Tamed by the Obsessive Billionare의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

Naroon pa rin ang init ng singaw sa banyo nang mabilis na dinampot ni Therese ang tuwalya, hinapit iyon sa dibdib na parang huling panangga laban sa kahihiyang biglang sumiklab sa kanyang balat. Kumabog ang kanyang dibdib hindi lang dahil sa lamig ng hangin na sumingit sa pagitan ng tela at ng kanyang katawan, kundi dahil sa presensiyang biglang lumapit sa kanya.Hindi niya namalayang naroon na si Emillio sa likuran niya.Inakap siya nito sa baywang, isang mahigpit at mapang-angking yakap na tila ba nagsasabing wala siyang balak pakawalan. Hinila siya palapit, hanggang sa maramdaman niya ang matatag na katawan nito sa kanyang likod. Napapikit si Therese nang dumampi ang manipis na labi ni Emillio sa may tenga niya, mainit ang hininga, mababa ang tinig, halos pabulong ngunit puno ng panunukso.“Sinadya mo ‘to, ‘di ba?”Nanuyo ang lalamunan ni Therese. Tinakpan niya ang sarili gamit ang isang kamay, ang mga daliri’y nanginginig, habang ang isa pa ay mahigpit na kumapit sa makapal at mat

Para kay Therese, ang tag-init na ito ay parang walang katapusang bagyo. Hindi yung tipong bigla na lang uulan tapos titila rin agad. Ito yung klase ng ulan na mabigat sa dibdib, yung kahit wala kang payong, mapipilitan kang maghintay, dahil wala ka namang ibang mapupuntahan. Araw-araw, pakiramdam niya ay nasa ilalim siya ng makulimlim na langit, at hindi niya alam kung kailan na naman bubuhos ang susunod na unos. Umaasa na lang siya na sana, mas madalang na itong dumating. Ayaw na ayaw niya sa ganitong panahon. Sa ulan niya unang nakilala si Emilio. Sa ulan din siya nakulong—hindi sa pisikal na kulungan, kundi sa isang sitwasyong wala siyang kontrol. At sa ilalim ng kulog at kidlat, doon niya naranasan ang galit ni Emilio….isang galit na mas malamig at mas naka

Mahinang umiihip ang hangin ng hapon—mainit, pero may preskong humahaplos sa balat, parang paalala na papalubog na ang araw. Ang langit ay unti-unting nagiging kulay kahel at ginto, at ang buong ranch ay tila binabalot ng katahimikang bihira nilang maranasan. Nakasakay si Therese sa kabayo. Maingat ang pagkakaupo niya, tuwid ang likod ngunit halatang may tensyon pa rin sa balikat. Sa tabi niya, naglalakad si Emilio, hawak ang renda. Mabagal ang lakad ng kabayo nang kalmado, banayad na parang wala itong hinahabol na oras, parang alam nitong hindi kailangang magmadali. Isang kamay ni Emilio ang mahigpit ngunit kontrolado ang hawak sa renda; ang isa’y nakapasok sa bulsa ng pantalon. Matatag ang bawat hakbang niya sa buhangin, parang bawat yabag ay may sariling bigat at direksyon. Hindi siya nagsasalita, ngunit ramdam ni Ther

Hindi kailanman naniwala si Therese na may tinatawag na love at first sight, lalo na kung manggagaling kay Emilio Madrigal.Para sa kanya, ang ganung linya ay parang hinango lang sa mga romance novel na madaling makalimutan o sa mga pelikulang dinisenyo para paiyakin at pakiligin ang manonood. Mga salitang maganda pakinggan, pero bihirang may katotohanan sa totoong mundo.At sa mundong ginagalawan ni Emilio—isang mundong pinapatakbo ng kapangyarihan, impluwensya, at kontrol—mas tama sigurong tawagin iyon na lust at first sight.Hindi na si Therese ang uri ng babaeng madaling matunaw sa matatamis na salita. Hindi na siya teenager na naniniwalang sapat na ang titig at ngiti para matawag na pag-ibig. At si Emilio? Isang lalaking halos trenta na—sanay sa pagdidikta, sanay masunod, at lalong sanay na huwag magpakatanga sa emosyon.Imposibleng maramdaman nito ang klase ng biglaang pag-ibig na mararanasan ng isang disiotso anyos na lalaki na unang beses pa lang napatitig sa isang babae.Buko

Medyo natigilan si Therese nang maramdaman niya ang biglaang presensya ni Emilio sa likuran niya. Hindi niya inaasahan ang paglitaw nito roon sa tahimik at halos banal na espasyo ng reading room. Sa loob ng ilang segundo, tila huminto ang mundo. Ngunit mabilis din siyang bumawi. Pinakalma niya ang sarili, inayos ang mukha, at lumakad palabas ng silid na parang walang kahit anong nangyari, parang wala siyang naramdamang biglaang bigat sa dibdib.Lumapit siya kay Emilio. May ngiti sa labi na maliwanag ngunit may bahid ng pag-iingat, at sa mahinahong tinig ay tinanong niya,“Gusto mo ba ulit maglaro?”Ngunit hindi sumagot si Emilio sa paraang inaasahan niya. Sa halip, mahigpit nitong inilibot ang isang braso sa manipis niyang bewang, tila ba sinisiguro na hindi siya makakalayo. Malamig ngunit kontrolado ang boses nito nang sabihin,“Tama na muna ang laro. Umuwi na tayo.”Napapikit sandali si Therese. Sumandal siya sa mga bisig ni Emilio, pakiramdam niya’y isa siyang maliit na ibon na pan