All Chapters of สวาทรักพ่อสามี: Chapter 51 - Chapter 60

แพรหัวเราะร่วน แววตาซุกซนและดุดันในเวลาเดียวกัน เธอไม่ได้เกรงกลัวคำขู่ของเขาเลยแม้แต่น้อย เพราะในเวลานี้ "ราชา" ได้กลายเป็น "นักโทษ" ในเงื้อมมือของเธอไปเสียแล้ว "งั้นก็รีบหาทางหลุดให้ได้สิคะ... แต่บอกไว้ก่อนนะว่าคืนนี้ 'จังหวะ' ทุกอย่างเป็นของแพรคนเดียว" เธอไม่พูดเปล่า แพรหยัดกายขึ้นเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ รูดสาบเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาออกจนพ้นไหล่เนียน เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งร่วงไปกองอยู่ที่ศอก เผยให้เห็นเนินอกสล้างที่เบียดชิดกันอยู่เหนืออกแกร่งของเขา คมสันต์ลืมตาขึ้นมองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกกระสันจนแทบระเบิด แต่เขากลับทำได้เพียงแหงนหน้ามองและสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ "แพร... อย่าเล่นแรงนัก" คมสันต์กัดฟันพูดเมื่อเธอเริ่มขยับสะโพกบดขยี้อย่างช้า ๆ เนิบนาบแต่หนักแน่น "แรงกว่านี้คุณก็เคยทำกับแพรไม่ใช่เหรอคะ?" เธอโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูหนา ขบเม้มติ่งหูเขาเบา ๆ จนคนใต้ร่างสะท้านไปทั้งตัว "อยากขยับใช่ไหมคะ อยากกระแทกแพรใจจะขาดแล้วใช่ไหม? แต่น่าเสียดายจัง... ที่คุณทำได้แค่ 'มอง' และ 'รอ' รับคว

ชีวิตของทั้งสองดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ดูเหมือนว่าหลังจากกลับมาจากเรือนแพลอยน้ำ ความสัมพันธ์ของแพรและคมสันต์พัฒนาขึ้นไปในทางที่ดี แม้ว่าเธอจะยังไม่ตอบตกลงว่าจะเปิดใจคบเขาหรือไม่ แต่เธอก็ไม่ได้ขัดขืนเวลาที่เขาเข้าใกล้ หรือแสดงท่าทีรังเกียจคมสันต์อีกต่อไป "อรุณสวัสดิ์คุณแพร เมียจ๋า... ฟอด!" "ว้าย! คนบ้าตัณหากลับ" แพรมองด้วยค้อนวงใหญ่ขณะที่เธอเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ หน้าบ้าน เพราะคมสันต์ไม่ยอมให้เธอไปขายของที่ตลาด เขาจึงลงทุนเปิดร้านกาแฟให้เธอที่นี่แทน คมสันต์ใช้วิธีหน้าด้านหน้าทน แม้ว่าแพรจะต่อว่าหรือทำท่าทีไม่พอใจทุกครั้งที่เขาไปขโมยหอมแก้ม หรือย่องเข้าห้องเธอตอนกลางคืน ต่อให้เธอเปลี่ยนกลอนประตูหรือกุญแจใหม่ คมสันต์ก็จะมีวิธีใหม่ ๆ ในการแงะเข้าไปเสมอจนแพรเหนื่อยที่จะห้ามไปเอง ความเงียบสงบในยามเย็นถูกทำลายลงด้วยเสียงมอเตอร์ไซค์ของคมสันต์ที่ขี่เข้ามาจอดเทียบหน้าบ้าน เขากระโดดลงจากรถพร้อมหิ้วตะกร้าของสดพะรุงพะรัง ใบหน้าคมเข้มนั้นเปื้อนยิ้มอย่างคนอารมณ์ดี ทันทีที่เห็นแพรนั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะไม้หน้าร้าน เขาก็รีบป

