Tous les chapitres de : Chapitre 101 - Chapitre 110

172

101. คนึงหา

ผ่านมาหนึ่งชั่วยาม เป็นไปตามที่ถังหรงหรงได้คาดการณ์เอาไว้จริงๆ หลังจากฮ่องเต้ทรงตื่นจากบรรทม ก็ทรงอยากจะเสวยอาหารที่ย่อยง่ายขึ้นมา ทั้งวังหลวงดูวุ่นวายขึ้นมาถนัดตา บรรดาข้าหลวงทุกตำหนักต่างวิ่งวุ่นให้เจ้านาย ยิ่งพอทราบว่าอาการประชวรฮ่องเต้ดีขึ้น เหล่าพระสนมทุกตำหนักต่างกระตือรื้อรนอยากจะเอาใจฝ่าบาท แต่ละตำหนักต่างส่งของเสวยไปถวายฮ่องเต้ เพื่อแย่งชิงความโปรดปราน ยามซวี(19.00-21.00).... ถังหรงหรงเปิดหน้าต่างนั่งแหงนหน้ามองดูแสงจันทร์บนท้องฟ้าที่มืดสลัว โดยไม่ทันสังเกตุว่ามีสายตาคู่หนึ่ง กำลังจับจ้องมองดูทุกความเคลื่อนไหวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเดินอ้อมหายไปอีกทาง ถังหรงหรงพ้นลมหายใจออกมาอยู่หลายครั้ง ไม่รู้ว่ายามนี้มารดาและสามีของนางกำลังทำอะไรอยู่ ปกติทุกครั้งโม่เฉินจะแอบส่งองครักษ์เงามาคอยปกป้องนางอย่างลับๆ แต่ตอนนี้ถังหรงหรงกลับสัมผัสถึงความเคลื่อนไหวขององครักษ์กลุ่มนี้แทบไม่ได้เลย "เฮ้ออออ....
Read More

102. นกน้อยในกรงทอง

ณ ตำหนักเชียนคุน.... ฮ่องเต้ทรงเรียกตัวหมอหญิงเข้าเฝ้าในช่วงสายตามลำพัง ฝ่าบาททรงต้องการพูดคุยเกี่ยวกับวิธีการรักษาของหมอหญิง จึงสั่งให้ทุกคนออกไปให้หมด แม้กระทั่งฮองเฮาก็ไม่ให้อยู่ฟัง ตอนนี้ในตำหนักเงียบจนน่ากลัว ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของชายชราผู้นี้ ฝ่าบาทเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของหมอหญิงอย่างไม่กระพริบตา ตั้งแต่นางก้าวเท้าเดินเข้ามา ถังหรงหรงเดินเข้ามา รู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ชายชราตรงหน้าส่งออกมา แต่ปฏิกิริยาของนางยังคงสงบนิ่ง ไม่แสดงท่าทีตื่นตะหนกออกมาแม้แต่น้อย "คุกเข่าลง..!!! เสียงอันทรงพลังเอ่ยขึ้นดังกังวาน ถังหรงหรงคุกเข่าทำตามที่ฮ่องเต้สั่ง โดยไม่ปริปาก "รู้หรือไม่ว่าเจ้ามีความผิดอันใด...? ชายชรากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ฝ่าบาทเป็นเจ้าของแคว้น มีวาจาศักดิ์สิทธิ์ หากทรงบอกว่าหม่อมฉันผิด หม่อมฉันก็ต้องผิดเพคะ.." ถังหรงหรงพูดออกไปอย่างที่คิด "คิดว่าเราเป็นคนไร้เหตุผลปานนั้นเชียว บอกเรามา...ว่าเจ้าทำสิ่งใดผิดไป...? ชายชราเหมือนกำลังคาดคั้นเอาคำตอบจากหมอหญิง "หม่อมฉันคงจะอวดดี ทำการรักษาฝ่าบาทพิศดารไปเพคะ.." "ใช่...เเถมการรักษาของเจ้า ยังทำให้หมอหลวง
Read More

