ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว의 모든 챕터: 챕터 161 - 챕터 170

ตอนนี้ชินอ๋องกับมีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม เขาเคยชินที่ได้นอนกอดพระชายาทุกวัน แต่ศัตรูฝ่ายตรงข้ามเป็นไทเฮาที่เขาไม่อาจต่อกรได้ เขาทำได้แต่ถอนหายใจยอมรับความพ่ายแพ้อย่างศิโรราบ องค์รัชทายาทเมื่อหันไปมองสีหน้าพี่ชาย เขาขยับริมฝีปากโดยไม่มีเสียง เอ่ยออกไปสามคำว่า "สม...น้ำ...หน้า" ชินอ๋องเหลือบไปมอง ถึงกับยกจอกสุราขึ้นดื่มแสดงท่าทีอย่างคับแค้นใจ พยายามเก็บสีหน้า เพราะหากแสดงออกมา จะเป็นการเสียมารยาทต่อหน้าพระพักต์เหยียนหรงถอดผ้าคลุมหน้าออก เพราะเกรงจะเสียมารยาทต่อไทยเฮา แม้ชื่อเสียงของท่านหญิงจะโด่ดดังตามคำเล่าขาน จนกลายเป็นที่หมายตาของบุรุษน้อยใหญ่ แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะเคยเห็นตัวจริง ยิ่งพอมาเห็นใบหน้างามล้มเมืองในวันนี้ ภายในใจทุกคนต่างรู้สึกอิจฉาและริษยาชินอ๋อง เหยียนหรงพูดเรื่องราวยามรักษาคนไข้ ไทเฮาดูตั้งอกตั้งใจฟังพลางหัวเราะตามมิได้หยุด องค์รัชทายาทได้ทีขอนั่งขนาบข้างพี่สะใภ้ เพื่อฟังนางเล่าเรื่องขบขันให้ไทเฮาฟัง หลายคนอิจฉาตาร้อนเป็นไฟ กินอาหารแทบไม่รู้รส เมื่อมองเห็นรอยยิ้มอ่อนหวานของนาง "พี่สะใภ้...." องค์รัชทายาทเรียกเสียงเบา แววตาเป็นประกายอย่างปิดไม่มิด "เ

สามวันผ่านไป.... รุ่งเช้าในบรรยากาศที่เย็นสบาย ชินอ๋องถูกอ๋องหนานลู่เรียกตัวไปพบตั้งแต่เช้าตรู่ พอกลับมาก็มีสีหน้าลำบากใจ นั่งถอนหายใจอยู่หลายครั้ง เหยียนหรงเมื่อเห็นท่าทีของสามี นางจึงรีบเอ่ยถาม "มีเรื่องอะไรหรือเพคะ ถึงได้ทำให้ท่านอ๋องมีสีหน้าไม่สู้ดีเยี่ยงนี้...? "เอ่อ....พระชายา หากสมมุติว่าข้ามีสัญญาหมั้นหมายในวัยเด็ก พระชายาจะตัดสินใจทำอย่างไร...? "สัญญาหมั้นหมายในวัยเด็ก...!!! เสียงตะโกนพระชายาทำให้บ่าวในจวนรีบเอียงหูฟัง "พระชายาได้โปรดใจเย็นๆก่อน อย่าพึ่งรีบโมโห..." "พูดมาให้กระจ่าง เดี๋ยวนี้..." เหยียนหรงกัดฟันกรอดพูดออกไป รังสีอำมหิตเริ่มแผ่ซ่านออกจากตัวนาง "ท่านลุงแอบทำสัญญาหมั้นหมายในวัยเด็กไว้ให้ข้า คิดไม่ถึงว่าเมื่อวานคุณหนูตระกลูหลี่ จะถือสัญญาหมั้นหมายมาทวงสิทธิ์กับท่านลุง..." "อาภรณ์ในกล่องสีดำนั้น คงไม่ใช่ว่านางให้ท่านมาหรอกใช่ไหม...? เหยียนหรงฉุกคิดขึ้นมาได้"พระชายารู้ได้อย่างไร...?"ตอนนี้อาภรณ์ชุดนั้นอยู่ที่ใด รีบไปเอามาให้หม่อมฉันเดี๋ยวนี้...? ใบหน้าเหยียนหรงตอนนี้ ราวกับถูกวิญญาณร้ายเข้าสิงร่าง "หากโมโหมากไป...จะไม่ดีต่อลูกในท้อง ถึงอย่างไร