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศหวานชื่นของสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันที่เพิ่งผ่านคืนอันเร่าร้อนมา ต้องถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่กระตุกเป็นระยะของรถกระบะเก่า ซึ่งมาจอดกึกที่หน้าบ้านไม้สักหลังงาม คมสันต์ที่กำลังนั่งประคองแพรกินมื้อเช้าถึงกับต้องวางช้อนแล้วขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ผู้หญิงคนหนึ่งก้าวลงจากรถ สภาพดูไม่ได้เลย ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าตาซูบซีด เธอคือ "ลำยอง" ญาติห่าง ๆ ฝั่งแม่ของคมสันต์ที่หายหน้าไปเป็นสิบปี แถมยังหอบกระเป๋าใบโตมาด้วย "ตาสัน! ตาสันช่วยน้าด้วยลูก!" ลำยองโผเข้ามากอดขาคมสันต์ทันทีที่เขาเดินลงมาดู "น้าลำยอง? เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย แล้วทำไมหอบของมาเยอะแยะขนาดนี้" คมสันต์รีบประคองญาติผู้ใหญ่ขึ้นมาอย่างงง ๆ โดยมีแพรเดินตามมาติด ๆ ด้วยสีหน้ากังวล ทั้งคู่ต่างสงสัยว่าน้าคนนี้รู้ที่อยู่ใหม่ของพวกเขาได้อย่างไร "น้าไม่เหลือใครแล้วสัน น้าโดนไอ้ผัวเฮงซวยมันไล่ออกจากบ้าน มันพาเมียน้อยเข้าบ้านหน้าตาเฉย แถมยังขู่จะฆ่าน้าถ้าไม่ยอมเซ็นยกที่ดินมรดกให้มัน" ลำยองร้องไห้โฮจนตัวโยน "น้านึกถึงใครไม่ออกจริงๆ ขอมา

เสียงเบรกดังกะสนั่นจนลำยองที่กำลังนั่งกระดิกเท้าอยู่บนแคร่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว รถกระบะของคมสันจอดนิ่งสนิทหน้าเรือนเล็กพอดีเป๊ะ ฝุ่นตลบอบอวลจนนังช้อยกับนังหยาดต้องยกมือขึ้นป้องหน้า "มาแล้วเหรอจ๊ะตาสัน... หายไปไหนมาทั้งคืน น้า เอ๊ย! ฉันก็นึกว่าพาเมียเด็กไปทิ้งไว้ที่ไหนเสียแล้ว" ลำยองขยับผ้าถุงพลางเดินนวยนาดเข้าไปหา แสร้งทำเป็นจัดผมจัดเผ้าให้ดูดีเพื่ออวดสร้อยทอเส้นใหม่ที่เพิ่งถอยมา คมสันก้าวลงจากรถด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยจนดูน่ากลัว แววตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับแข็งกร้าวราวกับเป็นคนละคน เขาไม่ได้ลงมาเพียงลำพัง แต่พยุงแพรที่สีหน้าซีดเซียวแต่แววตานิ่งสงบลงมาด้วย "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" "โถ่ตาคมสัน ทำไมถึงใช้คำพูดคำจาห่างเหินกับน้าขนาดนั้นล่ะ เราก็เป็นผัวเมียกันไม่ใช่หรอ" น้าลำยองยังคงใช้คำพูดแสดงความเป

คืนนั้นที่เรือนใหญ่ บรรยากาศเงียบสงัดจนชวนให้รู้สึกวังเวงผิดปกติ มีเพียงเสียงเพลงฉ่อยแผดจ้าที่ลำยองเปิดกรอกหูตัวเองซ้ำไปซ้ำมา สลับกับเสียงกระดกเหล้าเข้าปากอย่างไม่ยั้งมือ บนโต๊ะไม้เนื้อดีเต็มไปด้วยซากเศษอาหารที่กินทิ้งกินขว้างจนเริ่มส่งกลิ่นบูดโชยคละคลุ้งไปทั่วห้องนั่งเล่น "อีช้อย! อีหยาด! พวกมึงหายหัวไปไหนหมด มาเก็บกวาดตรงนี้ซิ!" ลำยองตะโกนเรียกเสียงหลงพลางใช้ขวดเหล้าในมือเคาะโต๊ะปัง ๆ อย่างหัวเสีย ทว่าไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวกรอบแกรบอยู่ข้างนอก ลำยองขัดใจจนต้องลุกขึ้นเดินโซเซหมายจะไปด่าพวกคนใช้ถึงห้องพัก แต่พอไปถึงประตูทางเชื่อม กลับพบว่าบานประตูถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนาจนผลักไม่ขยับ "เอ้า! พวกขี้ข้านี่มันลามปาม ล็อกประตูใส่กูเหรอ!" ในขณะที่หล่อนกำลังพ่นคำด่าอยู่นั้น จู่ ๆ แสงไฟในบ้านก็ดับพรึบลงทั้งหลัง! "ว้าย! ผีหลอก!" ลำยองร้องลั่น ขวัญที่อ่อนอยู่แล้วเพราะฤทธิ์เหล้ายิ่งเตลิดไปกันใหญ่ หล่อนรีบคลำทางท่ามกลางความมืดมิดกลับมาที่โซฟา แต่แล้วหูก็แว่วได้ยินเสียงฝีเท้า