ลิขิตรักหมอหญิงข้ามภพ: ขอเลือกสามีที่รักข้าเพียงผู้เดียว의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

ณ ภูเขาลูกหนึ่งแคว้นฉี....... นกพิราบสื่อสารบินมาส่งจดหมายลับฉบับหนึ่ง ภายในภูเขาลูกนี้ยังมีเรือนหลังหนึ่งถูกสร้างเอาไว้อย่างลึกลับ เรือนหลังนี้ดูคล้ายกับเขาวงกต และยังมีกับดักตั้งไว้อีกหลายจุด เพื่อป้องกันศัตรูลอบซุ่มโจมตี ซึ่งในแต่ละจุด ยังมีชายฉกรรจ์หลายคนยืนเฝ้าเวรยามกันอย่างหนาแน่น "ได้ความว่าอย่างไร...? เสียงอันน่าเกรงขามเอ่ยขึ้นอย่างมีความหวัง "ฝ่าบาท บ่าวพึ่งรับข่าวกรอกจากพิราบสื่อสาร ตอนนี้ยังหาร่องรอยองค์รัชทายาทไม่พบ...หลังจากทรงยกกองทัพไปปราบศัตรู องค์รัชทายาทกลับถูกรอบโจมตีในระหว่างทาง เป็นฝีมือขององค์ชายสาม องครักษ์ข้างกายก็หายสาบสูญไปด้วย บ่าวเองก็จนปัญญา บ่าวสมควรตาย..." หลี่กงกง คุกเข่ารายงานอย่างสำนึกผิด "ปัง...!!!" ฝ่ามือหนาทุบลงไปบนโต๊ะด้วยแรงอันน้อยนิด ก็ทำให้โต๊ะไม้แตกกระจายกลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตาเดียว "ไร้ประโยชน์...." น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยออกมาอย่างน่าเกรงขาม ทำให้ลูกน้องทั้งหมดที่คอยอารักข

หรงหรงได้แต่มองตามหลังอี้ฟูไปจนสุดสายตา ก่อนจะเหลือบไปเห็นโม่เฉิน สายตาเขาจ้องเขม็งมองอี้ฟูแผ่ซ่านไปด้วยรังสีอำมหิต ทำให้คนมองรู้สึกขนหัวลุก "อี้ฟูไปทำอะไรให้ท่านโกรธเคือง เหตุใดถึงจ้องมองเขา ราวกับจะฉีกเขาออกเป็นชิ้นๆ....? "ทางที่ดีอย่าให้ข้าเห็นหน้าเขาอีกจะดีที่สุด....ไม่เช่นนั้น.." โม่เฉินกำมือแน่น ใช้น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยตำหนิหญิงสาวทางอ้อม ทิ้งคำพูดเป็นปริศนา "ไม่เช่นนั้นอะไร ท่านจะฆ่าเขาทิ้งอย่างนั้นหรือ....? หรงหรงจ้องมองโม่เฉิน แสดงออกทางสายตา มองเขาได้ทะลุปรุโปร่ง "อ๋อ....การเห็นว่าที่ภรรยาแสดงวิธีแนบชิดกับบุรุษคนอื่น ข้าควรจะแสดงความดีใจอย่างนั้นหรือ....หรงเอ๋อร เจ้าช่างประเมินความอดทนของข้าสูงเกินไปแล้ว..." โม่เฉินกัดฟันเอ่ยเล็ดลอดผ่านไรฟัน ยามที่บุรุษเลือดขึ้นหน้า ช่างน่ากลัวชะมัด ทางที่ดีตอนนี้นางไม่ควรจะไปยุแหย่เขา สู้อยู่แบบสงบเสงี่ยมจะดีที่สุด