แสงอรุณสาดส่องผ่านหมู่เมฆเริ่มส่องสว่างต้อนรับเช้าวันใหม่ น้ำค้างที่เกาะตัวในยามราตรี เมื่อกระทบแสงแรกของวันใหม่เกิดประกายระยิบระยับยิ่งทำให้บรรยากาศสดชื่น เหยียนหรงขยับเปลือกตาตื่นขึ้นมาช้าๆไม่รู้ตอนนี้กี่โมงกี่ยาม ทว่าด้านในห้องเริ่มสว่างไสว พอลืมตาขึ้นนางแทบจะหยุดหายใจ เมื่อบุรุษเคร่งขรึมตรงหน้าใบหน้าแทบจะชิดติดนาง เหยียนหรงเริ่มขยับตัวออกอย่างช้าๆ แต่เขาก็ดึงนางเข้าไปสวมกอดแน่นกว่าเดิมในทันทีไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน นางพลันจับจ้องใบหน้าบุรุษเคร่งขรึมที่กำลังนอนหลับอยู่อย่างไม่ละสายตา นิ้วมือเรียวบางลูบไล้ใบหน้าเคร่งขรึมอย่างแผ่วเบา ยามเขาขมวดคิ้วนางก็หัวเราะออกมาอย่างซุกซน เขายังคงนอนหลับตาพริ้มไม่มีปฎิกริยาตอบโต้ใดๆ แสงอาทิตย์สาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา พลางเผยความหล่อเหลาคมเข้มอย่างไรที่ติ "มองพอหรือยัง...? ชินอ๋องเอ่ยขึ้นพลางค่อยๆลืมตามองพระชายาที่รักตรงหน้าอย่างเสน่หา "ยัง ยังมองไม่พอเพคะ..." เหยียนหรงเอ่ยออกไปเสียงหวาน "เช่นนี้ละ มองพอรึยัง....? ชินอ๋องเริ่มขยับหน้าเข้ามาใกล้ จนริมฝีปากทั้งสองประกบกัน ก่อนจะจูบพระชายาอย่างดูดดื่มและนุ่มนวล "อื้อ....

ณ ตำหนักองค์ชายสี่.... "ตอนนี้เทพแห่งสงครามถูกตาแก่นั้นสั่งให้ออกไปช่วยรบทางแดนเหนือไม่มีกำหนดกลับ ช่างถูกใจข้ายิ่งนัก ฮ่าๆๆๆ...เพลานี้เหมาะที่จะทำการใหญ่โดยไร้อุปสรรคขวางกั้น สวรรค์...ในที่สุดวันที่ข้ารอคอยก็มาถึงเสียที..." องค์ชายสี่เอ่ยอย่างหึกเหิม หัวเราะขึ้นราวกับผู้ชนะ "กราบทูลองค์ชายสี่ บ่าวได้สั่งให้คนไปคอยสังเกตการณ์อย่างลับๆ ตอนนี้ในวังหลวงยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆเกิดขึ้นพะยะค่ะ ได้ยินมาว่า...หลังจากองค์รัชทายาทเสด็จไปแช่น้ำพุร้อนที่หุบเขาอันไกลโพ้น บ่าวก็ได้แอบส่งทหารฝีมือดีไปลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาท รับรองได้อีกไม่นานคงจะได้รับข่าวดีเร็วๆนี้แน่นอนพะย่ะค่ะ.." ขันทีฟ่าน บุตรบุญธรรมของหลีกงกงรีบรายงานสถานการณ์ "ถุย...ไอ้ขี้โรคนั้นมีดีตรงไหน ทำไมตาแก่นั้นถึงได้แต่งตั้งมันให้เป็นรัชทายาทแทนที่จะเป็นข้า ข้าสู้มันไม่ได้ตรงไหน หรือรังเกียจที่ข้าเป็นแค่เพียงลูกของนางสนมขั้นสอง...? องค์ชายสี่กัดฟันกรอด เอ่ยอย่างเคียงแค้น "ตอนนี้คนของเราได้ล้อมวังหลวงเอาไว้หมดแล้ว ขอเพียงได้ตราพระราชลัญจกรมาจากมือฮ่องเต้ องค์ชายก็เป็นผู้สืบทอดพระราชบัลลังก์คนต่อไปได้อย่างถูกต้องพะย่ะค่ะ ต่อ

ภายในใจชินอ๋องเริ่มพะวง กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับภรรยาและลูกๆ หลังจากชินอ๋องได้รับพิราบสื่อสาร รายงานว่าพระชายาได้เดินทางไปถึงชายแดนเหนือ เพื่อช่วยรบจนชนะศึก และได้จับต๋วนอ๋องเอาไว้เป็นหลักประกัน จึงทำให้ฝ่ายศัตรูต้องพักรบชั่วคราว ถือว่าเป็นความชอบผลงานครั้งใหญ่ "ค่ายทหารชายแดนเหนือรบชนะแล้ว เป็นฝีมือของพระชายา ส่วนทางด้านองค์รัชทายาท ก็ยังคงปลอดภัยดี จะเหลือก็เพียงแค่วังหลวงที่ยังคาดเดาสถานการณ์ไม่ออก..." ชินอ๋องกล่าวอย่างโล่งใจ แต่ภายในใจก็ยังคงเป็นห่วงพระชายา "ตอนนี้องค์ชายสี่เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว กำลังบุกประชิดใกล้มาถึงภายในเขตพระราชวังแล้วพะย่ะค่ะท่านอ๋อง..." "ในที่สุดองค์ชายสี่หางก็ยอมโผล่ออกมาแล้วสินะ แบ่งกองกำลังออกไปปกป้องฝ่าบาท และป้องกันพระราชวังทั้งสี่ทิศ ห้ามล่ะหลวมเด็ดขาด.." "พะย่ะค่ะท่านอ๋อง..." ภายในเขตพระราชวัง โชคดีที่ท่านหญิงเหยียนหรงได้แอบสร้างห้องลับกันเอาไว้ที่ชั้นใต้ดิน เพื่อให้ฮ่องเต้ ฮองเฮา และพระสนมทุกคนได้เอาไว้ใช้หลบซ่อนตัวจากภัยอันตราย ตอนนี้องค์ชายสี่เริ่มตีฝ่าวงล้อมเข้ามาในพระราชวังชั้นนอก พร้อมกับทหารฝ่ายข้าศึก เพื่อหวังจะข่มขู่ให้ฮ่อ