บททั้งหมดของ สวาทรักพ่อสามี: บทที่ 31 - บทที่ 40

มื้ออาหารที่แสนจะอึดอัดผ่านไป คมสันต์นั่งจ้องใบหน้าสวยของแพรอย่างไม่วางตา แสงจันทร์สว่างกระทบใบหน้าที่เปรอะเปื้อนด้วยคราบน้ำตา คมสันต์ไม่รู้ว่าเขาทำอะไรให้แพรเสียใจอีก แต่ก็เลือกที่จะเงียบและไม่เซ้าซี้ถามเธอต่อ“อิ่มแล้วเหรอ” คมสันต์ทักขึ้นขณะที่แพรกำลังจะลุกเอาจานไปเก็บที่อ่างล้างจานแพรพยักหน้า เธอไม่อยากจะพูดคุยกับคมสันต์มากนัก เพราะกลัวใจตัวเองเหลือเกินว่าจะเผลอปล่อยเนื้อปล่อยตัวและปล่อยใจให้กับเขาไปอีก เธอปรารถนาจะแก้ไขทุกอย่างให้กลับมาถูกต้องเสียที“เอาวางไว้นั่นแหละ เดี๋ยวพ่อจัดการเอง แพรไปนอนพักผ่อนเถอะ” คมสันต์พูดจบก็แย่งจานออกจากมือของแพร และเดินไปล้างจานสองใบด้วยตัวเองแพรไม่ได้กล่าวขอบคุณสำหรับมื้ออาหาร เธอเลือกที่จะเดินกลับเข้าห้องของตัวเองโดยไม่หันกลับมามองว่าคมสันต์กำลังทำอะไรอยู่คมสันต์หันกลับมาอีกครั้งก็ไม่เห็นแพรอยู่ตรงโต๊ะอาหารกลางบ้านแล้ว เขารู้ดีว่าหากตอนนี้ทำอะไรวู่วามจนเกินไป แพรอาจจะหนีเขาไปอีก และครั้งนี้เขาคงไม่มีโอกาสตามหาเธอจนเจอเป็นครั้งที่สองแน่เขานั่งดูท้องฟ้าเงียบ ๆ พร้อมกับรินเหล้าเข้าปาก คมสันต์มีอาการไออยู่เป็นระยะแต่ก็ยังคงดื่มหนัก แม้ว่าตอนนี้แพร

เลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นไม้ของเรือนแพอย่างต่อเนื่อง คมสันต์ยืนนิ่งโดยไม่ขยับแม้แต่น้อย มือที่เคยถือเบ็ดตกปลาถูกปล่อยลงข้างลำตัว แพรที่เดินหนีไปด้านหลังแพชะงักฝีเท้า เธอสัมผัสได้ถึงความเงียบที่หนักอึ้งผิดปกติ และเมื่อหันกลับมา ภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้เธอถึงกับแข็งค้าง คมสันต์ใช้หลังมือเช็ดเลือดที่ไหลซึมจากหน้าผาก เลือดนั้นเปรอะเปื้อนไปตามแก้มและริมฝีปากของเขา แววตาที่เคยขบขันและเจ้าเล่ห์หายไปสิ้น เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าและเย็นชา มันเป็นแววตาที่น่ากลัวกว่าความโกรธใด ๆ ที่แพรเคยเห็นมา “ทำไมไม่ร้องสิ! ไม่โวยวายล่ะ! ไหนว่าจะตีฉัน จะอุ้มฉันไปขัง เป็นบ้าอะไรของคุณ!” แพรตะคอกออกไปทันทีที่เรียกสติกลับมาได้ แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกสั่นไหวเมื่อเห็นบาดแผลนั้น คมสันต์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่เดินผ่านเธอไปอย่างเชื่องช้า มุ่งหน้าไปยังทางเดินแคบ ๆ ที่เชื่อมไปยังห้องนอนด้านในของแพ แผ่นหลังหนานั้นดูอ่อนล้าลงอย่างเห็นได้ชัด แพรยืนมองตามจนกระทั่งคมสันต์หายลับเข้าไปในห้อง ความเงียบกลับมาปกคลุมทั