103. ยาวิตามิน

ณ หมู่บ้านชนบท(ฝู).... "นายท่าน นี้ก็ผ่านมาแล้วสามวัน หากขืนเรายังไม่รีบไปจากที่นี้ เกรงว่าศัตรูคงจะหาตัวเราเจอในเร็วพลัน...แย่แล้วมีคนมา.." จ้าวหมิงยังพูดไม่ทันขาดคำ ก็สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ เสียงฝีเท้ามากมายล้อมเรือนทั้งหลังเอาไว้ในชั่วพริบตาเดียว ตามมาด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งกระจายจนน่าสะอิดสะเอียน โม่เฉินก็สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติคืบคลานเข้ามาด้วยเช่นกัน เมื่อเพ่งมองดูอีกครั้ง เขาก็เห็นคนสองกลุ่มกำลังปะทะกันอย่างดุเดือด ที่สวนหน้าบ้าน "ใครส่งพวกเจ้ามา....? จ้าวหมิงกล่าวออกไป พร้อมกับชักกระบี่ที่ถืออยู่ในมือ เตรียมปกป้องเจ้านายสุดกำลัง "ถวายบังคมองค์รัชทายาท....พวกกระหม่อมทุกคน เป็นองครักษ์เกาะดำ ได้รับคำสั่งจากท่านราชครูซู ให้มาอารักขาท่านกลับแคว้น คิดไม่ถึงว่าในขณะที่กำลังเดินทางมา จะถูกคนกลุ่มนี้ตามไล่ล่ามาตลอดทั้งทาง คนกลุ่มนี้มีจำนวนมากจนคาดเดาไม่ได้ ไม่ว่าจะฆ่าตายไปเยอะเท่าไหร่ พวกเขาก็มีกำลังเ
Read More

104. สัตว์เลี้ยงของหมอหญิง

ฮองเฮาเดินเข้ามาพร้อมกับองค์รัชทายาท ข้างหลังยังมีหมอหลวงเดินถือถ้วยยาตามเข้ามาอีกสองคน เมื่อฮ่องเต้เหลือบไปเห็นก็รีบเอ่ย ราวกับรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า "อะไรอีกละนั้น...? ชายชรารีบขมวดคิ้วทันที เมื่อเห็นฮองเฮาและองค์รัชทายาทไม่ได้เดินเข้ามาแค่สองคน แถมยังมีหมอหลวงถือโอสถตามหลังมา เมื่อเห็นถ้วยโอสถฉุนจนลอยมาแตะจมูก ชายชราเริ่มรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้น "ฝ่าบาท หม่อมฉันต้มพระโอสถบำรุงพระวรกาย เพื่อนำมาถวาย รีบเสวยตอนที่กำลังร้อนๆเถอะเพคะ.." ฮองเฮากล่าวออกมาอย่างอ่อนโยน พร้อมกับแย้มพระสรวล "เราไม่ดื่ม วันทั้งวันจะให้แต่เราดื่มยา เอาออกไปให้พ้นหน้าเราบัดเดี๋ยวนี้.." ชายชราตรงหน้ารีบปฏิเสธทันควัน ทำให้ทุกคนในพระตำหนัก รีบคุกเข่าลงแทบไม่ทัน "แต่ว่า...นี้เป็นยาบำรุงที่หม่อมฉันเคี้ยวเองทั้งคืนเลยนะเพคะ....? ฮองเฮาเอ่ยอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ "เราบอกว่าเราไม่ดื่ม ฮองเฮาไม่ได้ยินที่เราบอกหรืออย่างไร หรือต้องให้เราพูดซ้ำ...? ชายชรายังคงปฏิเสธเสียงแข็ง ต่อให้องค์รัชทายาทและหมอหลวงทั้งสอง พยายามเกลี้ยกล่อมอย่างไร ชายชราผู้นี้ก็ไม่ยอมดื่มยา เมื่อถังหรงหรงเห็นว่าเหตุการณ์เริ่มไม่ค่อยดี นางจึงรีบเดิน
Read More

