บทที่ 177 : การทวงคืน

แม้รุ่ยอ๋องจะยอมถอยไปหนึ่งก้าว ทว่าคลื่นใต้น้ำในท้องพระโรงยังคงกระเพื่อมไหว เสนาบดีกรมกลาโหม 'จางเหว่ย' ซึ่งเป็นหัวหอกฝ่ายรุ่ยอ๋องยังคงไม่ยอมลดละ เขาประสานมือ ก้าวเท้าออกมาด้วยท่าทีแข็งกร้าว แววตาจ้องเขม็งไปยังแม่ทัพหนุ่มร่างสูงใหญ่

"ทูลฝ่าบาท แม้รุ่ยอ๋องจะถ่อมตนถอยฉาก แต่ความจริงที่ว่าชินอ๋องได้รับพิษร้ายแรงจากชายแดนจนร่างกายบอบช้ำภายในนั้นเป็นเรื่องจริงที่มิอาจปฏิเสธ!"

เสียงของเสนาบดีจางดังก้องสะท้อนผนังหินอ่อน

"การบัญชาการทัพมิใช่เพียงใช้บารมี แต่ต้องใช้พละกำลังในการง้างธนู ฟาดฟันศัตรู และขี่ม้านำทัพวันละหลายร้อยลี้... หากชินอ๋องเกิดลมจับสิ้นสติกลางสนามรบเพราะสังขารไม่อำนวย กองทัพนับแสนมิต้องพินาศย่อยยับหรือพ่ะย่ะค่ะ!"

เสียงพึมพำเห็นด้วยดังเซ็งแซ่ขึ้นอีกครั้ง ความลังเลเริ่มปรากฏบนพระพักตร์ของฮ่องเต้หลี่หยวน ข้ออ้างเรื่องสุขภาพนั้นมีน้ำหนักมากพอที่จะสั่นคลอนความเชื่อมั่นของเหล่าขุนนาง

หลี่เฉิงปรายตามองจางเหว่ยด้วยหางตา ริมฝีปากเหยียดตรงเป็นเส้นขนาน เขาไม่เอ่ยแก้ตัว ไม่โต้เถียง หรือแม้แต่จะแสดงอารมณ์โกรธเกรี้ยวออกมา

ตึก... ตึก... ตึก...

ร่างสูงใหญ่ในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มขยับกายอย่าง