جميع فصول : الفصل -الفصل 288

Huminto ang mga daliri ni Blake sa pisngi ni Erin.“Ano ang naaalala mo?” mahina niyang tanong, na tila takot na may masirang mahalagang bagay.Napakunot nang kaunti ang noo ni Erin. Malabo at putol-putol pa rin ang mga imahe sa isip niya, pero nagsisimula na silang maging malinaw.“Medyo… magulo pa.”“Ayos lang. Dahan-dahan lang, huwag kang magmadali,” sabi ni Blake habang hinahawakan ang kamay ni Erin. Mainit at matatag ang palad nito.Tumango si Erin at isinandal ang mukha sa balikat ni Blake.Dahil naramdaman ni Blake na kailangan siya ng asawa, mas hinigpitan niya ang yakap dito. Hinalikan niya ang buhok ng babae at tinapik-tapik ang likod nito para kumalma siya.Nang kumalma na si Erin, nahiya siyang lumayo nang kaunti. Namumula ang kanyang mga mata at ilong. “Wala ba akong… silbi?”“Ano’ng pinagsasabi mo?” kunot-noong sabi ni Blake sabay pitik nang mahina sa noo ni Erin. “Sabi ng doktor, babalik din ang alaala mo balang araw.”Tumigil si Blake at nag-iba ang tingin. “Hindi dapa

“Ma, bakit po kayo napadpad dito?” mabilis na tumayo si Erin.“Binibisita lang kita,” sagot ni Erlinda habang ibinababa ang mga dala. Tiningnan niya nang maigi si Erin at ngumiti. “Ang ganda ng aura mo. Mukhang bumalik na talaga ang alaala mo, buti naman.”“Sabi ni Blake galing daw kayo sa Zambales kahapon. Hindi ka ba napagod?”“Hindi naman po,” naupo si Erin sa tabi ng ina at yumakap sa braso nito. “Anniversary po kasi ng law firm doon kaya umattend lang kami sandali.”Tumango ang kanyang ina at hindi na nagtanong pa tungkol doon. Sa halip, masaya niyang ipinakita ang mga biniling damit at kumot para sa baby. Lahat ng ito ay napakalambot at magaganda ang pagkagawa. Habang nakikita ni Erin ang tuwa sa mukha ng kanyang ina, gumaan ang pakiramdam niya.Pagkatapos ng tanghalian, nagkuwentuhan pa sila nang sandali. Umalis lang ang kanyang ina nang makauwi na si Blake.Pagdating ni Blake, hinubad niya ang kanyang jacket at niluwagan ang kurbata. Lumapit siya kay Erin at hinalikan ito

SA LABAS ng emergency room, nakasindi ang pulang ilaw sa ibabaw ng pinto. Ang koridor ay nangangamoy gamot na may kasamang malansang amoy ng dugo.Tuwid na nakaupo si Erin sa isang plastik na upuan sa gilid ng pader, habang ang dalawang kamay ay nakahawak sa kanyang malaki nang tiyan. Tahimik na nakatayo si Blake sa tabi niya. Walang nagsasalita sa kanila; tila napakatagal ng bawat segundo.Nalaman nila mula kay Timothy, na narevive daw ang pulso ni William. Kaya nagmamadali silang nagtungo sa ospital.Biglang may narinig silang nagmamadaling mga hakbang. Ang tunog ng matutulis na takong at ang malakas na iyak ng isang babae ang bumasag sa katahimikan."William! Anak ko! William—!"Si Lourdes, ang ina ni William, ay patakbong lumapit. Gulong-gulo ang kanyang buhok at mugtong-mugto ang mga mata. Nang makita niya si Erin, nagbago ang mukha niya sa tindi ng galit."Ikaw! Erin—ikaw na naman!" tili ni Lourdes na halos makabutas ng tenga. "Salot ka! Malas! Tuwing nasasangkot ang anak ko s

NAGING maayos ang lahat pagkalipas ng tatlong taon.Unti-unting naghilom ang mga sugat ng nakaraan—pisikal man o emosyonal—at tila ba ang dating magulo at puno ng sakit na mundo ay napalitan ng katahimikan at panibagong pag-asa. Tuluyan nang gumaling si Edward, at ngayon ay mas pinili na lamang niyang gugulin ang kanyang mga araw sa paglalakbay kasama si Erlinda. Mula bundok hanggang dagat, mula sa mga tahimik na probinsya hanggang sa masisiglang lungsod sa ibang bansa, tila sinusulit nila ang bawat sandaling ipinagkaloob sa kanila—isang bagay na dati’y akala nila’y hindi na nila mararanasan muli.Samantala, si Erol na ang namumuno sa kanilang kumpanya. Sa kabila ng kanyang tagumpay sa negosyo, nananatili siyang walang balak mag-asawa. Gayunpaman, hindi pa rin tumitigil ang kanyang dating kasintahan na si Wendy Abalos sa pangungulit at pagpaparamdam. Ngunit sa bawat pagtatangka nito, tila mas lalo lamang pinipili ni Erol ang katahimikan ng pagiging mag-isa.Si William naman ay naninir