105. แม่เจ็บเหลือเกิน

จางกงกงกำลังจะแง้มประตูเข้ามารายงานนายเหนือหัว เพื่อแจ้งว่าหัวหน้าองครักษ์ต้องการจะขอเข้าพบหมอหญิง ทว่าเสี่ยวไป่เร็วกว่า มันรีบวิ่งพรวดเข้าไปในตำหนักเชียนคุณ กระโดดพุ่งตัวไปหาเจ้านายกระดิกหางด้วยความดีใจ ถังอวิ๋นได้แต่มองตามหลัง ห้ามเสี่ยวไป่เอาไว้ไม่ทัน ถึงอย่างไรมันก็เป็นสัตว์เลี้ยงของน้องสาว นางคงจะปกป้องสัตว์เลี้ยงแสนรักตัวนั้นเอาไว้ได้อย่างแน่นอน เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขาจึงวางใจลง ทุกคนในตำหนักเชียนคุนต่างตื่นตระหนกตกใจกลัว เมื่อเห็นสุนัขเลือดท่วมตัวปรากฏขึ้นอย่างกระทันหัน เมื่อกระทั่งถังหรงหรงยังสะดุ้งตกใจเช่นกัน เมื่อเห็นสัตว์เลี้ยงแสนรักขนสีขาวย้อมไปด้วยเลือด วิ่งผ่านประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว "ต้ายแล้ว...รีบอารักขาฝ่าบาทเร็วเข้า...พวกเจ้าช่างบังอาจ ปล่อยให้สัตว์ป่าที่ไหนก็ไม่รู้ วิ่งเข้ามาก่อกวนในพระตำหนักของฝ่าบาท...ยังไม่รีบเข้าไปจับตัวมันอีก แล้วจัดการลากสัตว์เดรัจฉานตัวนี้ นำไปฆ่าทิ้งเสียให้ไกล..." ฮองเฮารีบออกคำสั่งกับทหารคุ้มกันทุกคน เสี่ยวไป่เมื่อได้ยินเช่นนั้น มันก็หันมาขู่ใส่ฮองเฮา จนทำให้ฮองเฮารีบวิ่งไปหลบหลังองค์รัชทายาท แสดงความหวาดกลัวขึ้น "นายหญิง... ท่า
Read More

106. สะเทือนใจ

โม่เฉินไม่ได้เอ่ยแม้เพียงประโยค ดวงตาเขาแดงก่ำเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส เขาทำใจดึงกระบี่เล่มนี้ออกจากหน้าอกของหญิงชราคนนี้ไม่ได้จริงๆ ฝ่ามือเขาเริ่มสั่นคลอน ลังเลอยู่สักพัก..... "เสี่ยวเฉิน....แม่ทรมานเหลือเกิน รีบดึงกระบี่ออกให้แม่เร็วเข้าเถิด แม่เหนื่อยเหลือเกิน คงไม่ได้อยู่คอยอุ้มหลานตัวน้อยได้อีกแล้ว....รีบลงมือเถอะ.." เมื่อหญิงชรากล่าวจบ โม่เฉินตัดสินดึงกระบี่ออกให้ตามที่หญิงชราขอร้อง แม้ภายในใจจะรู้สึกเจ็บปวด แต่ก็ตัดสินใจทำตามอย่างจำนน "ท่านแม่....ไม่นะ....อ้ากกกก....!!!! เมิงฮูหยินได้ยินเสียงบุตรสาวเลือนลาง นางพยายามหันไปมองดูบุตรสาว แล้วค่อยๆหลับตาลงจนหมดลมหายใจไปในที่สุด มุมปากหญิงชรายังยกยิ้มให้บุตรสาว ถังหรงหรงกรีดร้องแทบจะขาดสติ นางถึงกับเข่าทรุดสะเทือนใจกับภาพที่เห็นอย่างสิ้นหวัง ยามที่โม่เฉินดึงกระบี่ออกจากหน้าอกมารดา ถังหรงหรงก็ลอยตัวลงมาสู่พื้นดินเห็นพอดี "เจ้าเคยสัญญาว่าจะปกป้องมารดาของข้า แต่แล้วเจ้าก็ทำไม่ได้.." ถังหรงหรงเอ่ยพร้อมกับเขวี้ยงหมวกคลุมหน้าทิ้งไป แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดบังใบหน้าแทน เพื่อจะได้สะดวกในการต่อสู้ ระหว่างมารดาผู้ให้กำเนิดร่างนี้ กั
Read More

