All Chapters of ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว: Chapter 181 - Chapter 190

ซุนอ๋องพูดคุยกับสหายเรื่องสัพเพเหระ จวบจนถึงเวลากลับจวน เขาก็ได้เดินไปกล่าวลากับท่านเจ้าสำนัก ในขณะที่ฟงจิ่วเดินหันหลังจากไป ชินอ๋องก็พึ่งจะเดินมาถึงซุนอ๋องพอดิบพอดี จึงทำให้ทั้งสองคลาดกัน ชินอ๋องมองเห็นเพียงแผ่นหลังของเจ้าสำนักหญิง ว่านางเดินเข้าไปอีกฝั่งตรงข้าม "หยางซุน นั่นใช่เสี่ยวจิ่วของเจ้าใช่หรือไม่ นางเดินไปทำอะไรทางนั้น...? "นั่นเป็นเรือนพักส่วนตัวของนาง และเป็นเขตหวงห้าม แม้แต่ข้าเองก็ไม่เคยได้เข้าไป เรือนพักอยู่ติดกันกับสำนักศึกษา มีประตูทางเข้าตั้งอยู่ทางด้านหลัง ซึ่งสามารถเดินทะลุจากสำนึกศึกษาผ่านเข้าไปในเขตหวงห้ามได้ แต่มีเวรยามเฝ้าหนาแน่น...เจ้าอย่าได้คิดอะไรพิเรนทร์ขึ้นมาเชียว ข้าไม่อยากเดือดร้อนเพราะเจ้า..." "ข้ารู้แล้วน่า..." "เดี๋ยวนะ...เมื่อครู่เจ้าบอกว่าใครเป็นของข้า...? ซุนอ๋องพึ่งจะนึกคำพูดก่อนหน้าขึ้นมาได้ "ก็นางในดวงใจของเจ้าไง.." "เจ้าหยุดพูดเลยนะหนานเฟิง หากคนอื่นมาได้ยินเข้า จะทำให้ชื่อเสียงนางต้องพลอยด่างพร้อยเพราะข้า เพราะฉะนั้นแล้ว...จะพูดจาอะไรออกมา เจ้าก็ต้องให้เกียรตินางด้วย อย่าให้ข้าได้ยินอีก..." "ชิชะ...เดี๋ยวนี้เจ้ารู้จักเถียงแท

ฟงจิ่วพยายามสลัดคนตรงหน้าให้หลุด แต่ไม่ว่านางจะทำทุกวิถีทาง เขาก็ยิ่งกอดรัดนางเอาไว้แน่นยิ่งขึ้น... "ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ที่นี้....? "เจ้าลองเดาดูซิ....? "เป็นฟงเอ๋อร์อย่างนั้นหรือ ไม่ใช่...ฟงเอ๋อร์ไม่มีทางทรยศข้า ท่านหาที่นี้เจอได้อย่างไร ที่นี้เป็นเขตหวงห้าม คนภายนอกย่อมไม่มีทางเข้าออกที่นี้ได้...? "เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องรู้หรอก ตอนนี้เจ้าควรกลับไปกับข้าได้แล้ว...? ชินอ๋องรีบเปลี่ยนเรื่อง "กลับไป จะให้ข้ากลับไปที่ไหน ตอนนี้ข้าไม่มีบ้านให้กลับไปอีกแล้ว อีกอย่างข้าได้ส่งหนังสือหย่าไปให้ท่านแล้วมิใช่หรือ ท่านยังจะมาวุ่นวายอะไรกับข้าอีก...? "หนังสือหย่าอะไร....? ชินอ๋องแสดงสีหน้างุนงง "ท่านไม่ได้รับหนังสือหย่าจริงๆนะหรือ....? ฟงจิ่วก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อยไปกว่าชินอ๋อง "ข้อความในจดหมายระบุว่า

ที่แท้คนที่ซุนอ๋องหมายปอง ก็คือภรรยาของสหายรัก จะไม่ให้ซุนอ๋องเป็นลมหมดสติไปได้อย่างไร....? เมื่อเห็นว่าซุนอ๋องฟื้นขึ้นมา บรรยากาศภายในห้องยิ่งดูอึดอัดตึงเครียดมากยิ่งขึ้น ฟงจิ่วมองดูบุรุษทั้งสองตรงหน้า แต่ละคนต่างเริ่มตั้งแง่ใส่กัน... "หรงเอ๋อร์ เจ้าออกไปก่อนเถอะ ข้าอยากขอคุยกับหยางซุนเป็นการส่วนตัว..." "เช่นนั้นก็ได้..." ฟงจิ่วเหมือนจะรับรู้ถึงความหมายที่หนานเฟิงสื่อออกมา นางจึงเดินออกจากห้องไปอย่างว่าง่าย ฟงจิ่วดูจะเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย แต่ถึงอย่างไรบุรุษทั้งสองก็เป็นสหายกัน จึงปล่อยให้บุรุษทั้งสองได้สะสางปัญหาที่ค้างคาใจให้จบ เมื่อเห็นว่าภรรยาเดินจากไป หนานเฟิงกำลังจะปริปาก แต่ถูกซุนอ๋องกล่าวตัดหน้า "เจ้ารู้ตั้งแต่เมื่อใด....? น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยขึ้น "เมื่อสามวันก่อน.." หนานเฟิงตอบกลับทันที "ที่เจ้าหายหัวไปตั้งหลายวัน คือกำลังปรับความเข้าใจกับภรรยาอยู่ซินะ....? ซุนอ๋องนึกคิด ที่แท้หลายวันที่ผ่านมาหนานเฟิงก็มาคลุกตัวอยู่ที่นี่ "ใช่.." หนานเฟิงหันไปมองใบหน้าซุนอ๋องอย่างรู้สึกผิด "เจ้าคิดจะบอกความจริงข้าเมื่อไหร่....? ซุนอ๋องหันไปจ้องมองหนานเฟิง ดวงตาเริ่มแดงก

