All Chapters of สวาทรักพ่อสามี: Chapter 21 - Chapter 30

อ๊า... อ๊า! พ่อ... เสียงครางของแพรดังขึ้นขณะที่ถูกคมสันผู้เป็นพ่อผัวอุ้มจากสวนหลังบ้าน เดินเข้ามาในตัวบ้าน โดยที่แท่งเนื้อเขื่องขนาดใหญ่เป็นลำ ยังคงเชื่อมอยู่ในรูสวาทของเธอ ทุกย่างก้าว เต็มไปด้วยความเสียวซ่าน คมสันจงใจกระแทกเน้นไปที่รูสวาทของแพรอย่างเมามัน"อีกนิดนะแพร พ่อยังไม่อิ่ม!""อูย... อ๊า... อ๊า!" สองคนนัวเนียกันโดยไม่แคร์คนที่ตามหลังมาตาละห้อย"อ๊า! อ๊า! ไม่เอาแล้วพ่อ แพรเหนื่อย!""อูย... ดูสิ มันบวมไปหมดแล้ว..." แพรทำหน้าตาน่าสงสาร เธอโดนสองพ่อลูกรังแกตั้งแต่เช้า เธอทั้งโกรธทั้งโมโห คนเป็นพ่อก็อยากจะง้อเธอด้วยการจัดหนักจัดเต็ม แต่ไม่ดูสภาพของเธอในตอนนี้เลย ที่ทั้งเปรอะเปื้อนเลอะโคลนไปหมด"อีกนิดนะจ๊ะเมียจ๋า" พูดจบคมสันก็อุ้มแพรวางตรงขอบบันได แล้วให้เธอจับราวบันได ยกขาสองข้างเป็นรูปตัวเอ็ม ทำให้รูสวาทของแพรโชว์ตระหง่านออกมา ดูใหญ่อวบอิ่มน่ากระแทกกว่าเดิม คมสันใช้แท่งเนื้อสีน้ำตาลไหม้ของตัวเองค่อย ๆ ดันเข้าจนสุด ก้มลงไปประกบจูบแพร ส่วนมือหนาก็กอดเอวคอดไว้ข้างนึง และอีกข้างนึงก็ทำหน้าที่บีบเคล้นที่เต้าอวบใหญ่อย่างเมามัน เขาแช่แท่งเนื้ออยู่อย่างนั้น ใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาที เขา

“หย่า! หมายความว่ายังไง!” โอมปล่อยมือจากผู้เป็นพ่อแล้วเดินตรงไปหาแพร สีหน้าของโอมและคมสันต์เปลี่ยนไปทันที“ใช่ค่ะ แพรทนไม่ไหวกับความสัมพันธ์แบบนี้อีกแล้ว! ปล่อยแพรไปเถอะ...” แพรต้องการชีวิตและอิสระของเธอคืน เธอยอมคนทั้งสองมามากพอแล้ว แม้ผู้เป็นพ่ออย่างคมสันต์จะมีบุญคุณกับเธอ แต่เธอก็คิดว่าบุญคุณนี้ได้ตอบแทนจนหมดสิ้นไปแล้วโอมก้าวไปที่ประตูไม้หนา ดวงตาของเขามองลอดช่องว่างเล็ก ๆ ใต้บานประตู ราวกับพยายามมองทะลุความหนาทึบของไม้เข้าไปให้ถึงตัวแพร หัวใจของเขาทั้งเจ็บปวดและสับสนกับคำว่า “หย่า”“แพร! เธอพูดอะไรออกมา! หย่าอะไรกัน? พี่ไม่ยอมหย่ากับแพรเด็ดขาดนะ!” เสียงของโอมสั่นเครือ ความโกรธที่เขามีต่อพ่อเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความหวาดกลัวต่อการสูญเสียคมสันต์ยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่ข้างหลังลูกชาย คำว่า “หย่า” ตีแสกหน้าเขาเหมือนถูกตบอย่างแรง เขาไม่เคยคาดคิดว่าการงอนง้อ การแสดงความรัก และการประกาศความเป็นเจ้าของ จะนำพาไปสู่การถูกปฏิเสธขั้นเด็ดขาดเช่นนี้ภายในห้อง แพรไม่ได้ขยับ เธอรู้ว่านี่คือการต่อสู้ครั้งสุดท้ายที่เดิมพันด้วยอิสรภาพของตัวเอง เธอยืนประจันหน้ากับสองพ่อลูกด้วยความกล้าทั้งหมดท

