All Chapters of ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก: Chapter 31 - Chapter 40

ยามเช้าของวันแรกในวันหยุดเด็ก ๆ ในชุมชนเก่าแห่งนี้ต่างพากันวิ่งเล่นส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวตั้งแต่แสงแดดเริ่มทอแสงอันอบอุ่นบ้านปูนผสมอิฐสองชั้นหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ค่อนข้างท้ายในชุมชน ภายในครัวบ้านหลังนี้กำลังปรุงอาหารเพื่อรอการมาของใครบางคน“เหล่าหรง ถั่วแดงที่ฉันให้คุณซื้อมาอยู่ตรงไหน” เสียงของฉินลี่ฮวาตะโกนมาจากในครัวเมื่อหาสิ่งที่ตนต้องการไม่เจอ“แย่ละ! ผมลืม” ชายวัยกลางคนที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อุทานเสียงดัง“ลืม! เหล่าหรงคุณแก่แล้วแก่เลยใช่ไหม ฉันบอกให้คุณซื้อมาตั้งแต่เมื่อวาน” หญิงวัยกลางคนที่ยังคงรูปร่างดีกว่าหญิงวัยเดียวกันเดินท้าวเอวด้วยมือหนึ่งข้าง ส่วนอีกข้างถือกระบวยอันใหญ่สีหน้าถมึงทึงปรี่มาทางเขากล่าวอย่างเหลืออด“ที่รัก! คุณใจเย็นก่อน ผะ..ผมจะรีบไปซื้อให้เดี๋ยวนี้เลย” ผู้พูดรีบพับหนังสือพิมพ์ก่อนจะเผ่นแผล็วออกไปทางหน้าประตูบ้านด้วยความเร็วผิดอายุ“แม่ครับ! เสียงดังอะไรแต่เช้า” ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาชวนมองถามในขณะติดกระดุมแขนเสื้อหลังเดินออกมาจากห้องนอน“จะอะไร! ก็พ่อของลูกนะสิ แม่ให้ซื้อของแค่นิดหน่อยก็ลืม ว่าแต่ลูก

ซูหร่วนซีได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้อยู่ในอก (หรือว่าพี่ชายไม่ใช่ไม่รู้ว่าซิงเอ๋อร์คิดยังไง)“มองพี่แบบนี้ทำไม” เยว่หลวนคุนถามในขณะที่เจ้าตัวเห็นสายตาล้อเลียนจากคนเป็นน้อง“ไม่มีอะไรค่ะ แต่ว่าพี่ชายก็รีบ ๆ หน่อยนะปล่อยให้คนเขารอนาน ๆ มันไม่ดี”“เรื่องของพี่เถอะ ว่าแต่เรื่องของเรากับใครคนนั้นล่ะเป็นยังไงบ้าง” เมื่อถูกย้อนออกมาไม่ทันได้ตั้งตัวซูหร่วนซีก็รู้สึกมึนงง“ใครหรือคะ” สีหน้าของคนถามทำให้เยว่หลวนคุนระบายลมหายใจออกมา (ทีเรื่องของคนอื่นรู้ดีนัก แต่เป็นเรื่องของตัวเองกลับไม่รู้อะไรเลย) เจ้าตัวคิด“ไม่มีอะไร”แม้หญิงสาวจะรู้สึกสงสัยระคนอยากรู้แต่ทว่าหลังจากที่เธอมองเห็นทิวทัศน์ยามเย็นอันสวยงามตรงหน้าหล่อนก็ไม่คิดถามสิ่งใดให้มากความภาพของแสงอาทิตย์ยามเย็นที่คล้อยต่ำใกล้ลาลับหลังยอดภูเขาหินปูนทอแสงสีทองอ่อน ๆ ลงมาสัมผัสผืนน้ำในแม่น้ำ ทำให้แม่น้ำกลายเป็นแผ่นกระจกสีเดียวกันส่องประกายระยิบระยับ สะท้อนเงาภูเขา ต้นไม้ และเงาของทั้งสองที่กำลังยืนอยู่บนสะพานห่างออกมาจากตัวบ้านหลังอาหารมื้อเย็นไม่ไกลสองพี่น้องยืนเคียงข้างกันบนสะพานไม้เ

และเมื่อเรือแวะจอดพักยังจุดท่องเที่ยวซึ่งเป็นแหล่งถนนคนเดินพวกคนหนุ่มคนสาวก็พากันจับจูงไปด้วยกัน ส่วนผู้มากวัยกว่าทั้งหลายก็เดินเล่นเรียบริมแม่น้ำ บ้างดูคนโขกหมากรุก บ้างดูการละเล่นที่หาชมได้ไม่ง่ายในเมืองใหญ่“บางครั้งความเรียบง่ายแบบนี้ก็ทำให้เรามีความสุขได้ไม่ยาก” ซูจินกวงพูดขึ้นกับเยว่เหวินหรงที่เดินอยู่ข้างกัน“ผมเห็นด้วยกับคำกล่าวนี้ของท่านผู้เฒ่า” พวกเขาต่างเดินสนทนากันไป หากเจอสิ่งน่าสนใจจึงจะหยุดดู“พี่สาว พวกเราไปถ่ายรูปตรงนั้นกันดีไหมคะ” จ้าวหนิง ฮวากล่าวชวนเมื่อเห็นสถานที่ถูกใจ“เอาสิ” ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนสาวหรือเด็กสาวรวมถึงเลขาชวนหล่อนไปไหนหรือทำอะไรซูหร่วนซีก็ไม่เคยขัด“ซีซี! มีม้านั่งอยู่ตรงนั้นพวกเราไปนั่งพักกันเถอะ” เสียงของจ้าวหลงหยางดังขึ้นเมื่อเห็นท่าทางเหนื่อยล้าของเธอ“ก็ดีเหมือนกันค่ะ” ซูหร่วนซีไม่ปฏิเสธทั้งนี้เธอรู้สึกว่าเท้าของเธอเจ็บเมื่อม้าถึงม้านั่งโดยการช่วยเหลือจากชายหนุ่มร่างสูงด้านข้างเธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นชายหนุ่มลงไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าตน“พี่! ทำอะไรคะ” ใบหน้าของเธอแดงเรื่อกล่าวอย่างตกใจ