ยามซื่อ(09.00-11.00) ช่วงสายท่านเจ้าสำนักหญิงตื่นขึ้นมาก็ได้รับพิราบสื่อสารด่วน หลังจากเปิดอ่านข้อความในจดหมาย ก็รีบทำลายหลักฐานทิ้งทันที โดยไม่ทันสังเกตุเห็นบุตรชาย ว่ากำลังจ้องมองนางอยู่ "ใครส่งจดหมายด่วนมาหรือท่านแม่....? ฟงเอ๋อร์เอ่ยถามมารดาอย่างใคร่รู้ "น้องชายเจ้าส่งมา..." มารดารีบหันไปบอกความจริง พร้อมทั้งแสดงสีหน้าเป็นกังวล "หรือว่าที่แคว้นฉีจะเกิดเรื่องขึ้น....? ฟงเอ๋อร์พอจะคาดเดาสถานการณ์จากสีหน้ามารดา "อืม...สถานการณ์ตอนนี้ที่แคว้นฉีไม่สู้ดีนัก แม่จะไม่อยู่ที่สำนักศึกษาสักระยะ ส่วนจิ่วเอ๋อร์...แม่จะฝากให้พ่อบุญธรรมดูแลนางแทน ลูกอยู่ทางนี้แม่ฝากดูแลสำนักศึกษาและน้องสาวแทนแม่ด้วย มีลูกอยู่ที่นี่แม่ถึงจะวางใจ..." คำพูดนี้มีหรือฟงเอ๋อร์จะฟังไม่ออก ว่ามารดาไม่อยากให้เขาเดินทางตามไปด้วย "ได้ แต่ท่านแม่ต้องระวังตัวด้วย..." ฟงเอ๋อร์เดินเข้าไปจับมือมารดา เขาจ้องมองใบหน้ามารดา เหมือนกับว่าจะไม่ได้เห็นใบหน้าที่งดงามเช่นนี้อีกแล้ว ภายในใจกับรู้สึกใจหวิวๆ "ฟงเอ๋อร์... เรื่องที่ลูกเป็นฝาแฝด ห้ามให้แคว้นฉีรู้เป็นอันขาด ทางที่ดีลูกควรต้องสวมหมวกปิดบังใบหน้าเอาไว้ ห้ามเปิดเผยใบห

คลื่นพายุซัดโหมกระหน่ำ เสียงเม็ดฝนสาดกระเซ็นมิรู้วันรู้คืน คล้ายกำลังร่ำไห้บอกลาความเศร้าโศกเสียใจไม่มีสิ้นสุด จนแสงอรุณนอกหน้าต่างค่อยๆสว่างไสวขึ้น หลังจากพายุฝนที่บ้าคลั่งสงบลง "ฟางเอ๋อร์...แม่มาช่วยแล้ว..." น้ำเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น สตรีร่างอรชรสวมชุดแม่ทัพหญิงเดินแหวกทหารเกาะเหล็กเข้าไปจนถึงแนวหน้า แววตาอ่อนโยนหันไปมองแก้วตาดวงใจ ก่อนจะหันไปเผยรัศมีอำมหิต จ้องมองทัพกบฏนับแสนอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "เสด็จแม่...!!! รัชทายาทน้อยรีบหันไปมองน้ำเสียงที่คุ้นเคย ดวงตาเริ่มคลอเบ้า นึกว่าชาตินี้จะไม่ได้เห็นมารดาผู้ให้กำเนิดอีกแล้ว ทหารเกาะเหล็กเริ่มอ่อนกำลังลง หลังจากต้านทานทัพของศัตรูติดต่อกันไปหลายวันจนไม่ได้พัก แต่ละคนต่างมีสีหน้าอิดโรย "ฟางเอ๋อร์...รีบสั่งให้ทหารแนวหน้าถอนกำลังออกไปให้หมด ที่เหลือแม่จะจัดการเอง..." รัชทายาทน้อยทำตามที่มารดาบอก เขารีบหันไปออกคำสั่งถอนกำลังทหารออกไปจนหมด ตอนนี้ภายในสนามรบ เหลือเพียงแค่เสี่ยวไป่กับแม่ทัพหญิงยืนคู่กัน "เสี่ยวไป่...รีบเรียกกำลังเสริมออกมาช่วยข้า วันนี้ข้าจะกำจัดกองทัพศัตรูให้สิ้นซากไปพร้อมกับเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย...."