107. ข้าแต่งเอง

ท่านแม่ทัพรีบเอื้อมมือไปรับร่างที่ไร้วิญญาณ ก่อนจะล่วงหล่นสู่พื้นดิน ส่วนโม่เฉินก็รีบเข้าไปรับร่างถังหรงหรงเอาไว้ทันเช่นกัน แต่ละคนต่างแสดงสีหน้าย่ำแย่ หลังจากได้ยินคำพูดสุดท้ายของหญิงสาว โดยเฉพาะโม่เฉินที่สวมกอดภรรยาเอาไว้แน่น ราวกับว่ากอดครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้กอดภรรยาอันเป็นที่รัก ดวงตาแดงก่ำจ้องมองภรรยาอย่างไม่ละสายตา "รีบเอานางมาให้ข้า ในเมื่อนางเอ่ยปากไล่แล้ว พวกเจ้าก็รีบกลับไปในที่ของพวกเจ้าเสียเถอะ..." ถังอวิ๋นรีบไปแย่งน้องสาวออกจากอ้อมกอดของโม่เฉินทันที หากไม่ใช่เพราะฝีมือพวกเขา น้องสาวจะมีสภาพอนาถเช่นนี้ได้อย่างไร ในใจถังอวิ๋นก็ยิ่งแค้นเคือง "ข้าขอ....ฝากท่านดูแลนางให้ดี....แทนข้าด้วย.." โม่เฉินเอ่ยอย่างสิ้นหวัง "เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว นางเป็นน้องสาวของข้านี่น่า ข้าก็ต้องดูแลนางให้ดีที่สุด ข้าคงไม่คิดทำร้ายน้ำใจนาง เหมือนที่พวกเจ้าทุกคนทำกับนางหรอก พวกเจ้ารีบไปซะเถอะ.." วาจาคมเฉียบเช่นนี้ ถังอวิ๋นพึ่งจะเคยพูดกับคนกลุ่มนี้เป็นครั้งแรก เพราะเขาเป็นคนไม่ค่อยชอบพูดคุยกับคนแปลกหน้านัก จึงใช้ความแค้นเอ่ยเป็นคำพูดแทน สายตาโม่เฉิน พยายามจดจำใบหน้าของภรรยาให
Read More

108. ไม่อาจมอบความรัก

"ข้าจะแต่งกับนางเอง..." แม่ทัพหนุ่มกล่าววาจาหนักแน่น ทุกสายตาต่างจ้องมองดูเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่ละคนต่างคิดเห็นไม่ตรงกัน "ไม่ได้ ข้าไม่เห็นด้วย.." ถังอวิ๋นรีบปฏิเสธขึ้นเป็นคนแรก ตอนนี้ทุกสายตาต่างหันไปจับจ้องถังอวิ๋นแทน ปกติเขาเป็นคนว่านอนสอนง่าย เหตุใดวันนี้ถึงเกิดหัวแข็งขึ้นมา เรื่องนี้จะต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล "แต่ข้ากลับเห็นต่าง..." ถังจวิ๋นนึกถึงวันที่อยู่ในค่ายทหาร ท่านแม่ทัพหนุ่มคนนี้ ได้เคยล่วงเกินน้องสาวเขาไป ก็ควรจะต้องรับผิดชอบถึงจะถูก จึงรีบฉวยโอกาสนี้ทวงสิทธิ์แทนน้องสาว "พี่ใหญ่ ท่านบ้าไปแล้วหรือ ข้าบอกว่าไม่ได้...ก็คือไม่ได้ ต่อให้เขาเป็นผู้บังคับบัญชาของท่าน ข้าก็ยังยืนยันคำเดิม ว่า...ไม่...ได้..." ถังอวิ๋นเน้นคำให้ทุกคนได้ยินชัดเจน "เจ้าบอกว่าไม่ได้ ข้าก็ต้องเชื่อเจ้าอย่างนั้นหรือ น้องรองหากเจ้าไม่รีบอธิบายเหตุผลให้ข้าฟัง ข้าก็ยังจะยืนกรานคำเดิม ว่าท่านแม่ทัพเหมาะสมที่สุด.." ถังจวิ๋นรีบออกตัวเข้าข้างท่านแม่ทัพหนุ่ม "นี้ท่าน...!!! "เอาละๆ พวกเจ้าสองคนเลิกเถียงกันไปมาได้แล้ว ตอนนี้ยายชักเริ่มจะเวียนหัวขึ้นมา ไหนยายเฒ่าคนนี้ขอฟังความคิดเห็นของท่านแม่ทัพบ้าง
Read More

109. ท่านบ้าไปแล้วหรือ...

