The Billionaire's Little Secret: Love After the Ruin のすべてのチャプター: チャプター 291 - チャプター 300

“NAGULAT na lamang ako, Sir, nang muli niya akong kontakin ilang buwan na ang nakalilipas…” mahina at nag-aalangan na sabi ni Trisha habang dahan-dahang iniinom ang alak na ibinigay ni Erol.Tahimik ang buong silid.Tanging mahihinang tugtog mula sa mamahaling sound system at kalansing ng yelo sa baso ang maririnig.“Madalas daw po kasi akong mapadaan sa mga lugar na pinupuntahan niya,” patuloy ni Trisha. “Pero ang hindi ko maintindihan… paano niya nalalaman kung nasaan kayo.”Bahagyang tumigas ang ekspresyon ni Erol.Mula sa kinauupuan niya sa couch ng opisina, na tanging sinag lang ng buwan ang umiilaw, hindi man halata sa kaniyang mukha, ngunit unti-unti nang kumukulo ang galit sa loob niya.“Mula ba noong pinagsabihan ko siya na huwag ng tatawag sayo,” malamig niyang tanong, “patuloy pa rin siyang kumokontak sa’yo?”“Opo, Sir…” yumuko si Trisha at hindi magawang salubungin ang mga mata ng kaniyang boss. “Paulit-ulit niyang sinasabing may utang na loob daw ako sa kaniya… kaya hind

NAPATINGIN si Trisha sa kanyang boss habang tahimik itong nagkukwento tungkol sa nakaraan.Habang tumatagal ang usapan nila, mas lalo niyang nararamdaman ang bigat na pasan ng lalaki.Hindi niya maisip kung paano nito kinayang bumangon matapos ang lahat ng pinagdaanan nito noon.Ang pambubugbog.Ang pagkasira ng katawan nito.Ang pagkawala ng babaeng minahal nito.At ang pagtataksil ng taong pinagkatiwalaan niya ng buong puso.Kung ibang tao siguro iyon, baka matagal nang tuluyang nasira.Ngunit si Erol…Sa kabila ng lahat, nanatili pa rin itong nakatayo.Tahimik lamang na umiinom ng alak si Erol habang nakatanaw sa malayo. Nakatanaw siya sa glass wall ng opisina.Malamlam ang liwanag ng buwan, ngunit kahit ganoon ay malinaw pa ring mababanaag sa kanyang mukha ang pait at galit na matagal na nitong kinikimkim.Napabuntong-hininga si Trisha habang palihim na nakatingin dito.Napakaguwapo ng kanyang boss.Ngunit mas higit pa roon…May lalim ang pagkatao nito.Bigla tuloy niyang naisip s

“MA...” mahinang tawag ni Trisha habang nakaupo sa tabi ng kama ng kanyang ina.Kasalukuyang nanonood ng telebisyon ang matanda. Malaki na ang ipinagbago ng kanyang kalagayan kumpara noong mga nakaraang buwan. Ang dating maputlang mukha ay nagkaroon na ng kulay, at ang dati niyang nanghihinang katawan ay unti-unti nang bumabalik ang lakas. Malaki ang pasasalamat ni Trisha sa mga taong tumulong sa kanila, lalo na kay Erol.May isang bagay na matagal nang gumugulo sa kanyang isip. Ngayong maayos na ang pakiramdam ng kanyang ina, naisip niyang itanong iyon.“May naaalala nga pala ako, Ma,” muli niyang sambit.“Ano iyon, anak?” nakangiting tanong ng kanyang ina nang ilipat ang tingin mula sa telebisyon patungo sa kanya.Nag-atubili muna si Trisha bago nagsalita.“Sa palagay niyo po ba, normal na magkaroon ka ng kahawig na kahawig mo kahit hindi mo naman kamag-anak o kakilala?”Bahagyang kumunot ang noo ng kanyang ina.“Bakit mo naman naitanong iyan?”May inilabas na punit-punit na larawan

“A-Ano iyon, anak?” tanong ng kanyang ina.Bahagyang dumungaw si Trisha mula sa pintuan ng silid.“Ma, kakain na po tayo,” nakangiti niyang sabi. “Gusto n’yo po bang dito ko na lang ihain ang pagkain, o lalabas na kayo para makapag-unat-unat naman?”Ngumiti ang kanyang ina.“Lalabas na lang ako. Kailangan ko ring maglakad-lakad nang kaunti.”“Okay po.”Maingat na inalalayan ni Trisha ang kanyang ina palabas ng silid.Kitang-kita niya ang malaking ipinagbago ng kalagayan nito kumpara noong mga nakaraang buwan. Dati ay halos hindi makatayo nang mag-isa ang matanda, ngunit ngayon ay nakakalakad na ito kahit mabagal.Habang inaalalayan niya ito patungo sa hapag-kainan, biglang tumunog ang kanyang cellphone.Napahinto siya.“Saglit lang po, Ma. Sasagutin ko lang ito.”Tumango ang kanyang ina.Kinuha niya ang cellphone mula sa bulsa at agad napakunot ang noo nang makita ang pangalan sa screen.Wendy Abalos.Biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso.Nag-atubili siya sandali bago pinindot an

Erol Sandoval.Napangiti siya ng mabasa ang pangalang iyon.Ano kayang dahilan at tumatawag ang lalaking iyon sa kanya ngayon?Tumikhim muna siya, bago niya iyon sinagot."Hello?""Nasaan ka?" tanong buhat sa kabilang linya."Bakit mo naitanong?" giit niya."Magkita tayo, sa dating coffee shop..""Aling coffee shop?" nakakunot ang noo na tanong niya."Iyong huling naging tagpuan natin, kung saan ako nabugbog."Bahagyang kumabog ang kanyang dibdib.Bakit naman nanaisin ni Erol na magkita sila doon? Hindi kaya may alam na ito sa lahat?Imposible.. walang makakaalam ng bagay na iyon, lalo pa at nangyari iyon sampung taon na mahigit ang nakakaraan.Nag isip siya saglit, saka sumagot."Anong oras?""Alas sais ng hapon.""Sige.."Matapos ang tawag, hindi niya maiwasang makaramdam ng saya at kilig.Tapos na ang akanyang divorce, at pangarap niyang muling makasama si Erol.Ngayon siguro, naisip ng lalaking iyon na maaaring siya nga ang nararapat na babae para dito.Kailangan, maging maganda