โอมที่กำลังใช้ชีวิตอยู่ในร้านเหล้าเคล้านารีอย่างมีความสุข เขาคิดว่านี่คือชีวิตแบบที่เขาต้องการ แต่เขาก็ยังคงช่วยพ่อทำงานและขยายกิจการต่าง ๆ ตามที่พ่อเคยหมมอบหมายให้ตั้งแต่สมัยที่เขายังอยู่กับแพรเมื่อไอ้พงษ์โทรมาแจ้งข่าว มันทำให้เขารู้สึกว่าครอบครัวของเขากำลังไม่ปลอดภัย เขาไม่อยากให้แพร คนที่เขารัก ต้องตกเป็นขี้ปากของใคร โอมจึงกดโทรศัพท์หาผู้เป็นพ่อทันที"ฮัลโหลพ่อ! ไอ้พงษ์ลูกชายเพื่อนรักพ่อมันโทรมาหาผม มันบอกว่าพ่อไปพูดกับพ่อของมันว่าพ่อชอบแพรมาตั้งแต่ตอนที่แพรยังเป็นเมียผม ผมไม่อยากให้ใครมาครหาแพรว่าตอนที่เป็นเมียผม แอบเล่นชู้เล่นสวาทกับพ่อผัว พ่อจะพูดอะไรก็ช่วยระวังคำพูดหน่อย ส่วนเรื่องของแพร พ่อจะเอาเธอกลับมาได้หรือเปล่าผมไม่รู้ แต่ช่วยรักษาชื่อเสียงให้แพรด้วย"ปลายสายอย่างคมสันต์ตั้งใจฟังเสียงลูกชาย เขารู้ตัวแล้วว่าเขาอาจจะหลุดปากพูดอะไรที่ไม่น่าฟังออกไป ซึ่งอาจทำร้ายแพรโดยไม่รู้ตัว "เออ ขอบใจมาก... กูจะระวังให้มากกว่านี้" พูดจบคมสันต์ก็ตัดสายทันทีคมสันต์นั่งอยู่ในห้องที่ว่างเปล่า ปกติเขาจะนั่งรอแพรกลับมาจากตลาด บ้านหลังนี้ดูขาดชีวิตชีวาเหลือเกินตั้งแต่วันที่แพรก้าวขาออกไป แต่เข

เสียงปิดประตูทางฝั่งขวาดัง "ปัง!" เล็กน้อย ทำให้แพรที่กำลังจัดข้าวของในส่วนครัวและห้องนั่งเล่นต้องชะงักมีคนมาเช่าแล้วจริงๆ ด้วย! แพรคิดในใจด้วยความรู้สึกผสมปนเป ทั้งโล่งใจที่จะมีเพื่อนบ้านอยู่เป็นเพื่อน และกังวลเพราะความปรารถนาในความเป็นส่วนตัวของเธออาจจะลดน้อยลงเธอพยายามแอบมองผ่านหน้าต่างบานเล็กของห้องครัวที่เชื่อมต่อระหว่างสองฝั่ง แต่ก็เห็นเพียงเงาตะคุ่มของชายร่างสูงคนหนึ่งกำลังเดินเข้าห้องพักไป เธอจึงตัดสินใจที่จะไม่สนใจและกลับไปจัดข้าวของต่อเวลาผ่านไปสองสัปดาห์ เพื่อนบ้านของเธอปรากฏตัวให้เห็นเพียงครั้งเดียว หลังจากนั้นเขาก็ล็อกกุญแจประตูฝั่งขวาไว้อย่างแน่นหนาและไม่มาเหยียบที่ห้องอีกเลย แพรก็ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ ไม่รู้ว่าจะมาเช่าทำไมในเมื่อไม่มาอยู่ แต่ลึก ๆ ก็ดีใจเพราะเธอจะได้อยู่คนเดียวอย่างสบายใจบ่ายคล้อยวันนั้น... แพรเสร็จสิ้นการจัดข้าวของที่จำเป็นแล้ว เธอจึงออกมาด้านนอกเพื่อจัดวางต้นไม้ที่ซื้อมาปลูก เธอสวมหมวกปีกกว้างและผ้ากันเปื้อนเก่า ๆ มือถือเสียมเล็ก ๆ กำลังขุดดินอยู่ข้างบันไดฝั่งซ้ายอย่างขะมักเขม้นขณะที่เธอกำลังเพลินกับการปลูกต้นกุหลาบมอญสีชมพูอ่อน เสียงเปิด

แววตาของคมสันต์เปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว ความเสน่หาถูกแทนที่ด้วยความโกรธที่ถูกปฏิเสธอย่างรุนแรง"อย่าท้าทายอำนาจพ่อแพร! พ่อจะให้โอกาสเธอคิดใหม่! กฎระหว่างเรามันทำง่ายนิดเดียว และพ่อคิดว่าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ แม้กระทั่งความสัมพันธ์ของเรา..." คมสันต์เองก็ไม่ยอมแพ้ ไม่ว่ายังไงเขาก็จะไม่หนีหรือปล่อยแพรออกไปจากชีวิตเขาเป็นครั้งที่สองในจังหวะที่ความตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือของคมสันต์ก็ดังขึ้นอีกครั้งครืดดดด...คมสันต์มองดูเบอร์ที่โทรเข้ามา... ไอ้โอม เขาถอนหายใจอย่างหงุดหงิดที่ลูกชายเข้ามาขัดจังหวะ คมสันต์รับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้เป็นปกติที่สุด เขารู้ว่าลูกชายกำลังจับผิดและติดตามว่าเขาอยู่ที่ไหน "ฮัลโหล!""พ่อ! พ่อทำบ้าอะไรอยู่!" เสียงของโอมดังลั่นจากปลายสาย "พ่ออยู่ที่ไหนตอนนี้ ผมไม่เห็นพ่ออยู่บ้านมาสองอาทิตย์แล้วนะ! พ่อกำลังคุกคามแพรใช่ไหม!" โอมพยายามสอบถามและจับผิดพ่อของตัวเอง หลังจากวันที่เขาหย่าขาดจากแพรและคืนอิสระให้กับเธอ พ่อของเขาก็หายออกจากบ้านไป ทิ้งให้เขาต้องบริหารจัดการงานทั้งหมดเพียงลำพัง"มึงพูดเรื่องอะไรไอ้โอม! กูมาดูที่ดินเลยแวะเที่ยว!" คมสันต์โกห