ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว의 모든 챕터: 챕터 151 - 챕터 160

ยามเว่ย(13.00-15.00) หลังจากสองสามีภรรยาอาบน้ำรับประทานอาหารกลางวันร่วมกันทั้งครอบครัวเป็นครั้งแรก หลังจากกลับจวนกั๋วกงฮูหยินผู้เฒ่าก็ปลีกตัวไปสวดมนต์ที่วัดตามปกติเช่นทุกวัน เนื่องจากฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้สองแฝดเข้ารับการศึกษาในสำนักหลวง จึงทำให้เด็กน้อยทั้งสองแทบจะไม่มีเวลาอยู่เล่นกับบิดามารดาเฉกเช่นแต่ก่อน ยามว่างฝ่าบาทมักจะให้เด็กน้อยทั้งสองเข้าเฝ้าอยู่พูดคุยกับพระองค์ทุกวันไม่เคยขาด ด้วยความเฉลียวฉลาดมีไหวพริบขององค์ชายน้อยทั้งสอง จึงทำให้ฝ่าบาทและฮองเฮา ทรงรักใคร่เอ็นดูเด็กน้อยทั้งสองมากเป็นพิเศษ และให้สองแฝดพำนักอยู่ภายในวังหลวงจนกว่าจะจบการศึกษา ชินอ๋องยังคงนั่งอ่านตำราอยู่ภายในห้อง โดยไม่คิดจะย้ำกลายออกไปที่ใดเลยทั้งวัน ต่างกับเหยียนหรงที่รู้สึกหดหู่ใจ ไม่ว่านางจะหยิบจับอะไร ชินอ๋องก็อาสาจะทำแทนแทบจะทุกอย่าง "เฮ้อออ...อยู่แต่ในห้องรู้สึกอึดอัดจริงๆ เสี่ยวไป่เราออกไปเดินเล่นข้างนอกกันดีกว่า.." เหยียนหรงรีบหันไปบอกชินอ๋อง เสี่ยวไป่ขานรับลุกขึ้นเดินตามนายของมันออกไปอย่างเชื่อฟัง ยังไม่ทันที่เหยียนหรงจะก้าวเท้าออกไปจากธรณีประตู พลันมีเสียงหนึ่งดังตามหลังนางมา "ข้าไปด

หลังจากบุรุษทั่งสองชำระร่างกายเปลี่ยนอาภรณ์มาใหม่จนเรียบร้อย เพื่อไม่ให้เหยียนหรงได้กลิ่นที่ไม่พึ่งประสงค์จากตัวพวกเขาทั้งสองคน จึงได้ชำระร่างกายนานกว่าทุกครั้ง เมื่อเหยียนหรงมองเห็นพี่ใหญ่และพระสวามีเดินมาแต่ไกล นางได้แต่ขมวคคิ้วชักสีหน้าใส่พวกเขาอย่างไม่ค่อยพอใจขึ้น ชินอ๋องเมื่อเห็นสายตาที่มองมาเช่นนั้น เขาจึงรีบกล่าวออกไปอย่างตะกุกตะกัก "ร..หรงเอ๋อร์ ข้าอาบน้ำมาแล้ว ตั้งห้ารอบเลยนะ ตอนนี้ตัวข้าไม่มีกลิ่นสุราแล้ว....? จากราชสีห์ที่ดุร้ายตอนนี้เขากลายเป็นแมวที่เชื่องทันทีเมื่อหันไปมองสายตาพิฆาตของสตรีตรงหน้า "พี่ใหญ่ก็อาบมาแล้วเหมือนกัน..." ถังจวิ๋นรีบเอ่ยแทรก "ท่านหมอ.....พวกท่านตรวจชีพจรท่านหญิงมาเป็นสิบรอบแล้วนะ ตกลงท่านหญิงเป็นอะไรกันแน่....? หลิวมามารีบกล่าวออกมา เมื่อเห็นสีหน้าท่านหญิงมิสู้ดีนัก "แค่สิบรอบยังไม่พอ ยังต้องตรวจเพิ่ม" หมอหลวงยังคงตรวจหาสาเหตุไม

"อ้วกกก!!! เสียงอาเจียนดังขึ้นมาไม่ขาดช่วงตั้งแต่เช้าตรู่ หลังจากผ่านมาหนึ่งอาทิตย์ อาการท่านหญิงเริ่มทุเลาลงและดีขึ้นตามลำดับ แต่คนที่น่าเป็นห่วงที่สุดเห็นทีจะเป็นชินอ๋อง เพราะทุกเช้าหลังจากตื่นนอน เขามักจะมีอาการแปลกๆ "อ้วกกกก!!!" "ท่านอ๋อง...ทรงเป็นอย่างไรบ้างเพคะ....? เหยียนหรงยังคงนั่งลูบหลังให้ชินอ๋องอย่างเป็นห่วง "นี้ก็ผ่านมาเดือนเศษแล้วนะ ใยข้าถึงยังมีอาการเช่นนี้อยู่ อ้วกกก....? ชินอ๋องพูดจบก็อาเจียนซ้ำ "อาการของท่านอ๋อง สาเหตุแท้จริง....หม่อมฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจนักเพคะ...? เหยียนหรงยังคงลูบหลังชินอ๋อง พยายามพูดปลอบใจอยู่ข้างๆ "สงสัยทารกน้อยในครรภ์คงไม่อยากทรมานท่านหญิงเพคะ คริ...คริ...." ตั๋วมามาพลางหัวเราะออกมาอย่างขบขัน โดยมีเหยียนหรงหัวเราะตามหลังคิกคักอย่างสนุกปาก "พวกเจ้านายบ่าวสองคน ช่างเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ข้า...อ้วกกกก.." ชินอ๋องรีบหันไปดุสตรีทั้งสองอย่างมีน้ำโห กล่าวยังไม่ทันจบคำ เขาก็อาเจียนออกมาอีกแล้ว "หึ...สมน้ำหน้า ที่นี้รู้หรือยังว่าอาการแพ้ท้องของสตรีมีครรภ์ มันทรมานมากเพียงใด โดนเองเสียบ้างจะได้รู้ซึ่ง.." เหยียนหรงหันไปกล่าวประชดประชันชินอ๋

