บททั้งหมดของ สวาทรักพ่อสามี: บทที่ 41 - บทที่ 50

ขณะที่คมสันต์กำลังครุ่นคิดด้วยสติที่ยังกลับมาไม่เต็มร้อย เขาอุ้มร่างของแพรวางลงในอ่างแช่น้ำแล้วเปิดน้ำอุ่นเบา ๆ ใช้สายน้ำในการระงับอาการรุ่มร้อนที่เขาและเธอกำลังเผชิญอยู่ เขานึกถึงสิ่งเดียวที่ทำก่อนจะเข้าห้องนอนกับแพร คือการจุดธูปที่เขียนว่าเป็นธูปไล่ยุง แต่เขาก็ยังไม่มีเวลาตรวจสอบ สองร่างกายเปลือยเปล่าท่ามกลางสายน้ำ ดูเหมือนกำลังจะเพิ่มแรงพายุสวาทลูกที่สองให้โหมกระหน่ำเข้ามา "พ่อ... มาอาบน้ำกับแพรสิ..." แพรส่งสายตาหยาดเยิ้มมาให้คมสันต์ เธอลุกขึ้นยืนแล้วปล่อยให้สายน้ำจากฝักบัวไหลรดตามร่างกายแสนเย้ายวน ผิวพรรณดูขาวสะอาดตา ทรวดทรงที่ยิ่งมองก็ยิ่งน่าหลงใหล คมสันต์ยืนจ้องมองร่างกายของแพรที่เขาเพิ่งจะประทับรอยจูบสีแดงตรงเนินอกด้วยความหิวกระหาย ตอนนี้สายน้ำไหลพัดผ่านเรือนร่างที่แสนเย้ายวน สองเต้าอวบอิ่มถูกมือเรียวบีบเค้นพร้อมกับส่งเสียงคราง "อ๊าส์.... พ่อ ชะ ช่วย... แพรหน่อย..." คมสันต์เดินเข้าไปหาแพรด้วยใจที่เหมือนตกอยู่ในภวังค์ละเมอ ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจสิ่งใดอีกแล้ว ตรงหน้าคือสิ่งที่เ

พงษ์นอนจมกองเลือดอยู่กับพื้นอย่างหมดสภาพ เลือดกำเดาไหลซึมผสมกับเลือดที่มุมปาก ร้านคาราโอเกะของเจ๊สายที่เคยครึกครื้นยามค่ำคืนพลันเงียบสงัดด้วยความตกตะลึงของพนักงานที่แอบมองอยู่ห่าง ๆ โอมยืนหอบหายใจอยู่เหนือร่างของศัตรูหัวใจ ดวงตาแข็งกร้าวไร้แววเจ้าสำราญอย่างที่เคยเป็น "มึงจำใส่กะโหลกไว้ ไอ้พงษ์" โอมพูดเสียงต่ำเหี้ยมเกรียม "นี่คือเรื่องของผัวเก่ากับพ่อกู มึงมันก็แค่คนนอก ถ้ามึงยังกล้าก้าวเข้ามาวุ่นวายอีกครั้ง... กูจะไม่ทำแค่ต่อยมึงแน่" พงษ์พยายามยันกายลุกขึ้น ไอค่อกแค่กด้วยความเจ็บปวดที่หน้าท้อง เขาเงยหน้ามองโอมด้วยความแค้นที่สุมอก มันไม่ใช่แค่ความเจ็บจากหมัดเท้า แต่เป็นความอับอายที่ถูกตราหน้าว่า "ไม่มีน้ำยา" "มึงคิดว่ามึงแน่มากนักหรือไงไอ้โอม! มึง... มึงก็แค่ไอ้ลูกแหง่ที่พ่อไม่รัก! จนพ่อมึงต้องตามมาเก็บเมียเก่าของลูกกินเอง!" พงษ์ตะโกนสวนกลับไปทั้งที่เสียงแหบพร่า คำพูดนี้เหมือนน้ำมันเชื้อเพลิงชั้นดีที่สาดใส่กองไฟ โอมก้าวเข้าประชิดอีกครั้ง ทว่าในจังหวะนั้นเอง เจ๊สายรีบวิ่งเข้ามาจับแขนโอมไว้แน่น&

