All Chapters of พ่อของหนูเป็นป๊ะป๋าใจร้าย+เพลิงวิวาห์: Chapter 31 - Chapter 40

“อยากกินปูทะเลสด ๆ ค่ะ สั่งปูนึ่งกันนะคะ” เธอบอกเขา“แล้วก็เอาห่อหมกทะเล กุ้งอบวุ้นเส้น ต้มยำรวมมิตรทะเล ข้าวผัดปู เฮียเอาอะไรบ้างคะ” พลอยเพชรเอ่ยถามสามีด้วยประกายตามีความสุข“ไม่เอาแล้วครับ กินที่เพชรสั่งนั่นแหละ” เขาเออออห่อหมกกับเธอ ก่อนที่ทั้งสองจะกินอาหารทะเลกันอย่างเอร็ดอร่อยการันต์ช่วยแกะปูให้ภรรยา ตักอาหารให้เธออย่างเอาใจ เธอลอบมองเสี้ยวหน้าของเขาแล้วอมยิ้ม อายุขนาดนี้แล้วเธอไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนมาก่อน การมีแฟนมันก็ดีเหมือนกันนะตั้งแต่มีการันต์เข้ามาอยู่ด้วย เขาก็เป็นมากกว่าสามี เขาเป็นเพื่อนเธอด้วย เวลาเธอจะไปไหนมาไหนก็มีเขาไปเป็นเพื่อน ไม่ต้องไปคนเดียวเหมือนสมัยก่อน“ร้านนี้อร่อย อาหารทะเลสด ดีจังเลยค่ะ”“อร่อยครับ” การันต์ตอบรับ ช่วงนี้เขาช่วยพลอยเพชรทำงาน แต่ยังไม่มีรายได้เป็นของตัวเอง สภาพเขาอาจจะเหมือนตอนอยู่กับพ่อแม่คือทำงานและให้อีกฝ่ายเก็บเงิน แต่ไม่ทั้งหมด เพราะความรู้สึกทางใจของเขามันดีกว่ามากตอนเขาอยู่กับบิดามารดา เขาทำงานให้พวกท่าน พวกท่านเก็บเงินก็จะจำกัดค่าใช้จ่ายของเขา พูดจาทวงบุญคุณอยู่ตลอด ในขณะที่พลอยเพชรไม่เคยทวงบุญคุณว่าต้องเลี้ยงข้าวเขา ซื้ออะไรให้เ

“ตัดผมก็บังคับเหรอ”“ใช่ค่ะ เฮียคงไม่เชื่อล่ะสิว่ามีแม่แบบนี้ด้วย มันอาจจะเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่มันฝังใจ แล้วเขาเป็นคนสมัยก่อนที่ไม่มีความทันสมัย คือไม่ทันโลก ไม่ปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยและการใช้ชีวิตของลูก เขาเลยไม่แคร์เรื่องแบบนี้ เขาทำร้ายจิตใจเราทุกวันสะสมมานานหลายปี เพชรอยากให้ลูกมีความสุขที่เขาได้เกิดมาบนโลกใบนี้ ไม่มีการกดดัน ไม่มีการบังคับ สอบตกก็แก้ สอบผ่านก็ดี การเรียนไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต ตอนเพชรเรียน แม่บ่นแต่จะให้เพชรสอบได้ที่หนึ่ง เพชรเครียด กดดัน สอบได้ที่หนึ่งแล้วก็ไม่ได้ทำงานดีอะไรนะ มาทำงานขายเสื้อผ้า ซักรีดเสื้อผ้า เพราะพ่อแม่ป่วยไปไหนไม่ได้ ไม่มีใครเอาพวกเขา จะจ้างคนอื่นมาดูแลเขาก็ไม่เอา” พลอยเพชรรู้สึกผ่อนคลายเมื่อได้พูดในสิ่งที่อัดอั้นตันใจมานาน ออกมาจนหมดสิ้น“เฮียเข้าใจเพชรนะ”“ไม่ใช่เพชรเพิ่งดูแลพ่อแม่ป่วยหนักนะคะ ดูกันมาเป็นสิบ ๆ ปีแล้ว ตั้งแต่เพชรเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย ถ้าแค่ไม่กี่วันหรือไม่กี่เดือน เฮียอาจจะตำหนิเพชรว่าไม่ทนก็ได้ แค่ดูแลพ่อแม่ แต่นี่นานแล้วค่ะ อิ่มตัว เพชรอึดอัด เพชรต้องทนสารพัด ทนอารมณ์ ทนทุกอย่าง ทนทนทน” พลอยเพชรร้องไห้ออกมา ก