“นั่งห่างขนาดนั้น กลัวฉันจะกัดเธอหรือไง” คมสันต์ถึงกับหลุดขำเมื่อเห็นท่าทีของเมียตัวน้อยที่เอาแต่เชิดคอจนแทบหัก และไม่ยอมนั่งชิดติดกับเขา ขณะที่รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่กำลังแล่นออกจากตลาด แพรนั่งหมิ่นเหม่ชิดขอบเบาะจนแทบจะตก เธอใช้สองมือจับท้ายมอเตอร์ไซค์เอาไว้แน่น ใบหน้าเชิดตรง เธอไม่อยากเข้าใกล้คมสันต์แม้แต่นิดเดียว เพราะรู้ดีว่าอดีตพ่อผัวของเธอนั้นอันตรายแค่ไหน และจ้องจะเอาเปรียบเธออยู่ตลอดเวลา “รีบ ๆ ขับไปเถอะค่ะ จะถามให้ได้อะไรขึ้นมา” แพรตอบห้วน ๆ เมื่อได้ยินคำตอบ คมสันต์ก็นึกสนุกเขาแกล้งเบรกรถกะทันหันจนแพรถลามากอดเขาไว้แนบแน่น อกอวบอิ่มทั้งสองเต้าแนบชิดไปกับแผ่นหลังหนาจนคมสันต์สัมผัสได้ชัดเจน ความรู้สึกนั้นทำให้เขาหวนนึกถึงคืนวันอันแสนเร่าร้อนระหว่างเขากับแพรขึ้นมาทันที “ขับให้มันดี ๆ หน่อยไม่ได้หรือไงคะ! ถ้าขับไม่ได้ก็จอดค่ะ!” แพรรู้สึกโมโหจนตัวสั่น “ขอโทษที พอดีฉันหลบหลุมน่ะ” คมสันต์ตอบแบบขอไปที คมสันต์ขับรถพ

คนขับเรือที่เป็นเพื่อนกันอยู่ดี ๆ ไอ้แดงก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาถึงกับรีบวิ่งไปหาไอ้ต๋องเพื่อนรักทันที "ฉิบหายแล้วไอ้ต๋อง!" แดงตะโกนดังลั่นขณะที่กำลังประกอบชุดเรือยนต์ชุดใหม่อยู่ "ฉิบหายอะไรของมึงวะไอ้แดง...? ตะโกนซะเสียงดังเชียว" ต๋องเงยหน้ามองเพื่อนที่วิ่งหน้าตาตื่นขึ้นมาจากน้ำ "กูดันหยิบชุดกำยานที่พ่อให้กูมาไว้ใช้กับเมียกูสลับไปไว้ที่แพลูกค้าว่ะ!" ไอ้แดงบอกกับต๋องด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด "แล้วมันมีปัญหาอะไรวะ" ต๋องยังไม่เข้าใจสิ่งที่แดงพยายามจะสื่อสาร "มึงเห็นธูปนี่ไหม... ธูปในมือกูนี่ มันคือยากันยุงแบบก้านธูป ไว้สำหรับไล่ยุงให้ลูกค้าที่มาพักบนแพของเรา" "แล้วมันเป็นปัญหาตรงไหน! มึงเข้าเรื่องเลยได้ไหม กูจะได้เข้าใจสักที" ต๋องเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับความอ้อมค้อมของเพื่อน "โถ่ไอ้เพื่อนรัก มึงก็ฟังกูให้จบก่อนสิวะ! ปกติกูจะเอาชุดจุดไล่ยุงไปวางไว้บนแพ แต่กูดันหยิบสลับเอาธูปกำยานของพ่อกูมา ที่เอาไว้ใช้กับเมียกูเวลาอยากมีลูก พ่อกูบอกว่าเวลาจุดมันจ

ช่วงเวลาที่แพรถมอเข้าหาเขาอย่างไม่ยั้งคิด คือช่วงเวลาที่คมสันต์ต้องต่อสู้กับตนเองอย่างถึงที่สุด เขาเป็นมนุษย์ เป็นผู้ชายที่เต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อน และคนที่กำลังกอดรัดเขาอยู่ก็คือผู้หญิงที่เขาปรารถนามาโดยตลอด เมื่อริมฝีปากเล็กนั้นครอบครองความเป็นชายของเขาอย่างเร่าร้อน สติที่เขาพยายามยึดมั่นมาตลอดทั้งคืนก็พร้อมจะพังทลายลงในวินาทีนั้น "อ๊าส์... แพร... หยุด... อย่า... เมียจ๋า... อ๊าส์..." คำพูดของเขากลายเป็นเสียงครางแหบพร่า การควบคุมตนเองทำได้ยากยิ่งกว่าการแบกหินหนัก คมสันต์ยอมรับว่าเขาต้องการเธอ เขาก้มมองเส้นผมของแพรที่กำลังก้มทำในสิ่งที่เร้าใจที่สุดสำหรับเขา แต่ภาพใบหน้าของเธอในจินตนาการตอนนี้ที่ดูขาดสติและร้อนรุ่ม กลับช่วยฉุดรั้งสติเขาไว้ได้เพียงเสี้ยววินาที คมสันต์ยืนนิ่งงันด้วยความทรมาน แต่สัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกขึ้นฉับพลันก็เข้าครอบงำ เมื่อแพรไม่ยอมหยุด เขาเองก็ไม่อาจควบคุมร่างกายที่แข็งแกร่งของตัวเองได้อีกต่อไป เขาใช้มือหนาจับศีรษะของแพรไว้เบา ๆ แต่แฝงด้วยความต้องการรุนแรง เขาไ