ชินอ๋องไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน เขานั่งร่ำสุราอยู่เพียงลำพังจนถึงรุ่งสาง"เรียนท่านอ๋อง...พระชายาไม่ได้เสด็จไปที่จวนท่านกั๋วกง ข้าน้อยให้คนออกตามหาแล้ว ตอนนี้พระชายาทรงประทับอยู่กับองค์ชายน้อยในวังหลวงพะย่ะค่ะ.." "นางหนีไปอยู่กับฟางเอ๋อร์นี่เอง.." "ท่านอ๋อง...หากข้าน้อยเป็นพระชายา ข้าน้อยก็จะหนีไปเช่นกัน ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา พระชายาทรงรักท่านอ๋องอย่างจริงใจ ข้าน้อยดูออก ยิ่งตอนนี้พระชายากำลังตั้งครรภ์ลูกของท่านอ๋อง ท่านอ๋องควรจะรีบไปตามง้อพระชายาให้เร็วที่สุดนะพะย่ะค่ะ ไม่เช่นนั้นท่านอ๋องจะต้องเสียใจ หากถูกพระชายาทอดทิ้งจริงๆ..." ชินอ๋องเมื่อได้ฟังดังนั้น เขาถึงกับหน้าถอดสีขึ้นมาทันที หากพระชายาทิ้งเขาไปจริงๆ เขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร.....?วังหลวง...... เหยียนหรงนั่งมองลูกชายคนเล็กที่กำลังนอนหลับอย่างไร้เดียงสา เมื่อฟางเอ๋อร์ลืมตาตื่น ก็เห็นมารดากำลังเอามือลูบศีรษะเขาอยู่ ฟางเอ๋อร์รีบโผล่กอดมารดาด้วยความคิดถึง และดีใจเป็นอย่างมาก "เสด็จแม่...เหตุใดวันนี้ถึงเข้ามาหาลูกได้พะยะค่ะ....? "ก็แม่คิดถึงฟางเอ๋อร์ ไหนให้แม่ดูหน้าชัดๆสิ ไม่เจอกันหลายวันฟางเอ๋อร์ของแม่ดูโตขึ้

หนึ่งเดือนต่อมา..... หลังจากง้อภรรยาอยู่เป็นเดือน ท่านหญิงถึงยอมกลับจวน งานนี้เล่นเอาชินอ๋องเหนื่อยยิ่งกว่าไปปราบศัตรูในสนามรบเป็นร้อยเท่าพันเท่า "ท่านหญิงเพคะ ลายผ้าถูกส่งมาจากกองภูษา ตอนนี้มีคนจากกองภูษามารอวัดตัว ฮองเฮายังทรงกำชับให้ท่านหญิงเลือกลายผ้าไว้มากหน่อย เพื่อจะได้ตัดชุดให้ทันกับงานเลี้ยงในวังที่กำลังจะถึงเพคะ.." "งานเลี้ยงอะไร....? เหยียนหรงครุ่นคิด งานเลี้ยงในวังเกี่ยวอะไรกับนางด้วย แล้วเหตุใดฮองเฮาถึงอยากให้นางไปงานเลี้ยงครั้งนี้ด้วย "ท่านอ๋องยังไม่ได้บอกท่านหญิงหรือเพคะ..? ตั๋วมามานึกว่าชินอ๋องบอกท่านหญิงไปแล้วเรื่องงานเลี้ยง ชินอ๋องจึงนึกขึ้นมาได้ "อ๋อ....งานเลี้ยงวันเกิดไทเฮา ครานี้พระชายาเห็นที่คงจะปฎิเสธไม่ได้.." ชินอ๋องรีบก้มลงอ่านตำราในมือต่อหลังจากกล่าวจบ เหยียนหรงหันไปมองค้อนชินอ๋อง สีหน้าที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ของเขา ยิ่งทำให้นางไม่ชอบใจ นางกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่ถูกชินอ๋องกล่าวดักคอนางเอาไว้ก่อน เหยียนหรงมองดูผ้าที่นางกำนัลยืนถืออยู่ในมือมากมาย นางถึงกับเบิกตาโตด้วยความตกใจ "เยอะขนาดนี้เชียว....? "นี้ยังไม่หมดนะเพคะ บ่าวได้ช่วยท่านหญิงคัดออ