Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

"ใบหน้าท่านหมอช่างงามล้มเมือง ขนาดข้าเป็นสตรีด้วยกัน นางยังทำให้ข้าใจสั่น..." "จริงด้วย ยามนี้ท่านหมอเป็นถึงหลานสาวเพียงคนเดียวของท่านกั๋วกง มีหลานสาวที่งดงามและความสามารถโดดเด่น ช่างเป็นบุญของตระกูลกั๋วกงโดยแท้..." "ข้าละอิจฉาเจ้าหนุ่มคนนั้นเสียจริง ได้แต่งภรรยาที่ดีพร้อมเช่นนี้ ข้าต้องเกิดอีกกี่ชาติ ถึงจะมีวาสนาเช่นเจ้าหนุ่มนั้น...? "นั่นน่ะสิ...ข้าก็อิจฉาเจ้าหนุ่มนั้นเช่นกัน.." "ข้าก็ด้วย..." ชาวบ้านที่มาร่วมงาน ต่างเริ่มพูดคุยกันอย่างถึงพริกถึงขิง แต่ส่วนมากจะรู้สึกอิจฉาโม่เฉินกันมากกว่า.... "หรงเอ๋อร์...อย่าหาว่าป้าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ใบหน้าของหลาน ต่อให้หย่าไปอีกหลายครั้ง ไม่ต้องกลัวว่าจะขายไม่ออก วิชาแพทย์หลานล้ำเลิศ งดงามทั้งกายใจ อีกอย่างตระกูลเราก็เป็นถึงที่ปรึกษาของฮ่องเต้ อายุหลานยังน้อย....เรื่องแต่งงาน...ป้าคิดว่าควรจะคิดอีกทีให้ถี่ถ้วน..."

รถม้าถูกจัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ผู้อาวุโสทั้งสองและเมิงฮูหยินเตรียมพร้อมที่จะออกเดินทาง รอเพียงหมอหญิงคนเดียวที่ยังไม่ได้ปรากฏตัว... "นี้ก็สายมากแล้ว เหตุใดหรงเอ๋อร์ถึงยังไม่ออกมา....? ฮูหยินกั๋วกงรีบหันไปถามบุตรสาวทั้งสอง "บ่าวไปตามที่ห้องแล้วก็ไม่พบเจ้าคะ ไม่รู้ว่าคุณหนูหายไปไหนตั้งแต่เช้า..." บ่าวรับใช้คนสนิทรีบรายงานฮูหยินกั๋วกง "ท่านแม่....ถ้าเช่นนั้นลูกจะไปดูหรงเอ๋อร์ที่ห้องอีกทีให้เจ้าคะ....? เมิงฮูหยินรีบเอ่ยบอกมารดา เมิงฮูหยินพึ่งจะเอ่ยจบ ร่างบุตรสาวก็ปรากฏขึ้น อาภรณ์สีขาวปลิวสไวราวกับเมฆหมอก คลุมด้วยชุดขนสัตว์อีกชั้น โชคดีที่หรงหรงสวมหมวกคลุมเป็นประจำ จึงสามารถปกปิดรอยแดงบนคอระหงได้ "ขออภัยที่ทำให้ทุกคนต้องรอ พอดีพึ่งสั่งงานคนงานเสร็จ ทำให้ทุกคนรอนานแล้ว..." น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยขึ้น "ในเมื่อคนมาครบกันแล้ว เช่นนั้นเราก็รีบขึ้นรถม้าออกเดินทางกันเถอะ.." ฮูหยินกั๋วกงเอ่ย "เจ้าคะ/ขอรับ" "หรงเอ๋อร์...เสี่ยวเฉินละ....? เมิงฮูหยินหันไปถามบุตรสาว "อาเฉินไม่ชอบคนเยอะ ร่างกายก็ยังไม่ฟื้นตัวดี ลูกจึงให้เขานอนพักรักษาตัวอยู่ที่เรือนเจ้าคะ..." "เขาเป็นเพียงคนนอก ดี

