All Chapters of ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก: Chapter 51 - Chapter 60

“คุณท่าน จะปล่อยให้เป็นอย่างนี้จริงหรือครับ” พ่อบ้านวัยกลางคนถามคนเป็นนายด้วยสีหน้าแห่งความกังวล“เรื่องนี้เป็นการตัดสินใจของเขานายก็รู้ อีกอย่างฉันเองก็ยังเอาตัวไม่รอดจะช่วยเขาได้ยังไง” ซูจินกวงระบายลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงเรื่องของเขาเองก็ไม่ได้ร้ายแรงน้อยกว่าจ้าวหลงหยางเลยหรือบางทีอาจจะมากกว่าเสียด้วยซ้ำแล้วเขาจะยังมีหน้าไปช่วยเหลือเด็กคนนั้นได้เหรอซูหร่วนซีไม่อาจทนเห็นเขาเจ็บปวดดังนั้นหล่อนจึงได้นำมือโอบไปยังร่างอันสั่นเทาของชายหนุ่ม มือของเธอลูบหลังให้เขาทำราวกลับว่าชายหนุ่มร่างสูงคนนี้เป็นเด็กตัวเล็กครั้งเก่าก่อน“พี่หยาง! เกิดอะไรขึ้นกันแน่”“ซีซี! น้องจะโกรธหรือเกลียดพี่ก็ได้แต่ช่วยให้อภัยพี่ได้ไหม” ซูหร่วนซียิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจ แต่ดูเหมือนว่าเรื่องนี้ค่อนข้างร้ายแรงและทำร้ายความรู้สึกของชายคนนี้ไม่น้อย“พี่หยางคะ ตั้งแต่ฉันรู้จักกับพี่มา ฉันยังไม่เห็นว่าพี่ทำผิดอะไรกับฉันเลยดังนั้นพี่เป็นอะไรกันแน่”ภาพอันอ่อนแอของชายหนุ่มหาได้มีเพียงครอบครัวซูเท่านั้นที่เห็น“พี่ใหญ่ เจ้าสามเลือกจะทำอย่างนี้จริงเหรอ” น้ำเสียงของ

ในระหว่างที่ชายชรานอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลโดยมีหลานสาวสุดที่รักคอยดูแลเจ้าตัวก็มีอาการดีวันดีคืนโดยที่เขาไม่ได้รู้เลยว่าการที่เขาได้รักษาตัวอย่างสบายกายและใจนั้นเป็นเป็นเพราะซูหร่วนซีและจ้าวหลงหยางได้ช่วยป้องกันคนที่มีความประสงค์ร้ายเอาไว้“ฉันเป็นหลานสะใภ้ ทำไมถึงจะเข้าเยี่ยมไม่ได้” ฮัวฉางซินถกเถียงอยู่กับการ์ดภายนอกบริเวณหน้าลิฟท์มือของหล่อนทั้งผลักทั้งดึงกำแพงมนุษย์ด้วยความโมโหฮัวฉางซินกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจเมื่อเธอไม่สามารถฝ่าด่านกำแพงนี้ได้แต่ไม่ใช่กับซูเหลียนฮวาหล่อนอาศัยในช่วงชุลมุนวิ่งมาจากทางบันไดหนีไฟตรงไปทางห้องของคนป่วยด้วยความเร็วและอาศัยจังหวะที่ไม่มีคนเฝ้าหน้าห้องเปิดประตูเข้าไปอย่างว่องไว“เธอ! เข้ามาได้ยังไง” ซูหร่วนซีเหลียวมองทางประตูและเมื่อเห็นว่าเป็นใครเธอจึงถามออกมาด้วยความโกรธ“ฉันมาเยี่ยมคุณปู่ใหญ่” หญิงสาวพยายามบีบน้ำตาเดินเข้าไปหาชายชราที่กำลังปรายตามองมาทางเธอเช่นกัน“ฉันไม่มีทางช่วยพ่อกับพี่ชายของเธอ” ซูจินกวงปฏิเสธอย่างเย็นชาก่อนที่ซูเหลียนฮวาจะเอ่ยเข้าจุดประสงค์ของตน“คุณปู่ใหญ่คะ แต่พวกเข

