All Chapters of ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก: Chapter 41 - Chapter 50

“ในเมื่อคุณบอกว่าผลงานชิ้นนี้เป็นคุณเหอลอกเลียนคุณฉะนั้นฉันจะให้คุณได้แสดงหลักฐานก่อน”หญิงสาวผมสั้นลูกครึ่งตาฟ้ากำลังจะแย้ง ทว่าเธอได้ถูกซูหร่วนซีส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามปรามดังนั้นหล่อนจึงจำต้องกล้ำกลืนฝืนทน“หัวเราะทีหลังดังกว่า คุณเคยได้ยินไหม” ซูหร่วนซีเมื่อเห็นท่าทางของผู้หญิงคนนี้เธอจึงได้พูดขึ้นมาเสียงเบาเมื่อผู้ช่วยของเธอนำหลักฐานทั้งหมดออกมาวางบนโต๊ะ จางหว่านชิงจึงได้ชี้แจงผลงานของตนออกมาอย่างละเอียดว่าเธอได้แรงบันดาลใจมาจากไหนเหอเหยียนกำมัดของตนแน่นหล่อนอยากจะเข้าไปฉีกร่างของหญิงสาวที่กำลังลอยหน้าลอยตาเอ่ยถึงผลงานของตนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย“หล่อนโกหก สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นงานของฉันทั้งสิ้น” ในที่สุดความอดทนของเธอก็หมดลงเมื่อเธอเอ่ยถึงเรื่องจุดประสงค์ของการประกวดครั้งนี้แตกต่างจากตนซูหร่วนซีผู้เคยสัมผัสกับเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนจึงได้มองผู้หญิงคนนี้ราวกับเห็นตัวเองเมื่อครั้งอดีต“เธอโกหก! มู่เจ๋อทำไมคุณถึงไม่เชื่อฉัน” ภาพครั้งนั้นยังคงตอกย้ำมาว่าเธอนั้นโง่มากแค่ไหนที่ตกหลุมพรางของผู้หญิงจอมเสแสร้งอย่างจางหว่านชิงกลับมายั

ในเมื่อซูหร่วนซีตกลงใจพาเหอเหยียนไปด้วยกันดังนั้นหลังจากที่พวกเธอออกจากงานประกวดซูหร่วนซีจึงได้โทรเรียกพรรคพวกของตนให้มาช่วยกันเก็บสิ่งของ ของผู้หญิงต่างแดนที่ไม่คิดว่าเจ้าตัวเพิ่งจะมาอยู่ได้ไม่นานกลับมีสิ่งของเป็นจำนวนมาก“ฉันว่าคงต้องเรียกบริการรถส่งของแล้วละ” ซูหร่วนซีพูดขึ้นในระหว่างที่ช่วยเธอคนนี้แพ็คของ“ฉันก็คิดว่าอย่างนั้นเหมือนกัน” มือของคนพูดกำลังยุ่งอยู่กับชุดที่เธอทำไว้“ฮันน่า ชุดพวกนี้เธอไม่ขายเหรอ” ซูหร่วนซีถามขึ้นอย่างสนใจ“ขายได้เหรอ หว่านชิงบอกว่ามันไม่สวยและไม่ทันสมัย ฉันก็เลยคิดว่าจะทิ้งดีไหม” คำตอบจากปากของหญิงสาวคนนี้ทำให้ซูหร่วนซีกลอกตามองบน“ใช่มันไม่สวย! แต่ว่ามันน่ารักและเหมาะกับเด็กสาว อีกอย่างก็เข้ากับฤดูนี้พอดี” คำพูดแรกทำให้เจ้าของไอเดียคอตกแต่พอได้ยินคำพูดต่อมาหัวใจของเธอก็พองตัว“ซีซี! ทำไมฉันไม่เจอเธอให้เร็วกว่านี้” ผู้พูดกำลังจะโถมกายเข้ามากอดเพื่อนใหม่คนสวยทว่าพอเห็นสายตาคมกริบของใครบางคนหล่อนก็ได้แต่ต้องเปลี่ยนท่าทีมาจับมือของเพื่อนใหม่แทน“ตอนนี้ก็ยังไม่สายนี่ เอาอย่างนี้ดีไหมวันพรุ่งนี้เธอก็ใส่ชุด