ความเงียบสงัดของยามค่ำคืนบนเรือนแพถูกทำลายลงด้วยเสียงลมพัดยอดไม้ไกล ๆ แพรยังคงนอนนิ่งอยู่บนโซฟา ลมหายใจแผ่วเบาที่เธอพยายามบังคับให้สม่ำเสมอเริ่มติดขัด เมื่อสัมผัสอุ่นจากริมฝีปากของคมสันต์ที่ประทับลงบนหน้าผากยังคงทิ้งความรู้สึกซ่านไว้ไม่จางหาย คมสันต์ผละออกไปช้า ๆ แพรได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาเดินไปที่หน้าต่าง เสียงเปิดขวดน้ำ และเสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่เต็มไปด้วยความหนักใจ เธอจึงตัดสินใจลืมตาขึ้นในความมืดสลัว มองเห็นแผ่นหลังกว้างของชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็น "อดีตพ่อสามี" ยืนตระหง่านท้าลมหนาวอยู่ "หลอกด่าฉันว่าตัณหากลับ... แต่ตัวเองกลับมาแอบจูบคนหลับเนี่ยนะ" เสียงหวานที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้คมสันต์ชะงัก เขาหันกลับมามองเห็นแพรที่ลุกขึ้นนั่งจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แสงจันทร์ที่ส่องลอดหน้าต่างเข้ามาทำให้ดวงตาของทั้งคู่สบกันโดยบังเอิญ "ตื่นนานแล้วหรือ?" คมสันต์ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่อาการขยับคอเสื้อแก้เขินก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของแพรไปได้ "ตื่นทันได้ยินคำว่า 'เธอเ

คมสันต์ถามย้ำพร้อมกับขยับกายเข้าหาอย่างหนักแน่นและดุดัน ทุกจังหวะที่เขากระแทกกระทั้นลงมาเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ของหนุ่มใหญ่ที่ปรารถนาจะกำราบแม่เสือสาวให้เชื่องราบคาบ แพรหน้าร้อนผ่าว ร่างกายสั่นสะท้านไปตามแรงส่งจนหัวสั่นหัวคลอน "อ๊ะ... คุณคมสันต์... เบา... เบาก่อน แพรหายใจไม่ทัน" เสียงหวานครางระงม มือเรียวเล็กพยายามดันหน้าท้องแกร่งที่มีกล้ามเนื้อเป็นลอนสวยไว้ แต่นั่นกลับยิ่งทำให้เขาฮึกเหิม "เบาไม่ได้... คนดื้อต้องโดนแบบนี้ ให้มันรู้ไปว่าข้างในตัวเธอมันมีแต่เชื้อของฉัน จนไม่มีที่ว่างให้ความคิดจะหนี!" เขาโน้มตัวลงมาบดจูบที่ทรวงอกอวบอิ่มอย่างแรงจนเกิดรอยรักสีกุหลาบไปทั่วผิวขาวเนียน คมสันต์ใช้มือหนาบีบเค้นความนุ่มนิ่มนั้นอย่างเมามัน สลับกับจังหวะช่วงล่างที่เร่งเร้าจนแพรต้องแอ่นอกรับด้วยความทรมานที่แสนหวาน คมสันต์เปลี่ยนท่าทางอย่างรวดเร็ว เขาจับร่างบางให้พลิกคว่ำลงกับเตียงนุ่มในท่าคลานเข่า แล้วรวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้มั่นจากด้านหลัง แพรซบหน้าลงกับหมอน ส่งเสียงร้องอื้ออึงในลำคอเมื่อเขาโถมเข้า

คมสันต์ยอมแก้มัดมือและเท้าให้กับแพร ขณะที่เธอกำลังนั่งทานอาหารอยู่บนเตียง เธอแอบไปค้นสัมภาระแล้วบังเอิญไปเจอ "ยานอนหลับชนิดผง" ฤทธิ์รุนแรงในกระเป๋าของเขา ที่ข้างซองเขียนระบุไว้ว่า 'ใช้เพียงหนึ่งเม็ด หลับสนิทจนไม่รู้ตัว' และเขียนกำกับไว้อีกว่าไม่มีกลิ่น ไม่มีรสชาติ เมื่อเห็นว่ายานอนหลับเป็นผง เธอจึงนึกไอเดียอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ในเมื่อเขาชอบทรมานเธอ นักเธอก็จะเอาคืนด้วยการทรมานเขาดูบ้าง เมื่อคมสันต์เผลอไผลไปกับชัยชนะที่ได้ ‘กินไก่หลง’ จนอิ่มหนำ เขาก็ประมาทเล่ห์เหลี่ยมของแพรที่รอจังหวะนี้มาตลอด หกวันที่ผ่านมาเธอเรียนรู้แล้วว่าถ้าใช้กำลังสู้ยังไงก็แพ้ เธอจึงต้องใช้ 'ยาแรง' ในการสยบยักษ์หลับคนนี้ แพรแต่งตัวเรียบร้อยแล้วยกถ้วยจานที่ทานเสร็จออกไปล้าง แม้จะรู้สึกเดินลำบากเพราะโดนคมสันต์รังแกไปหลายยกในวันนี้ เธอคิดแผนการที่จะรังแกเขาคืน จึงแอบหยิบยานอนหลับตัวแรงที่เจอในกระเป๋าของคมสันต์ออกมาเพื่อผสมในน้ำผลไม้ให้เขา เธอถือแก้วน้ำผลไม้มาสองแก้ว แก้วหนึ่งเป็นน้ำส้มที่เธอถือไว้แล้วกระดกมาจนเกือบหมด