All Chapters of ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก: Chapter 21 - Chapter 30

“ประธานโจว พวกเราคงไม่ได้ทำอะไรให้ท่านประธาน หยางไม่พอใจหรอกใช่ไหมครับ" ชายวัยกลางคนผู้เป็นหนึ่งในคณะกรรมการในที่ประชุมถามกับเด็กหนุ่มรุ่นลูกด้วยความนอบน้อม“ประธานหม่าไม่ต้องตกใจไปหรอกครับ ในเมื่อพวกเรานับว่าได้ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ผมว่าทุกคนควรออกไปผ่อนคลายกันหน่อยเถอะ” โจวฟ่านพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มจึงทำให้ผู้เข้าประชุมทุกคนรู้สึกคลายความกังวลลงได้บ้างทางด้านจ้าวหลงหยางหลังจากเดินออกมาจากห้องประชุมเขาก็ได้เก็บภาพของหญิงสาวเอาไว้ในเครื่องอีกทั้งยังได้ตั้งหน้าจอของตนเป็นรูปของหญิงสาวอีกด้วยโดยที่ยังไม่รู้ว่าเจ้าของรอยยิ้มหวานในตอนนี้กำลังถูกผู้คนในห้องประชุมของเธอมองราวกับว่าหญิงสาวเป็นตัวประหลาด “ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้ เรื่องแบบนี้มันจะเป็นไปได้ยังไง” ทั้งพ่อและลูกบ้านซูสายรองต่างพากันเข่าอ่อนไม่เพียงแต่พวกเขาเท่านั้นที่อยู่ในสภาพเช่นนี้เพราะแม้แต่นายน้อยเฉินกับผู้ถือหุ้นในเครือเองก็มีสภาพไม่ต่างจากคนทั้งคู่ เฉินมู่เจ๋อได้กวาดเอกสารตรงหน้าหล่นกระจัดกระจายลงบนพื้น ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง“เจิ้งเซียง! นายรีบไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้

ในระหว่างที่ซูหร่วนซีกำลังรอผลการตรวจของชายชรา เสียงสัญญาณโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นขัดสภาพความเงียบสงบรอบตัวในขณะนี้ ซูหร่วนซีมองตัวเลขที่ปรากฏอยู่หน้าจอก่อนจะกดตัดสายทว่าคนทางนั้นก็ยังไม่ยอมแพ้จึงได้โทรมาอีก “คุณมีอะไร?” ซูหร่วนซีลุกขึ้นจากที่นั่งเดินเลี่ยงมาทางบริเวณริมหน้าต่างพลางถามเสียงห้วน“ซูหร่วนซี! ทุกอย่างล้วนเป็นความผิดเธอ” เขาตะโกนเสียงดังจนหญิงสาวปลายสายต้องนำมือถือของตนออกห่าง     จากหู“นายเป็นบ้าเหรอ! จู่ ๆ ก็มากล่าวหาฉัน หากไม่มีอะไรก็แค่นี้นะ แล้วไม่ต้องโทรมาอีก” ซูหร่วนซีไม่พูดเปล่าหล่อนกดวางสายลงทันทีอีกทั้งยังบล็อกเบอร์ของเขาด้วยซูหร่วนซีพยายามระงับความโกรธของตนที่ถูกผู้ชายคนนั้นทำให้เกิดขึ้น (ไม่ว่าเมื่อไหร่ ไม่ว่าเรื่องอะไรนายก็มักโยนทุกอย่างให้เป็นความผิดของฉัน) หญิงสาวคิดด้วยความสมเพชตน ความรู้สึกของเธอในตอนนี้กำลังตีกันระหว่างเรื่องของชาติก่อนและปัจจุบัน ก่อนจะพยายามขับไล่สิ่งก่อกวนทั้งหมดทิ้ง“เกิดอะไรขึ้น” จ้าวหลงหยางถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นท่าทางของหญิงสาวไม่ค่อยดูเป็นปกติหลังจากรับโทรศ

“ซูยวี่! แกเลิกทำตัวแบบนี้เถอะส่วนเรื่องตำแหน่งของแกฉันได้ให้เสี่ยวชุนขึ้นแทนแล้วและก็อีกอย่างแกย่อมรู้ถึงความสามารถของลูกทั้งสองของตนดีอย่าให้ฉันต้องพูดมากไปกว่านี้เลย” ซูจินกวงพูดออกมาด้วยความเอือมระอาเมื่อบ้านสายรองไม่คิดยอมแพ้อีกทั้งยังต้องการให้ลูกของตนมาทำงานในฝ่ายบริหารอีกด้วย"คุณลุง! พูดอย่างนี้ก็ไม่ถูกนะครับ แม้ว่าเหลียนฮวาจะไม่ได้จบบริหารมาโดยตรงแต่เธอก็ยังสามารถทำงานในแผนกสินค้าเกี่ยวกับเครื่องสำอางได้นี่ครับ“เฮ้อ! ลูกสาวนายที่แม้แต่ใบปริญญายังต้องซื้อนายคิดว่าหล่อนจะทำงานได้จริงเหรอ” คำพูดของชายสูงวัยกว่าทำให้ผู้ฟังสะอึกใบหน้าของเขาแปรผันไม่น่าชม“แต่…” เขากำลังจะแย้ง“แกกลับไปเถอะ แล้วหากไม่จำเป็นก็ไม่ต้องมาที่นี่อีก อย่างน้อยแกก็ยังมีหุ้นอยู่ในบริษัท แกแค่รอกินเงินปันผลไปก็ไม่นับว่าแย่ ถึงยังไงอาเหวินก็ยังนั่งอยู่ในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ หากเขาทำงานดีก็ยังนับว่ามีโอกาสก้าวหน้า ฉันว่าแกเอาเวลาที่มาอ้อนวอนฉันไปสอนลูกชายทำงานเถอะ พ่อบ้านอานส่งแขก” ซูจินกวงเอ่ยตัดบทพลางเรียกพ่อบ้านคนสนิท ใบหน้าอวบอูมของซูยวี่แดงก่ำ ดวงตาของเขาวาวโรจน์ก่อน