“ไม่ต้องมาปากมาก กูอยากกลับบ้านแล้ว ให้มานอนรอเลือดกี่วันแล้ว บริจาคไปแล้วแทนที่จะรีบเอามาให้กู” พิมพ์ใจโวยวายลั่น จนสุดท้ายพลอยเพชรก็ต้องพามารดาออกจากโรงพยาบาลพิมพ์ใจด่าทอด้วยความโมโห เพราะยิ่งออกจากโรงพยาบาลยิ่งรู้สึกไม่ไหว“พวกพยาบาลบ้า มันเจาะเลือดกูทุกวัน ใส่เลือดเข้าไปแล้วก็เจาะเลือดกูไม่หยุด แบบนี้ก็มีแต่แย่กับแย่”“เขาต้องเจาะเลือดเพราะจำเป็น ไม่เจาะแล้วตรวจได้ยังไงว่ายังซีดอยู่ไหม”“มึงหุบปาก จะไสหัวไปไหนก็ไสหัวไปเลย มีผัวแล้วปากหมานะมึง”“ทำไมแม่พูดแต่เรื่องมีผัว เมื่อก่อนอยากให้มีผัว เดี๋ยวนี้พูดเหมือนไม่อยากให้มี” เธอไม่ได้บอกมารดาว่าเธอแท้งลูก เพราะถึงพูดไปก็โดนซ้ำเติมว่าเธอเป็นคนบาป ไม่มีเด็กที่ไหนอยากมาเกิดพี่ชายคนกลางกลับมาอยู่บ้าน พลอยเพชรก็ยิ่งปวดหัว ความจริงเธอกับพี่ชายก็ไม่ได้อะไรกันมาก แต่มารดาชอบให้เธอหาโน่นหานี่ให้พี่ชาย ล่าสุดขอเงินเธอสร้างบ้านให้พี่ชาย พี่ชายจะได้มีที่อยู่ พอไม่ให้ก็ด่าว่าสารพัด“เฮียคะ หรือว่าเราจะย้ายออกไปอยู่ที่อื่นกันดี” ก็ในเมื่อมีพี่ชายกลับมาอยู่กับมารดาแล้ว เขาเป็นลูกรัก มารดาก็น่าจะมีความสุขได้แล้ว“แล้วแต่เพชรเลย” พลอยเพชรไม่เคยคิดม

บิดามารดากลับไปแล้ว การันต์ก็พูดคุยปรึกษากับพลอยเพชรเรื่องการกลับไปอยู่ที่บ้าน แต่พลอยเพชรเข็ดเหลือเกินกับการอยู่กับคนแก่ อีกทั้งป่วยและต้องดูแล ตอนบิดามารดาของเธอป่วย แรก ๆ ก็เป็นแบบนี้ อยากให้มาอยู่ด้วยกัน ดูแลกัน พูดจาดี แต่พออยู่กันไปนานๆ ก็เอาแต่ใจโมโหอาละวาด ด่าทอเหมือนเธอเป็นหมูหมากาไก่ ไว้ระบายอารมณ์“แล้วเฮียว่ายังไงล่ะคะ” เธอเห็นถึงความห่วงใยของเขาที่มีต่อบิดามารดา และเข้าใจเขาด้วยว่าเขาเองก็คงรู้สึกผิดที่ไม่ได้ดูแลพวกท่านเลยหลายปีการันต์เป็นลูกคนเดียวที่ถูกกดดันและดูถูกจากบิดามารดามาโดยตลอด เมื่อเขาประสบความสำเร็จ เธอเข้าใจว่าเขาเองก็อยากทำให้พวกท่านรู้ว่าเขาประสบความสำเร็จได้ โดยไม่ต้องพึ่งพวกท่าน และเจริญก้าวหน้ามากแค่ไหน “เฮียก็อยากกลับไปดูแลพวกท่านนะ พวกท่านดูน่าสงสารไม่เกรี้ยวกราดเหมือนสมัยก่อน แต่เฮียเองก็เคารพการตัดสินใจของเพชรด้วย เพราะเพชรเป็นเมียที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเฮียมานานหลายปี เราไปไหนก็ไปกัน แต่ถ้าไม่อยากไปเราก็ต้องแก้ปัญหาอย่างอื่น”“เพชรชอบทำเลที่นี่นะเฮีย ถ้าเราย้ายสถานที่อาจจะขายไม่ดีก็ได้ เพชรขอคิดขอตัดสินใจก่อนจะได้ไหม เฮียอย่าโกรธเพชรเลยนะ เพชรไม่

ความอึดอัดเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อบิดาของสามีป่วยหนัก ต้องมานอนพักรักษาตัวอยู่ด้วยกันเพราะไม่มีใครดูแล มารดาก็แก่ชรามากแล้ว จะดูแลสามีคนเดียวก็ไม่ไหว เมื่อสามีเอ่ยขอ เธอก็จำต้องตกลง“เฮียจะให้ป๊ากับม๊ามาอยู่ด้วยกันก็ได้นะคะ แต่ขออย่างเดียวอย่าให้ม๊าของเฮียมาจุกจิกจู้จี้หรือวุ่นวายอะไรกับเพชรก็พอ” เธอยื่นคำขาด“ครับ” เขารับคำอย่างไม่เกี่ยงงอน เข้าใจถึงความรู้สึกของเธอ“เฮีย”“ครับ”“เพชรไม่เคยขอร้องอะไรเฮียเลย ตั้งแต่เราแต่งงานกัน แต่เพชรขอเรื่องนี้เรื่องเดียว แม่ผัวกับลูกสะใภ้อยู่ห่าง ๆ กันน่ะดีแล้ว ไม่ใช่ว่าเพชรไม่ชอบหรือเกลียดม๊าของเฮีย แต่เพชรอยากตัดปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้น เฮียเข้าใจเพชรไหมคะ”“เฮียเข้าใจ อย่าคิดมาก มีอะไรเราก็คุยกันมาตลอด ป๊ากับม๊ายังไงก็เป็นพ่อแม่ เฮียก็ทิ้งพวกท่านไม่ได้หรอก”“เพชรก็ไม่เคยจะให้เฮียทิ้งป๊ากับม๊า บอกตั้งหลายครั้งแล้วว่า เราก็ดูแลท่านตามสมควร” เธอพูดอย่างใจเย็น“ขอบใจเพชรมากนะ เฮียจะพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด” เขาคิดว่าเขาเป็นคนกลาง เขาก็ต้องพยายามทำทุกอย่างให้ดีขึ้น ให้เลือกระหว่างพ่อแม่กับเมีย เขาไม่เลือกอะไร แต่จะประคับประคองทุกอย่างไปด้วยกันโ