Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

ในใจถังหรงหรงครุ่นคิด หากว่านางใช้วิชาตัวเบา คงน่าจะเดินทางได้เร็วกว่านี้ คาดว่าน่าจะไปถึงยามพลบค่ำแล้วแท้ๆ แต่ก็ได้แต่คิด หากเผยความสามารถให้คนอื่นรู้มากเกินไป เกรงว่าจะไม่เป็นผลดีต่อตระกูล และต่อตัวนางเอง มีคนรัก ย่อมต้องมีคนเกลียด ถ่อมตนไว้บ้าง เพื่อจะได้มีชีวิตต่อยืนยาว นี้เป็นสัจธรรมในชีวิต ถังหรงหรงนึกถึงข้อนี้... "พักให้ม้ากินน้ำกันก่อนเถอะคุณหนู ตอนนี้ม้าเร็วน่าจะเหนื่อยเต็มที่แล้ว....? "เอางั้นก็ได้..." หลังจากที่ทุกคนพักเอาแรง กว่าจะเดินทางไปถึงค่ายทหารชายแดน ก็ปาไปเกือบเที่ยงคืน แต่ละคนต่างมีสีหน้าอิดโรย ตอนนี้ฐานที่มั่นกลายเป็นสมรภูมิรบ จึงได้ถอนกำลังรบชั่วคราวเพื่อพักรักษาตัว แววตากลมโตมองเห็นซากศพนอนตายเกลื่อนกลาดตลอดเส้นทาง ภายในใจรู้สึกจุกอยู่ที่อก ตอนนี้นางไม่มีเวลามาคิดเรื่องซากศพพวกนี้ เมื่อเมื่อถึงจุดหมายปลายทาง ถังหรงหรงจึงตั้งสติให้มั่น แล้วถามออกไป "ท่านนายพลถังจวิ๋นพักอยู่กระโจมหลังไหน....? เมื่อมองไปเห็นกระโจมมากมายตั้งอยู่ มีทหารเฝ้ารักษาเวรยามอย่างแน่นหนา ถังหรงหรงก็รู้สึกอุ่นใจ ดูท่า...พี่ชายนางน่าจะปลอดภัยดี "ข้าน้อยจะพาคุณหนูไปเอง เชิญตา

ความอัปยศที่ได้รับวันนี้ ท่านแม่ทัพผู้หยิ่งทะนงจะต้องเอาคืนให้สาสมในภายหน้าอย่างมิลืมเลือน ยามที่หมอหญิงคนนี้เย็บบาดแผลให้เขา นางจงใจที่จะไม่ใส่ยาชา และบรรจงเย็บแผลอย่างเชื่องช้า เพื่อเป็นการแก้แค้นเขาทางอ้อม ท่านแม่ทัพได้แต่ก้นด่าหมอหญิงคนนี้อยู่ภายในใจ หมอหญิงคนนี้มีช่างจิตใจอำมหิตเลือดเย็นต่อเขาจริงๆ หากใครได้นางเป็นภรรยา ถือว่าเกิดมาซวยแล้ว.... กลิ่นกายจากตัวหมอหญิง ยามเมื่อนางโน้มตัวลงมาใกล้ ท่านแม่ทัพกลับได้กลิ่นสมุนไพรที่คุ้นเคยออกมาจากตัวนาง เขาพยายามนึกคิด กลิ่นสมุนไพรชนิดนี้ เหมือนว่าเขาเคยได้กลิ่นมาจากหญิงสาวคนหนึ่ง เมื่อไม่นานมานี้... หรือว่าเขาจะคิดมากไป.... หญิงสาวคนนั้นเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา แต่หญิงสาวคนนี้กลับเป็นถึงหลานสาวเพียงคนเดียวของท่านกั๋วกง ความคล้ายเพียงอย่างเดียว คือพวกนางสองคนเป็นหมอเหมือนกัน "จ้องข้าแบบนี้ คงไม่ได้คิดจะเอาคืนสตรีตัวเล็กๆเช่นข้าหรอกนะ....? คำพูดเหน็บแนมเช่นนี้ มีเพียงหมอหญิงที่กล้าพูดออกมา ท่านแม่ทัพพอถูกหมอหญิงตรงหน้าเอ่ยจี้จุด เขาก็ยิ่งแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง เพื่อระงับความโกรธ... ทหารทุกคนราวกับอยู่ในส

เพียงเวลาไม่นานรถม้าประจำตำแหน่งองค์หญิง ก็เดินทางมาถึงค่ายทหารได้อย่างปลอดภัย เมื่อนายทหารรักษาการณ์มองเห็นรถม้า ก็จำได้ในทันที่ จึงปล่อยให้ผ่านเข้าไปอย่างง่ายดาย "ท่านพี่เย่ ข้าเรียกท่านแบบนี้ได้หรือไม่.....? ถังหรงหรงรู้สึกขนหัวลุกไปทั้งตัวมาเมื่อได้ฟัง องค์หญิงน้อยคนนี้คงไม่ได้กำลังหมายปองนางหรอกนะ ถังหรงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เสี่ยวเป่าได้แต่แอบขบขันกับเหตุการณ์ตรงหน้า ปฏิกิริยาที่องค์หญิงแสดงออกมา ไม่มีความเหนียมอายเลยสักนิด หากสิงร่างนายหญิงได้ นางคงจะสิงไปแล้วแน่ๆ นายหญิงที่ชนะแทบทุกสิ่งอย่าง กลับแพ้พ่ายให้สตรีเพศเดียวกัน... องค์หญิงน้อยรู้สึกชื่นชมคุณชายเย่ ตอนนี้นางนั่งแนบชิดติดเขา จนอีกฝ่ายขยับเขยื้อนตัวไปไหนไม่ได้.... "กระหม่อมเป็นคนต่ำต้อยไร้การศึกษา จะคู่ควรให้องค์หญิงผู้เลอค่า ลดตัวมาสนิทสนมได้อย่างไร...." ถังหรงหรงกล่าวอย่างถ่อมตน หากขืนทำให้องค์หญิงน้อยคนนี้ขุ่นเคืองใจ เกรงว่าคงจะเสียงานใหญ่ "ไม่เป็นไร หากคุณชายเย่ยอมเป็นคนของข้า รับรองว่าจากนี้ไป ข้าจะมีแต่ท่านในใจเพียงคนเดียว..." "เอ่อ....เรื่องนี้เกรงว่าคงจะเร็วเกินไป ข้าเป็นคนนอนกรนเสียงดัง กินนอน