สามเดือนต่อมา......ณ จวนชิน งานแต่งเลือกมาจัดที่จวนหลังใหม่ใกล้กับเมืองหลวง เสียงประทัดดังสนั่นทั่วทั้งบริเวณใกล้เคียง ขบวนเกี๊ยวเจ้าสาวเคลื่อนมาถึงหน้าประตู มีผู้คนมากมายต่างมาร่วมอวยพรเป็นสักขีพยานรักทั่วท้องถนน ยาวไปจนถึงทางหน้าปากซอย พิธีพระราชทานสมรส ฮ่องเต้กับฮองเฮาทรงเป็นแม่งาน มาพร้อมกับองค์รัชทายาท หลังจากแต่งตั้งแม่ทัพลู่หนานเฟิง ให้กลายเป็นชินอ๋องเต็มตัว แต่ละคนต่างแสดงสีหน้ายิ้มแย้ม ส่วนเรื่องที่ลู่หนานเฟิงเป็นองค์ชายหกที่หายสาปสูญ ถูกชินอ๋องคุกเข่าขอร้องให้ทั้งสองพระองค์อย่าได้รื้อฟื้นขึ้นมาอีก ชินอ๋องเลือกที่จะสละบังลังก์ให้น้องชาย ยอมใช้ทั้งชีวิตอยู่กับคนที่รัก ทั้งสองพระองค์จึงยอมทำตามความประสงค์ เจ้าสาวแต่งตัวมาด้วยชุดแต่งงานสีแดงลายหงษ์คู่ ปักด้วยดิ้นทองทั้งชุด สวมด้วยมงกุฎหงษ์แต่งตัวเต็มยศ ถือว่าเป็นเจ้าสาวที่งดงามที่สุดในแคว้นคนแรก ส่วนเจ้าบ่าวสวมชุดสีแดง ยิ่งดูหล่อเหล่ามีสง่าราศี ทั้งสองคนสวมชุดแต่งงานพระราชทานลายเดียวกัน ของขวัญพระราชทานในการสมรสครั้งนี้ เจ้าบ่าวเจ้าสาวถูกบังคับให้ต้องสวมใส่ เพราะเป็นฝีมือการออกแบบของฮองเฮา รวมไปถึงขบวนสินสอดที่วางทอดยาวเป็
Read More

110. จูบไปแล้ว

ณ เเคว้นฉี.... หลังจากโม่เฉินกลับมา ก็ได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นผู้ครองแคว้นรับตำแหน่งทันที่ โดยมีท่านราชครูซูคอยเป็นที่ปรึกษา เนื่องจากเกิดการจราจลโดยน้องชายต่างมารดาเป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลัง จึงออกราชโองการสั่งประหารทันที เพื่อตัดรากถอนโคน ในช่วงแรกเริ่ม ได้มีการปฎิรูปการปกครองขึ้นมาใหม่ โม่เฉินมีอาการกำเริบขึ้นเป็นครั้งคราว เสวยอาหารได้น้อยลง ดูก็รู้ว่ากำลังตรอมใจ จ้าวหมิงเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของนายเหนือหัว เขาก็ยิ่งปวดใจแทน ยามเช้าตรู่ฮ่องเต้แคว้นฉี มักจะตื่นขึ้นมาอาเจียนอยู่บ่อยครั้ง ไม่ว่าจะเสวยอะไรลงไป ไม่เกินอึดใจเขาจะอาเจียนออกมาจนหมด ยิ่งเป็นกลิ่นเครื่องหอม หรือกลิ่นแป้งของนางกำนัล ก็ยิ่งทำให้โม่เฉินรู้สึกรังเกียจ แถมยังอาเจียนมากขึ้นกว่าเดิม หมอหลวงทุกคนได้แต่จนปัญญาในอาการป่วยครั้งนี้ "ฝ่าบาท พระอาการของพระองค์ ราวกับหญิงตั้งครรภ์ ที่บ้านเกิดกระหม่อมเคยมีคู่สามีภรรยาคู่หนึ่ง อาการเป็นเช่นนี้ ทุกวันในยามเช้าเขามักจะแพ้ท้องแทนภรรยา...แต่ว่าพระองค์.." "บังอาจ หุบปากพล่อยๆของเจ้าลงซะ ฝ่าบาทยังอยู่ครองโสด เจ้าจะมาวินิจฉัยมั่วซั่วได้อย่างไร...? หลีกงกงรีบตะคอกใส่หมอหลวง
Read More
Dernier
1
...
910111213
...
18
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status