ในขณะที่ซูหร่วนซีกำลังสนทนาอยู่กับเวินจวิ้นอยู่นั้น สวีเย่หานที่ยืนอยู่ด้วยก็ตั้งใจฟังเพื่อไม่ให้ตนพลาดสิ่งใดไป“คุณหนูใหญ่คิดว่าผมสามารถทำงานนี้ได้อย่างนั้นหรือครับ” คำถามของชายหนุ่มหน้าสวยทำให้เจ้าตัวได้รับรอยยิ้มอย่างมั่นใจจากหญิงสาวผู้นั่งอยู่บนรถเข็น“ได้แน่นอนค่ะ หากคุณไม่เชื่อในตัวเองก็ได้โปรดเชื่อในตัวฉัน”เวินจวิ้นมองใบหน้าของหญิงสาวที่ยอมเสียเงินจำนวนมากเพื่อรักษามารดาก่อนที่เขาจะพยักหน้าตอบตกลง“ในเมื่อคุณพูดถึงขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้นผมจะทำงานให้คุณสุดความสามารถเพื่อไม่ให้คุณต้องผิดหวังอย่างแน่นอน”“ไม่ใช่สิคะ คุณต้องพูดว่าเราจะทำในเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนให้สำเร็จอย่างสวยงามต่างหาก แล้วต่อไปคุณก็เรียกฉันว่าซีซีเถอะค่ะ” ความเป็นกันเองและไม่ถือตัวของหญิงสาวทำให้เวินจวิ้นไม่อาจปฏิเสธ“ตกลง ถ้าอย่างนั้นซีซีก็เรียกผมว่าพี่จวิ้นดีไหม ผมคิดว่าตัวเองน่าจะอายุมากกว่า” ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็ก ๆ ของตน จึงทำให้ใบหน้าของเขาชวนมองมากกว่าเดิมอีกหลาย เท่าตัว“พี่จวิ้นมีใครเคยบอกพี่ไหมคะ ว่ารอยยิ้มของพี่นั้นสวยมากดังนั้นหมั่นย

คนทั้งห้องย้ายสายตามองสวีเย่หานเป็นทางเดียว “บอก” คำตอบแสนสั้นออกมาจากปากของเขานำพาความงุนงงมาให้ทั้งหยูเชากับฉาจี้“พี่หานบอกนายว่ายังไง” หยูเชากระซิบถามคนที่นั่งข้างกันเสียงเบา“บอกว่าจะให้เราเป็นประธานอะไรสักอย่างนี่แหละ ในตอนนั้นฉันคิดว่าพี่เขาล้อเล่นก็เลยไม่ได้สนใจ แล้วนายล่ะ” เขาตอบพลางเท้าความ“เหมือนกัน เรื่องนี้มันน่าเหลือเชื่อเกินไปใครจะคิดว่าเป็นจริง” หยูเชายักไหล่อย่างที่มักทำอยู่เป็นนิจ“เอาละ พวกนายสองคนเลิกซุบซิบกันได้แล้ว รีบอธิบายให้เจ้านายเข้าใจเดี๋ยวนี้เลย” สวีเย่หานปรายตามองพวกเขาแววข่มขู่อยู่กลาย ๆ“อะแฮ่ม! เรื่องนี้พวกเราตอบได้ครับ” หยูเชาจึงยืดแผ่นหลังตรงก่อนเล่าในสิ่งที่สวีเย่หานเคยกล่าวออกมา“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นตอนนี้คุณทั้งสองคงเชื่อแล้วนะคะ เอาละคราวนี้พวกเรามาพูดถึงเรื่องสำคัญกันเถอะ ฉันอยากถามความเห็นของพวกคุณในชื่อของบริษัทและช่องรายการของเราค่ะ” ซูหร่วนซีพยักหน้าน้อย ๆ เป็นเชิงรับรู้ก่อนจะเอ่ยถึงเรื่องสำคัญทั้งนี้เรื่องการจัดตั้งบริษัทเธอยังไม่ได้ทำอย่างเป็นทางการ เพราะงานส่วนหนึ่งต้องรอความพ