Semua Bab บ่วงรักสัมพันธ์ร้าย (25+): Bab 111 - Bab 120

“อันนา!! กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับไลลา! มึงอยากตายใช่ปะ!” กองทัพมองตัวต้นเรื่องอย่างเดือดดาล เพราะไม่คิดว่าอันนาจะกล้าทำแบบนี้ทั้งๆ ที่เขาเตือนหล่อนไปแล้ว“ทัพ...อันนา...”“ถึงมึงจะเป็นผู้หญิงใช่ว่ากูจะไม่ทำอะไรนะ” ดวงตาเข้มจ้องเขม็งไปยังร่างสูงของอันนาอย่างโกรธจัดแต่เลือกที่จะหันไปมองไลลาแทนเพราะไม่อยากเสียเวลาจัดการตัวต้นเรื่อง“เดี๋ยวเรื่องนี้กูจัดการเองทัพ มึงพาผู้หญิงไปหาหมอเถอะ” เคย์เดนกับคาร์เตอร์อาสาเก็บกวาดที่นี่เองเนื่องจากอีกไม่กี่นาทีตำรวจคงมาแล้ว“ถึงเวลาชดใช้กรรมแล้วอันนา” เคย์เดนมองผู้หญิงร่างสูงที่มองพวกเขาราวกับหวาดผวาทางด้านของกองทัพเดินเข้าไปช้อนร่างเล็กของไลลาที่นอนเจ็บอยู่บนเตียงด้วยหัวใจแหลกสลาย ไลลาเหมือนเจ็บปวดมากเธอนอนคุดคู้ไม่ขยับตัว“ไลลา...ไหวไหม” เมื่อร่างเล็กเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนเขาก็ถามด้วยเสียงสั่น ใบหน้าหวานขาวซีดราวกับไม่มีสีเลือดจนอดห่วงเธอไม่ได้ ที่ต้นขาของไลลามีเลือดไหลออกมาจนหัวใจของเขาเริ่มกลัวไปหมด เขากำลังทรมานไม่ต่างกันเมื่อเห็นว่าเธอเลือดออกมากขนาดนี้“พี่ทัพ...พาไลลาไปหาหมอด่วนเลย ไลลาโดนมันชกท้อง ไลลากำลังท้องด้วย!”“อะไรนะ!” หัวใจข

คำตอบของหมอเจ้าของไข้ทำเอาทุกคนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเพราะตอนนี้ไลลากับลูกปลอดภัยแล้วใบหน้าของกองทัพคลี่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่ได้ยินคำตอบที่พึงพอใจ หัวใจแกร่งเต้นแรงด้วยความลิงโลดและได้แต่ขอบคุณทุกสิ่งอย่างที่ทำให้ไลลากับลูกปลอดภัยไอลดาเงยหน้าขึ้นมองสามีแล้วยิ้มออกมาเมื่อไลลาไม่เป็นอะไรมากแล้ว แต่หลังจากนี้ชีวิตของกองทัพและไลลาจะเป็นยังไงก็คงต้องติดตามกันต่อไป“พี่ทัพ...ไลลาปลอดภัยแล้ว งั้นพี่กลับบ้านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหมคะ” ไอลดาบอกอย่างเป็นห่วง“ไม่เอา...เดี๋ยวพี่ให้คนที่บ้านเอาเสื้อผ้ามาให้ ไอกับทุกคนกลับไปเถอะ พี่จะอยู่เฝ้าไลลาเอง” เสียงทุ้มบอกอย่างอ่อนแรง เขาเหนื่อยล้าเหมือนตาจะปิด แต่จะนอนไม่ได้ถ้าไม่เห็นว่าไลลาปลอดภัยแล้วจริงๆ“แต่...พี่ทัพ” ยังไม่ทันที่ไอลดาจะได้พูดอะไรต่อมือหนาของสามีอย่างวิคเตอร์ก็เลื่อนมาแตะไหล่เชิงบอกว่าอย่าไปขัดใจกองทัพตอนนี้เลย จิตใจของกองทัพกำลังอ่อนแอ อย่าทำอะไรที่ขัดความต้องการของมันเลยแต่ยังไม่ทันที่ทุกคนจะไปไหนร่างใหญ่ของเซบาสเตียนบิดาของวิคเตอร์ และอัครพลบิดาของไอลดาและกองทัพก็รุดมาที่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างเป็นห่วงลูกสาว หลังจากได้ร

