Todos los capítulos de Tamed by the Obsessive Billionare: Capítulo 11 - Capítulo 20

Umaga – Dining Area, Unang PalapagTahimik ang buong unang palapag, yung klaseng katahimikan na parang kahit paghinga mo, may echo. Malaki ang dining area, malamig sa mata, malinis, parang showroom. Nakaayos na ang almusal sa mahabang mesa: mainit pa ang sinangag, may prutas, tinapay, kape. Kumpleto. Pero walang gumagalaw.Hindi pa kumakain si Emilio.Nasa gilid siya ng dining area, nakaupo sa isang mababang sofa, hawak ang isang makapal na folder ng mga dokumento. Diretso ang likod, seryoso ang mukha, at kahit walang sinasabi, ramdam mo agad ang bigat ng presensya niya. Yung aura niya, parang laging naka-alert mode na parang kahit nakaupo lang, handa pa ring sumabak sa giyera.“Sir,” maingat na sabi ni Yaya Neli mula sa tabi ng mesa, halos pabulong. “Maaari na po kayong kumain. Nakahain na po ang almusal. Mahilig po talagang matulog nang mahaba ang inyong pamangkin.”Hindi agad sumagot si Emilio. Dahan-dahan lang siyang tumingin mula sa dokumento, saka tumingala kay Yaya Neli. Isang

Tahimik ang buong bahay nang ipatawag si Gian papunta sa study room. Walang sigawan, walang drama, isang simpleng utos lang. Pero alam niya. Kapag ganito katahimik, may paparating na bagyo.Pumasok siya sa silid na parang wala lang, kahit ramdam niyang mabigat ang hangin. Nakadiin ang dila niya sa pagitan ng mga ngipin, isang unconscious habit tuwing kinakabahan siya pero ayaw niyang ipahalata. May bakas ng pagka-siga at pang-aasar ang mukha niya, yung tipong ngiti na parang, *Relax lang. Kaya ko ‘to.* Niluwagan niya ang kurbata, kunwaring casual, tapos nagtanong nang may halong biro:“Uncle… huwag mong sabihing—?”Hindi pa niya natatapos ang tanong.Dahan-dahang itinaas ni Emillio ang kanyang mga talukap. Walang galaw ang katawan, pero ang mga mata—matalas, malamig, at diretso sa kanya. Parang kutsilyong hindi kailangang iangat para makasakit.Biglang parang may pumisil sa lalamunan ni Gian. Naputol ang tanong niya sa gitna. Naubos ang hangin sa baga niya. Sa loob ng ilang segundo, h

“Uncle,” bati ni Gian habang inaasikaso ang wheelchair.Hindi man lang tumingin si Emilio kay Therese. Parang wala siya roon.Sa hapag-kainan, pareho pa rin ang pwesto nila. Si Gian sa kaliwa niya, si Emilio sa harap. Pero mas malamig ngayon ang presensya ni Emilio parang yelo.Pagkatapos kumain, hindi ito umalis. Dumiretso lang sa salaming bintana at tumingin palabas.Tahimik ang sala. Walang gustong magsalita.Sa huli, si Gian ang bumasag ng katahimikan.“Uncle Emillio, bored ka ba? Gusto mo bang mag-chess?”“Pangit ang chess mo,” sagot ni Emilio.Napangiti si Gian nang alanganin. Napansin niyang nagro-roll ng mata si Therese sa likod ng tiyuhin niya. Napatawa siya sa loob-loob.“Paano kung magbaraha tayo?”Sa gulat nilang dalawa, pumayag si Emilio.Naglaro sila. Paulit-ulit na talo si Gian. Lahat ng moves. Quadra, royal, straight, pairs ——lagi siyang talo.Tahimik si Emilio. Kalma. Parang alam na niya ang mangyayari bago pa man mangyari.Si Therese naman, nanginginig pa rin ang kam

Sandaling natigilan si Therese. Pagdating sa ulirat niya, huli na! Dahil may mahaba at payat na kamay na, malinaw ang mga buko, ang mahigpit nang nakahawak sa batok niya. Matalino si Therese. Kahit wala pa siyang naging relasyon, may alam naman siya sa basic na usapin ng lalaki at babae. Tutal, isa na siyang ganap na adult na college student. Kung kahit ganoong kaunting kaalaman ay wala siya, hindi na iyon inosente kundi kamangmangan na iyon. Dahil naiintindihan niya ang sitwasyon, parang biglang nagliyab ang buong mukha niya. Namula ang kanyang pisngi, at ang pamumula ay kumalat hanggang sa kanyang leeg. Sa isang iglap, sumiklab ang galit niya—dumiretso sa ulo. Sa tindi ng emosyon, nakagawa siya ng padalos-dalos at

Sa tabi ng lawa, nakatitig si Therese sa kumikislap na tubig. Magulo ang isip niya. Isang tanong lang ang paulit-ulit sa utak niya— Paano siya napasok sa mundo ni Emillio? At higit sa lahat— Bakit? Biglang tumunog ang cellphone niya. Isang hindi kilalang numero. Alam na niya kung sino iyon. “Nasaan ka?” tanong ni Emillio. “Nandito po malapit sa lawa… maraming magagandang puno dito,” mahina niyang sagot. “Huwag kang