สำหรับผู้ที่ผิดหวังรุนแรงอย่างเฉินมู่เจ๋อไม่ต้องบอกเลยว่าสิ่งที่เขาเพิ่งปรามาสกับหญิงสาวไปนั้นได้ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองจะทำให้เขาเดือดดาลมากแค่ไหน“ซูหร่วนซี! เธอรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้วใช่ไหม” เขาปรี่เข้ามาหาหญิงสาวด้วยใบหน้าถมึงทึง ทว่ามีหรือจ้าวหลงหยางจะปล่อยให้ชายคนนี้ได้ทำตามอำเภอใจ เขาจึงได้เอากายมายืนบังร่างหญิงสาวเอาไว้“เฉินมู่เจ๋อ! นายบ้าไปแล้วเหรอ จะกล่าวหาอะไรก็ให้มันสมเหตุสมผลหน่อย” หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะตะโกนใส่เขานายน้อยเฉินผู้ที่ไม่เคยถูกขัดใจชะงักการกระทำของตน (ตั้งแต่เมื่อไหร่กันซูหร่วนซีที่วิ่งไล่ตามเขาเป็นเงาอีกทั้งยังมักทำตัวอ่อนหวานว่านอนสอนง่ายเปลี่ยนไป) แววตาของเขามองใบหน้ารูปไข่ของหญิงสาวที่กำลังจ้องตนอย่างโกรธเคืองด้วยความสับสน“มู่เจ๋อ” จางหว่านชิงส่งเสียงเรีกเขาอย่างอ่อนหวานระคนหวาดหวั่น“หว่านชิง” เขาหันมามองทางต้นเสียงพลางเรียกชื่อเธอเสียงอ่อน ซูหร่วนซีมองภาพชายหนุ่มหญิงสาวตรงหน้าก่อนที่เธอจะกะพริบตาเพื่อขับไล่ความรู้สึกบางอย่างที่มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ (ไม่ว่านายจะโมโหร้ายมากขนาดไหนเพียงแต่แค่มีเธอคนนั้น นายก็พร้

“ช่วงเย็นเป็นคิวของพี่แล้วนะคะ ฉันขอพัก” ซูหร่วนซีพูดขึ้นกับเวินจวิ้นหลังจากดื่มน้ำอุ่นที่ได้รับมาจากจ้าวหลงหยาง“ได้” ชายหนุ่มหน้าหวานรับคำ“พวกเราจะไปกันเลยไหม” คำถามของชายในหนุ่มผู้มีใบหน้าเรียบเฉยได้เรียกความสนใจจากทุกคน“เจ้านาย! จะไปเดทหรือครับ” ทุกสายตามองชายหนุ่มหญิงสาวที่เหมาะกันราวกับคู่สวรรค์สร้างหลังได้ยินคำถามจากฉาจี้แม้ใบหน้าของจ้าวหลงหยางจะเรียบเฉยทว่าภายในอกของเขานั้นหัวใจกลับกำลังทำงานอย่างหนัก“นับว่าเดทได้ละมั้ง ใช่ไหมคะพี่หยาง” จบคำพูดของหญิงสาวคนทั้งคู่จึงได้ยินเสียงโห่แซวและสายตาล้อเลียนจากพรรคพวก“ฉันล้อเล่น พวกเราไปกันเถอะ” ซูหร่วนซีเผยรอยยิ้มกว้างก่อนจะดึงชายเสื้อของชายหนุ่มให้รีบเดินออกมาจากตรงนี้“เขินเหรอครับ” เมื่อทั้งสองเดินออกมาไกลพอสมควรจ้าวหลงหยางจึงได้เอ่ยปากถามเธอ“จะใช่ที่ไหนล่ะคะ ฉันกับพี่ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” ท่าทางหัวเราะกลบเกลื่อนของเธอทำให้ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มอย่างเอ็นดูคนทั้งคู่เดินพูดคุยกันกระหนุงกระหนิงราวคู่รักก็ไม่ปานจนทำให้สวีเย่หานที่เดินตามหลังมากับโจวฟ่านอดที่จะพูดออ

ใบหน้าของซูยวี่ยับย่นไม่น่าดูจนกระทั่งเขากลับเข้าบ้านร่างกายอันอวบอ้วนทิ้งตัวลงนั่งอย่างหงุดหงิดอีกทั้งยังเรียกหาเครื่องดื่มให้วุ่นวาย“คุณเป็นอะไร” เขาปรายตามองคนถามเล็กน้อย“คุณรู้อะไรไหม ผมยังไม่ทันได้ยื่นข้อเสนอก็ถูกตาแก่นั่นปฏิเสธออกมาก่อน” เขาพูดพลางยกแก้วเครื่องดื่มสีชาที่คนรับใช้นำมาเทลงคอ“อะไรนะ!” ฮัวฉางซินย้อนเสียงสูง“คุณเลิกเสียงดังได้ไหม ผมแสบแก้วหูจะตายอยู่แล้ว” เมื่อถูกคนเป็นสามีเอ่ยตำหนิอย่างไม่ไว้หน้าเช่นนี้มีหรือว่าฮัวฉางซินจะอยู่เฉย“ถ้าคุณเก่งนักก็หาทางกำจัดปู่หลานคู่นั้นเองสิ” หล่อนกระแทกเสียงด้วยความไม่พอใจซูยวี่ระเบิดอารมณ์โดยการปาแก้วเหล้าในมือทิ้ง ก่อนจะลุกขึ้นหมุนกายเดินออกจากบ้านโดยทิ้งผู้เป็นภรรยาเอาไว้เบื้องหลังตามลำพังในที่สุดวันที่ซูจินกวงไม่อยากให้มาถึงก็ดำเนินมาอย่างที่ควรเป็น พ่อบ้านอานกำลังสั่งงานให้คนรับใช้ทำความสะอาดรวมถึงยังคอยเดินตรวจตราทุกซอกมุมของบ้านอย่างละเอียดตามคำสั่งของคุณหนูเพียงหนึ่งเดียว“ซีซี หลานพักบ้างดีไหม” ซูจินกวงกล่าวขึ้นเมื่อเห็นหลานสาวคนสวยยุ่งวุ่นวายมาตั้งแต่เช้า