“อาจจะเพราะฮอร์โมนคนท้องด้วยมั้ง เด็กๆ คงอยากให้คุณแม่อ่อนแอบ้าง เข้มแข็งมาตลอดนี่” ไอลดามองเพื่อนอย่างเอ็นดู ตอนนี้ไลลาเหมือนเด็กน้อยคนหนึ่งที่มีความเสียใจและอ่อนแอเป็น “อืม...” “หิวอะไรไหม...ฉันซื้อของกินมาให้เต็มเลย ไม่รู้ไลลากินอันไหนได้บ้าง” ไอลดาเดินไปที่โต๊ะซึ่งวางของกินเต็มไปหมดซึ่งไลลาก็ชะเง้อคอมองว่าเธอสามารถกินอะไรได้บ้าง “อยากกินมะม่วง...เปรี้ยวหรือเปล่า” นิ้วเรียวชี้ไปที่ถุงมะม่วงสีเขียวด้วยความอยากกินพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความเปรี้ยวปาก “เปรี้ยวสิ...กินเลยมะ...” ไอลดาไปลากโต๊ะมาให้ไลลาแล้ววางผลไม้ให้เธอ ไลลามองถุงผลไม้แล้วฉีกยิ้มออกมาจนเธอรู้สึกเปรี้ยวปากอยากกินมันจะแย่ เมื่อได้กินคำแรกทำเอาคุณแม่คนสวยถึงกับเคลิบเคลิ้มกับรสชาติที่เปรี้ยวถูกใจเป็นอย่างมาก “เปรี้ยวแต่อร่อยใช่ไหม” ไอลดาที่ผ่านการมีลูกมาแล้วทำให้เธอเข้าใจอารมณ์ของไลลาในตอนนี้ดีว่ารู้สึกยังไง “อร่อยมาก...” “งั้นเดี๋ยวไอเทน้ำส้มให้ด้วยเคไหม กินไปก่อนนะ” ไอลดาเดินไปเพื่อจะเทน้ำส้มใส่แก้วให้กับคนตัวเล็กเพราะอยากบำ

“ไม่ต้องมาจับไลลา ถอยออกไปให้ห่างๆ” “ไลลา” กองทัพหน้าถอดสีเมื่อโดนคนตัวเล็กไล่ ทั้งๆ ที่เขาคิดว่าพอบอกรักเธอหญิงสาวอาจจะให้อภัยเขาบ้างแต่ตอนนี้มันเปล่าเลย “ถอยออกไปหนึ่งก้าว อย่าเข้ามาใกล้” “ไหนไลลาบอกให้อภัยพี่แล้ว” คนตัวโตทำหน้ามุ่ยเมื่อโดนไล่ให้ก้าวถอยหลัง “ให้อภัยไม่ได้หมายความว่าอยากให้เข้าใกล้ ถอยออกไปค่ะ” “ไลลา...” ใบหน้าคมเข้มเจื่อนลงเมื่อโดนเมียตัวน้อยออกคำสั่งว่าห้ามอยู่ใกล้ “ให้พี่ไปนั่งข้างๆ ไม่ได้เหรอ” “ไม่ค่ะ ไลลาอยากนั่งคนเดียว ถ้าทนไม่ไหวเชิญกลับบ้านไปเลยค่ะ” ไลลาบอกอย่างไม่ยี่หระขณะที่สายตาของหญิงสาวมองไปยังโทรทัศน์เพื่อหาช่องรายการดู และพบกับหนังฝรั่งไลลาจึงเลือกที่จะหยุดดูเรื่องนี้ ไลลานั่งกินมะม่วงเปรี้ยวไปพลางดูหนังไป โดยที่กองทัพนั่งมองไลลากินผลไม้แล้วอดเอ็นดูไม่ได้ เขายอมรับว่าที่ผ่านมาตัวเองหน้ามืดตามัวทำร้ายเธอสารพัด ทั้งๆ ที่ไลลาคือสาวน้อยแสนบริสุทธิ์คนหนึ่งที่กลายเป็นเหยื่อของผู้ใหญ่และยังเป็นเหยื่ออารมณ์ของเขาด้วย “มองอะไรคะ” “มองเมียกินผลไม้ครับ”

“พี่ทัพ...” “ถ้าไลลาอยากได้อะไรขอให้บอกพี่ พี่จะยกทุกอย่างให้ไลลาหมดเลย ขออย่างเดียวนะครับไลลาอยู่กับพี่นะ อย่าทิ้งพี่ไปได้ไหมครับ” จากคนที่เคยพูดคำหยาบคายแต่ ณ เวลานี้มันกลับไม่มีคำคำนั้นหลุดออกมาจากปากของกองทัพเลยแม้แต่น้อย “ถ้าพี่พูดแล้วต้องทำให้ได้ ไลลาจะคอยดูค่ะ ส่วนเรื่องสมบัติอะไรนั่นไลลาไม่ได้อยากได้หรอก ถามไปงั้นแหละ” “ถึงไม่อยากแต่พี่จะให้ ให้เมียกับลูกแค่นี้ทำไมจะไม่ได้” แม้จะไม่ได้ยินคำว่าให้อภัยแต่กองทัพก็รับรู้ถึงโอกาสที่ไลลาหยิบยื่นมาให้ เขาดีใจที่อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้รังเกียจรังงอนอะไรเขามากขนาดนั้น “งั้นตอนนี้ไลลาอยากได้อะไรไหม...พี่จะสั่งมาให้” “อยากกินข้าว...” มือบางลูบที่ท้องของตัวเอง แม้จะหิวข้าวแต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะกินอะไรได้บ้างในช่วงที่กำลังแพ้ท้อง ของที่ไอลดาซื้อมาให้เธอก็กินไม่ได้สักอย่าง “อยากกินอะไรครับไลลา...เดี๋ยวพี่สั่งให้” เสียงทุ้มถามคนตัวเล็กที่ทำท่าหิว “ไม่รู้ ไลลาแพ้ท้องไลลาเลยไม่รู้ว่ากินอะไรได้...” “งั้นเดี๋ยวพี่หาให้รอแป๊บเดียวนะคร