ท่ามกลางทุกสายตาที่เฝ้ามอง เวินจวิ้นผายมือเชิญให้หญิงสาวผู้เป็นแขกรับเชิญนั่งลงยังตำแหน่งที่หันหน้าเข้าหากล้องส่วนตัวเขาก็ยกยิ้มและกล่าวเชิญชวนผู้ชมทุกคนเพื่อให้เห็นสิ่งที่เขากำลังจะทำต่อจากนี้"ขอเชิญผู้ชมทุกท่านสัมผัสกับสิ่งที่ผมจะทำในวันนี้ได้เลยครับ ช่วงนี้กุ้ยหลิงเป็นฤดูใบไม้ร่วงดังนั้นผมจะมาสร้างลุค อบอุ่นและละมุนเหมาะกับฤดูนี้ให้ทุกคนซึ่งผู้ชมทุกท่านสามารถนำไปใช้ตามสะดวกได้เลย ทั้งนี้เป็นเพราะผิวของพวกคุณก็เหมือนกับใบไม้ที่เปลี่ยนสีมีทั้งความอบอุ่นและสดใส ผมจะแสดงวิธีแต่งหน้าให้ดูเป็นธรรมชาติ แต่ยังคงความน่าดึงดูดขั้นตอนแรกนั้นผมจะเริ่มจากการเตรียมผิวก่อน ผมจะเลือกแตะรองพื้นสีอ่อนบางเบา ซึ่งผลิตภัณฑ์หรูเซียงเป็นผลิตภัณฑ์อันอ่อนโยนเหมาะกับคนทุกสภาพผิวโดยเฉพาะคนผิวแพ้ง่ายรวมถึงยังมีมอยส์เจอร์ไรเซอร์จึงทำให้ผิวหน้าเหมาะกับฤดูนี้เป็นพิเศษ” เวินจวิ้นพูดไปพลางแตะนิ้วที่ทาเนื้อครีมลงบนใบหน้าของซูหร่วนซีซึ่งกำลังทำตัวเป็น นางแบบอย่างนุ่มนวล เพื่อสร้างผิวที่ดูชุ่มฉ่ำเหมือนแสงอาทิตย์อ่อน ๆ ยามเช้าของฤดูกาลนี้ในตอนนี้ผู้ชมเริ่มเห็นความเปลี่ยนแปลงขึ

งานเลี้ยงย่อมสิ้นสุดฉันท์ใดการจากลาก็ย่อมเป็นของคู่กัน เมื่อก่อนสิ้นสุดวันหยุดหนึ่งวันมาถึง“ซีซี หลานต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะ เอาไว้ลุงกับป้าจะไปหา” ฉินลี่ฮวาจับมือของหลานสาวพลางเอ่ยเสียงเศร้า“ค่ะ คุณลุง คุณป้าเองก็อย่าลืมดูแลตัวเองนะคะ ฉันจะรอให้คุณทั้งสองไปหา”“จ้ะ คุณท่านค่ะ ฉันขอฝากหลานด้วยนะคะ” หลังรับปากหลานสาวฉินลี่ฮวาก็ไม่วายหันไปบอกกล่าวกับชายชรา“เธอพูดอะไรอย่างนั้น ซีซีเป็นหลานสาวของฉันนะ ฉันจะไม่ดูแลหล่อนได้ยังไง” คำพูดของซูจินกวงได้เรียกรอยยิ้มของทุกคนที่อยู่ตรงนี้ออกมาหลายวันผันผ่านดั่งใบไม้พลัดเปลี่ยนเพื่อเข้าสู่ฤดูกาลใหม่ เครื่องสำอางหรูเซียงในเครือของเทียนไห่ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากลูกค้าที่ชมไลฟ์สดและจากทางทีวีที่นักข่าวได้ไปทำข่าวในวันนั้นดังนั้นหิ่งห้อยไลฟ์ครั้งต่อมาจึงมีคนเข้าชมมากขึ้น ส่วนแฟนประจำที่เข้ามาชมครั้งแรกก็ยังเกาะติดเหนียวแน่นเหมือนเดิม“เจ้านาย! พวกเราจะทำรายการเพียงแค่แนะนำเครื่องสำอางหรือครับ ผมว่าน่าเสียดายมากหากจะทำแบบนี้” คำพูดของสวีเย่หานทำให้ผู้เข้าประชุมมองมาทางหญิงสาวเจ้าของรอยยิ้มหวาน