เเสงแดดยามเช้าเริ่มสาดส่องต้อนรับวันใหม่ ถังหรงหรงนอนหลับไปหนึ่งวันเต็มๆ พอลืมตาตื่นก็มาโผล่ที่เรือนชนบทในหมู่บ้านฝู ยามแสงแดดสาดส่องกระทบเข้ากับดวงตากลมโต จึงทำให้ปราสาทสัมผัสไวต่อแสง ความรู้สึกเหมือนกับโดนสิบล้อทับ ยามที่ขยับร่างกายปวดร้าวระบมไปทั้งตัว... โม่เฉินนั่งจ้องมองทุกอริยบถของภรรยา จนกระทั่งถังหรงหรงหันมาสบตาเข้ากับโม่เฉิน นางถึงกับสะดุ้งตื่น "อาเฉิน....ข้ากลับมาที่เรือนชนบทได้อย่างไร แล้วนี้ข้านอนหลับไปนานแค่ไหนแล้ว....? เสียงงัวเงียเอ่ยพร้อมกับบิดขี้เกียด "หนึ่งวันเต็มๆ....ข้าปลุกอย่างไรภรรยาก็ไม่ยอมตื่น ข้าจึงพาเจ้ากลับมาในขณะที่ยังหลับสนิท ต่อไปนี้ห้ามไปดื่มสุรามั่วซั่วที่ไหนอีก...หากจ้าวหมิงไม่ส่งพิราบสื่อสารด่วนมาถึงข้า เกรงว่าเจ้าคงกลายไปเป็นภรรยาของคนอื่นแล้วกระมัง...." โม่เฉินกล่าวตำหนิภรรยา ภายในใจยังมีอารมณ์ขุ่นเคืองอยู่ไม่หาย "ท่าน....อ่ะ...ศรีษะข้า....โอ้ย....ร่างกายข้า ทำไมถึงได้ร้าวระบมไปหมดทั้งตัวเช่นนี้ ท่านนี้จริงๆเลย ไม่รู้ว่าไปตายอดตายอยากมาจากไหนกันนะ เห็นหน้าตาซื่อๆ ไม่คิดว่าท่านจะกลายเป็นคนดินเถื่อนถึงเพียงนี้....? ถังหรงหรงรีบหันไปตำหนิสามีคื

สามวันต่อมา.... หลังจากถังจวิ๋นกลับมาถึงเมืองหลวง ก็รีบตรงดิ่งไปหาน้องสาวที่หมู่บ้านชนบท พร้อมกับถือพระราชโองการในมือ ตอนนี้เขาถูกเลื่อนขั้นเป็นรองแม่ทัพ รักษาการณ์อยู่ที่ชายแดนเหนือ ไม่นานก็ควบม้าเร็วมาถึงหมู่บ้านชนบท "น้องหญิง พี่ใหญ่มาแล้ว มาพร้อมกับข่าวดี..." ถังหรงหรงกำลังขมักเขม้นกับการผลิตภัณฑ์ใหม่ เพียงหันมาชำเลืองมองทางต้นเสียง แล้วจึงหันกลับไปจัดการของที่อยู่ในมือต่อ ก่อนจะเอ่ยขึ้นตามหลัง "ข่าวดีที่ว่า ท่านคงจะไม่ได้ถูกเลื่อนขั้นหรอกใช่ไหม...? "โห้....น้องหญิงของข้าล่วงรู้ราวกับเทพเซียน เจ้ารู้ได้อย่างไร....? "ข้าก็แค่คาดเดา..." ถังหรงหรงไม่ได้คาดเดาเลยสักนิด เป็นเสี่ยวเป่าต่างหากที่พึ่งจะบอกนางไปเมื่อครู่ "วันนี้ท่านแม่ทัพได้จัดงานเลี้ยงให้พี่ใหญ่ เขายังฝากพี่ใหญ่ให้เชิญน้องหญิงไปร่วมงานเลี้ยงกับพี่ใหญ่ด้วย...น้องหญิง..." ถังจวิ๋นยังกล่าวไม่จบประโยค น้องสาวก็รีบปฏิเสธทันควัน "ข้าไม่ไป พี่ใหญ่ท่านไปคนเดียวเถอะ ข้าไม่ชอบความวุ่นวาย..." "ได้อย่างไร เรื่องแอบไปเผาคลังเสบียงที่ค่ายศัตรู ท่านแม่ทัพรู้เรื่องแล้ว เขาจึงอยากจะเชิญน้องหญิงไปเลี้ยงเป็นการขอบคุณพร้อมกัน