บรรยากาศภายในห้องฉุกเฉินกำลังเต็มไปด้วยความกดดัน เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ประสานกับเสียงรองเท้าของเจ้าหน้าที่ จึงทำให้เพิ่มความตึงเครียดไปอีกเป็นเท่าตัวบริเวณหน้าหน้าห้องฉุกเฉิน กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คละคลุ้งในอากาศยิ่งตอกย้ำถึงความจริงอันโหดร้ายของสถานการณ์ตรงหน้า รอบ ๆ นอกห้องมีทั้งเสียงร้องไห้ของบุคคลอื่นจึงยิ่งทำให้ซูหร่วนซีเกิดอาการหวาดหวั่นเธอนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้อันเย็นเยียบ มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเห็นข้อนิ้วขาวซีด หญิงสาวพยายามกลั้นน้ำตาและทำใจสงบแต่ความหวั่นวิตกกลับทำให้ทุกวินาทีที่ผ่านไปช่างเชื่องช้าเหลือเกินกอปรกับด้านข้างยังมีญาติคนไข้อื่น ๆ ที่นั่งอยู่ในอาการไม่ต่างกันเสียงถอนหายใจเคร่งเครียดและการขยับตัวไปมาอย่างกระวนกระวายสื่อถึงความกังวลที่เกาะกินหัวใจของทุกคน เวลาเหมือนหยุดนิ่ง แต่หัวใจของเธอกลับเต้นรัวเหมือนจะทะลุออกจากอกทุกครั้งที่ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกเสียงขยับบานประตูดังแผ่วเบาแต่สำหรับเธอมันดังราวกับเสียงฟ้าร้อง หญิงสาวเงยหน้าขึ้นแทบจะทันทีหวังเพียงว่าจะได้ยินข่าวดีจากหมอ แต่กลับมีเพียงพยาบาลที่เดินผ่านไปอย่างเร่

“สิบเท่า!” คนที่ได้ยินต่างพากันตกใจกับราคาที่ชายหนุ่มร่างสูงคนนี้เสนอ“ตกลง ฉันขายให้คุณ” ซูหร่วนซีไม่มีท่าทางอิดออดแต่อย่างใดเพราะหล่อนก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะเก็บภาพวาดนี้เอาไว้เองตั้งแต่แรกอยู่แล้ว“คุณผู้หญิง คุณตัดสินใจได้ฉลาดมาก ไม่ทราบว่าคุณจะรับเป็นเช็คหรือว่าเงินสด” วิคเตอร์ถามหล่อนออกมาด้วยรอยยิ้มที่คิดว่ามีเสน่ห์ซึ่งดูเหมือนว่าจะใช้ไม่ได้กับซูหร่วนซีที่แทบไม่ได้มองรอยยิ้มของเขาเลย“ขอเงินสดก็แล้วกันค่ะ ฉันชอบเห็นเงินเยอะ ๆ แล้วอีกอย่างคนแถวนี้จะได้เลิกคิดว่าฉันจนเสียที” ซูหร่วนซีไม่วายบ่ายหน้าไปกล่าวจิกกัดชายหนุ่มหญิงสาวที่กำลังรู้สึกอับอาย เฉินมู่เจ๋อไม่คิดเสียเวลาอยู่ตรงนี้อีกดังนั้นเขาจึงได้สาวเท้าเดินลิ่ว ๆ จากไปทันที่โดยมีจางหว่านชิงกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามมาทางด้านหลังในยุคนี้ยังไม่มีวีแชตดังนั้นซูหร่วนซีจึงได้เลือกวิธีนี้ (เอ๋! วีแชตอย่างนั้นเหรอ ดูเหมือนว่าฉันจะหาวิธีทำเงินได้อีกแล้ว) หญิงสาวคิดอย่างครึ้มใจ“คุณผู้หญิง!” วิคเตอร์ส่งเสียงเรียกเธอ“คะ” หญิงสาวขานรับด้วยด้วยใบหน้าเหลอหลาซึ่งการกระทำของเธอทำให้วิคเตอร์อดที่จะเอ

แม้ว่าจางหว่านชิงจะอยากรู้มากแค่ไหนแต่เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มข้างกายที่เธออิงแอบอยู่กับอกตัดสายการสนทนาและไม่มีทีท่าว่าจะพูดออกมาก่อน จึงทำให้เธอได้แต่เก็บความสงสัยนั้นกลืนลงท้องไปจนกระทั่งถึงงานภายในห้องโถงใหญ่ที่ถูกตกแต่งด้วยสไตล์ย้อนยุค คลอเคล้าด้วยเสียงจากเครื่องดนตรีแบบดั้งเดิม รอบ ๆ มีการจัดแสดงวัตถุโบราณหายากเอาไว้อย่างประณีตผู้คนภายในงานส่งเสียงสนทนากันแผ่วเบาราวกับว่าไม่อยากให้เสียงของตนไปรบกวนการบรรเลงของนักดนตรีจ้าวหลงหยางเดินนำหญิงสาวทั้งสามไปทางเก้าอี้หลังจากพวกเขาได้รับหมายเลขประมูล“ผมได้ข่าวมาว่ามีเศรษฐีจากห้าตระกูลของประเทศเอ็มมาร่วมงานด้วย ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จริงเท็จแค่ไหนพวกคุณพอจะรู้หรือเปล่า” ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยปากขึ้นภายในกลุ่มของตนสามสี่คนในระหว่างที่กลุ่มของชายหนุ่มหญิงสาวเดินผ่าน“ผมเองก็ได้ยินข่าวมานะ รู้สึกว่าจะเป็นตระกูลแบค วูด”“จริงเหรอ! ผมเคยได้ยินมาว่าตระกูลนี้ค่อนข้างมีอำนาจและร่ำรวยเป็นอันดับหนึ่งในห้าตระกูลทีเดียว” ผู้เปิดประเด็นเป็นคนแรกพูดออกมาอย่างคาดไม่ถึง“ก็ตามที่พวกคุณรู้มานั่นแหละ เพียงแต