นี้ก็ผ่านมาแล้วสามวัน หลังจากหรงหรงรักษาอาการป่วยให้ท่านกั๋วกงจนอาการดีขึ้น ท่านกั๋วกงจึงได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ถังหว๋าน( เมิงฮูหยิน) และหลานสาวเพียงคนเดียว ซึ่งเป็นงานเลี้ยงเล็กๆ จัดขึ้นภายในตระกูล ไม่ได้เชิญคนนอกมาร่วมงาน มีเพียงหลินเสียวและสหายของถังอวิ๋นพี่ชายคนรอง มาร่วมแจมในงานเลี้ยงครั้งนี้ "หรงเอ๋อร์...นี้คือถังจวิ๋นเป็นพี่ชายคนโต ทำงานเป็นทหารในกองทัพ และถังอวิ๋นเป็นพี่ชายคนรองของเจ้า ทำงานเป็นองครักษ์ในวังหลวง ส่วนหรงเอ๋อร์เป็นหมอหญิงอิสระ พวกเจ้าสามคนทำความรู้จักกันเอาไว้ให้ดี...." ท่านกั๋วกงเริ่มแนะนำหลานชายทั้งสอง เพื่อให้หลานสาวได้รู้จัก และแนะนำหลานสาว ให้หลานชายทั้งสองรู้จักเช่นกัน "ยินดีที่ได้รู้จักพี่ชายทั้งสองเจ้าคะ..." หรงหรงย่อตัวลงเพื่อทำความเคารพถังจวิ๋นและถังอวิ๋น "มีแต่คนกันเองทั้งนั้น เหตุใดน้องหญิง ถึงยังสวมหมวกคลุมอยู่อีก...มาพี่ใหญ่จะช่วยถอดออกให้เจ้า..." กล่าวจบถังจวิ๋นเริ่มออกวรยุทธ แย่งชิงหมวกคลุมน้องสาวออกโดยไม่ให้นางได้ทันตั้งตัว หรงหรงหลบไปซ้ายทีขวาที ราวกับร่ายรำอยู่กลางอากาศ นางทำได้เพียงแค่หลบหลีก ไม่กล้าเผยวรยุทธออกให้ทุกคนเห็น ทุกสาย

เจ้าสาวได้ถูกนำตัวส่งไปในห้องหอตามประเพณี เพื่อรอเวลาเจ้าบ่าวมาเปิดผ้าคลุมก่อนถึงเที่ยงคืน "หรงเอ๋อร์ ข้าขอยืมตัวเจ้าบ่าวไปก่อนนะ รับรองว่า...จะรีบพาเจ้าบ่าวกลับมาคืนก่อนเที่ยงคืนแน่นอน..." อี้ฟูกล่าวออกไปอย่างหึกเหิม พร้อมกับหมุนเก้าอี้รถเข็นที่มีเจ้าบ่าวนั่งอยู่เข้าไปในฝูงชน โดยไม่รอฟังคำตอบจากเจ้าสาว โม่เฉินไม่ได้คิดหนักเรื่องอี้ฟูเลยสักนิด สิ่งที่เขาหนักใจตอนนี้ คือจะฝ่าด่านพี่ชายทั้งสองของภรรยาไปได้อย่างไร นี้แหละปัญหาใหญ่... นึกถึงโจโฉ โจโฉก็มา ถังจวิ๋นพร้อมกับถังอวิ๋น เดินเข้ามายืนขวางทางเอาไว้ ทำเอาอี้ฟูเกือบจะเบรครถเข็นแทบไม่ทัน.... "คำนับท่านพี่ทั้งสอง.." โม่เฉินเอ่ยอย่างถ่อมตน พร้อมยกมือทั้งสองข้างประสานเข้าหากัน ถังจวิ๋นและถังอวิ๋น มองดูโม่เฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า พร้อมใช้สายตาเหยียดหยาม "ใครเป็นพี่เจ้า พวกข้าสองคนมีแต่น้องสาว ถึงเจ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง...... "ก๊อก ก๊อก ก๊อก.." "น้องหญิงหรงเอ๋อร์ ท่านตาจะเดินทางกลับแล้ว เจ้าจะออกเดินทางไปพร้อมกับพวกเรา หรือไม่...? เสียงถังอวิ๋นพี่ชายคนรองตะโกนถามน้องสาว "อ๊า....หัวข้า ทำไมถึงได้ปวดเช่นนี้...นั้นเสียงพี่รองหรือ...? หรงหรงลืมตาขึ้นหลังจากได้ยินเสียงคนเคาะประตูเรียก ตอนนี้นางรู้สึกมึนหัว จนห้องหมุนไปทั้งห้อง ก่อนจะถามกลับไป "ใช่แล้ว...น้องหญิง ว่าอย่างไร...จะออกเดินทางไปพร้อมกับพี่ชายหรือไม่.....? " พี่รอง...ข้า.....โอ๊ยยย......" หรงหรงเตรียมจะลุกออกจากที่นอน แต่กลับลื่นถลาล้มลงไปกองอยู่ที่พื้นแทน แล้วเผลอทำแก้วน้ำชาในห้องร่วงหล่นพื้น จนเสียงดังแตกกระจาย โม่เฉินเมื่อได้ยินเสียงดัง เขาจึงสลึมสลือตื่นขึ้นมา พยายามเรียบเรี