"ท่านหมอเทวดามาถึงแล้ว ยังไม่รีบเปิดประตูออกมาต้อนรับอีก...? เสียงผู้คุ้มกันคนหนึ่งเอ่ยวาจาเเข็งกร้าว " ขอท่านหมอเทวดาโปรดอภัย คุณหนูของข้ากำลังแต่งตัวอยู่ ได้โปรดรอสักประเดี๋ยวเจ้าคะ..." เสี่ยวถิงรีบตอบกลับ ไม่นานก็เปิดประตูห้องออกมาต้อนรับ "เอาละ....พวกเจ้าทุกคนออกไปรอข้างนอกกันให้หมด...ข้าจะเริ่มตรวจวินิจฉัยอาการให้คุณหนูคนนี้..." หรงหรงหันไปบอกทุกคนในภายในห้อง "ไม่ได้...หากคุณหนูข้าเป็นอะไรไป ต่อให้ท่านมีสิบชีวิต ตระกูลท่านก็ชดใช้ไม่ไหว..." เสี่ยวพิงกล่าววาจาหยิ่งยโส ในเมื่อสาวใช้คนนี้ไม่ให้เกียรตินาง หรงหรงจึงไม่ได้สนใจเรื่องมารยาท รีบไล่ตะเพิดพวกเขาออกไปอย่างไม่ไว้หน้า... "นี้เป็นกฎที่ข้าตั้งไว้ หากอยากจัดงานศพให้คุณหนูของเจ้า ก็รีบไสหัวไปทั้งนายทั้งบ่าว ข้าไม่อยากพูดซ้ำ....? หรงหรงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย เพียงได้ยินเสียงลมหายใจที่อ่อนแรงของคนหลังผ้าม่าน นางก็พ

หรงหรงใช้วิชาตัวเบา เหาะไปตามแรงลม เพิ่มความระมัดระวังตัวทุกฝีก้าว เนื่องจากหิมะเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยไ จึงยากต่อการมองเห็น จู่จู่ความรู้สึกแปลกๆในใจ พลันบังเกิดขึ้น คล้ายว่ามีเสียงปริศนากำลังเรียกหานาง หรือว่านางจะหูแว่วไป... "นายหญิง....!!!! เสียงเรียกภายในกระเเสจิต ส่งผ่านกระแสจิตหรงหรงอีกครั้ง "เจ้าเป็นคนหรือผี รีบโผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้ อย่ามาทำตัวลับๆล่อๆ..." " ข้าไม่ใช่ทั้งคนทั้งผี นายหญิงรีบลงมาช่วยข้าเร็วเข้า ตอนนี้ข้า กำลังจะดับสูญ..." "ดับสูญหรือ ข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร ว่าเจ้าไม่ได้กำลังโกหกข้าอยู่....? "ไม่ใช่ว่าท่านกำลังตามหาบัวหิมะพันปีอยู่หรอกหรือ จะพันปีหรือหมื่นปี ข้าก็ให้ท่านได้ทั้งนั้น หรือว่าท่านไม่อยากได้แล้ว....? " เจ้ารู้ได้อย่างไร ว่าข้ากำลังตามหาบัวหิมะพันปีอยู่ หรือว่าเจ้าแอบสะกดรอยตา

จ้าวหมิงรายงานทุกความเคลื่อนไหวให้เจ้านายฟังโดยไม่ตกหล่น ตอนนี้ทั้งเจ้านายและลูกน้อง ต่างแสดงสีหน้าเคร่งเครียดกันออกมา... "นายท่าน เช่นนี้แล้ว งานแต่งยังจะจัดต่ออยู่หรือไม่....? "จัด ของหมั้นก็รับไปแล้ว งานแต่งนี้ อย่างไรก็ต้องจัด.." โม่เฉินกำหมัดแน่น แสดงความไม่พอใจแทนสีหน้า "จวนตระกูลกั๋วกง กล้าดีอย่างไรถึงได้มายุ่งเรื่องแต่งงานของนายท่าน ช่างหาเรื่องตาย ให้ข้าน้อยไปจัดการถอนรากถอนโคน ดีหรือไม่นายท่าน.....? "ไม่ต้องรีบ เจ้าตัวยังไม่ออกมาเดือดร้อน ยังจะร้อนตัวแทนนางไปใย รอดูสถานการณ์ไปก่อน..." "แต่ว่า...นี้ถือเป็นงานแต่งครั้งแรกในชีวิตท่านเลยนะ หากแม่นางคนนั้นเกิดยกเลิกงานแต่งกลางครัน ท่านจะทำเช่นไร....? "ข้าเชื่อใจนาง...สตรีของข้าย่อมไม่มีทางเหมือนคนอื่น...""ก็ใช่นะสิ ขนาดนางหายตัวไปตั้งสามวันเต็มๆกับชายอ