเจอคนในครอบครัวทำอะไรไม่ดีใส่ แต่คนในครอบครัวเป็นอะไรที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะทิ้งก็