Semua Bab ไป๋หนิงเฟิ่งสตรีผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตา: Bab 21 - Bab 30

ราชครูไป๋กล่าวออกมาอย่างที่เขาคิด เขาไม่อยากสนใจเรื่องบุตรสาวจากสายรองอาจจะก่อเรื่องอีกแล้ว ที่ผ่านมาเขามองว่าตนนั้นดูแลทุกคนอย่างดีแล้ว ส่วนเรื่องอื่นต่อจากนี้จัดการกันเองก็แล้วกัน“เจ้าค่ะท่านพ่อ” นางตอบรับด้วยรอยยิ้มจากนั้นสองพ่อลูกได้สนทนากันอีกพักหนึ่ง ราชครูไป๋ลอบดูท่าทีของบุตรสาวแล้วเขาจึงรู้ได้ทันทีว่า ไป๋หนิงเฟิ่งแม้จะมีท่าทางอ่อนน้อม แต่ทว่าแววตาของนางนั้นเปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง นางไม่ได้อ่อนแอหรือโง่เขลาอีกแล้ว ดูได้จากการเอาคืนสหายจากสกุลหลี่อย่างเจ็บแสบและแล้วก็ถึงวันที่วังหลังมีงานเลี้ยงชมบุปผา ทุกอย่างเป็นอย่างที่ไป๋หนิงเฟิ่งและบิดาคาดการณ์ไว้ ฮูหยินผู้เฒ่าต้องการให้หลานสาวจากบ้านรองและบ้านสามตามไปด้วย แต่ทว่าองค์ชายรองไม่ยินยอมให้พวกนางขึ้นรถม้าไปด้วย“คารวะองค์ชายรองเพคะ” ไป๋หนิงเฟิ่งเข้ามาในรถม้าขององค์ชายรองแล้ว นางจึงทำความเคารพเขาตามธรรมเนียม“อย่ามากพิธีเลย เรารีบไปกันเถอะ ดูเหมือนว่าย่าเลี้ยงของเจ้าอยากให้น้องสาวจากสายรองไปพร้อมกับเจ้าด้วย หากข้าไม่มารับด้วยตนเอง เจ้าคงปวดหัวกับพวกนางมิใช่น้อยสินะ” เขากล่าวอย่างรู้ทันและยิ้มให้เล็กน้อยนาง แล้วนั่งอย่างสงบพร

ไป๋หนิงเฟิ่งยิ้มเพียงอย่างเดียว เรื่องนี้นางไม่สนใจหรอกว่าต้วนอ๋องจะมีใครเพิ่มหรือแต่งกับผู้ใด เพราะนางรู้ดีว่าสตรีนางใดคือคนในดวงใจเขาเมื่อไม่มีเรื่องน่าสนใจ สตรีแต่ละนางจึงเดินจากมาเพื่อไปสนทนากับสหายของตน ซึ่งไป๋หนิงเฟิ่งเช่นกัน นางเดินไปนั่งที่ศาลาโดยไม่สนใจสตรีในสวนแห่งนี้อีกเลย‘หยิ่งไปเถอะ ข้าอยากรู้หากฮองเฮาไม่ยินดีเรื่องของเจ้ากับองค์ชายรอง เจ้าจะกล้าชูคอเช่นนี้ได้อีกหรือไม่’หลี่ชุยผิงมองตามแผ่นหลังของสหายและคิดในใจอย่างเจ็บแค้นส่วนทางด้านเซียวเฟยหลง เมื่อเข้ามาในห้องทรงอักษร ฮ่องเต้จึงถามถึงเรื่องที่คนร่ำลือกัน“ข่าวของเจ้ากับบุตรสาวราชครูไป๋ โด่งดังไปทั่วเมืองหลวง เรื่องนี้จริงเท็จแค่ไหน เจ้ากำลังต้องการทำสิ่งใดกันแน่”“จริงพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมต้องการแต่งนางมาเป็นพระชายา จึงได้มาขอเข้าเฝ้าเพื่อขอราชโองการสมรส” เซียวเฟยหลงตอบกลับอย่างชัดเจน เขาไม่มีท่าทีล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย“เราติดค้างนางไม่น้อย ครั้งนั้นเราต้องการปกป้องชื่อเสียงของต้วนอ๋อง เลยทำให้นางกลายเป็นฝ่ายถูกถอนหมั้น ทั้ง ๆ ที่นางเป็นคนมาขอยกเลิกด้วยตนเอง ว่าแต่เจ้าแน่ใจแล้วหรือ เรื่องจะแต่งนางเข้าจวน” ฮ่องเต้ตรัสถา

ฮองเฮาไม่คิดว่าองค์ชายรองผู้นี้ จะกล้าหักหน้านางซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงได้แต่กัดฟันและกำมือแน่น เนื่องจากเวลานี้นางยังไม่สามารถทำอะไรได้“ในเมื่อเจ้าตัดสินใจแล้ว ก็แล้วแต่เจ้าก็แล้วกัน ในเมื่อเป็นราชโองการจากฝ่าบาท มารดาอย่างข้าก็ไม่มีสิทธิ์มีเสียงใด ๆ ทั้งสิ้น”“ในเมื่อฮองเฮาจัดงานเลี้ยงชมบุปผาขึ้นมาแล้ว เหตุใดไม่หาพระชายาให้องค์ชายใหญ่กับองค์ชายสามเล่าพ่ะย่ะค่ะ ดูเหมือนว่าจวนขององค์ชายทั้งสองมีสตรีน้อยคนนัก อย่างไรวันนี้กระหม่อมและว่าที่พระชายาขอตัวก่อน”เซียวเฟยหลงกล่าวคล้ายหวังดี กล่าวจบเขาก็ไม่รีรอที่จะสนทนากับผู้ใดอีก รีบคว้ามือของไป๋หนิงเฟิ่งมากุมไว้ แล้วพานางเดินออกมาจากบริเวณนั้นทันทีส่วนฮูหยินผู้เฒ่าสกุลไป๋ก็ได้แต่ยืนอึ้งไป นางไม่คิดว่าหลานสาวคนนี้จะได้เป็นถึงพระชายาเอกขององค์ชายรอง อีกทั้งยังเป็นสมรสพระราชทานอีกต่างหากเรื่องสมรสพระราชทานให้องค์ชายรองแต่งกับไป๋หนิงเฟิ่งโด่งดังไปทั่ว ไม่มีใครคาดคิดว่าสตรีที่ถูกยกเลิกการหมั้นหมาย จะวาสนาดีได้เป็นถึงพระชายาเพียงหนึ่งเดียวขององค์ชายรองหลายวันมานี้เหล่าบรรดาขุนนาง และชาวบ้านทั่วไป ต่างก็สนทนากันถึงเรื่องนี้ และยิ่งไปกว่านั้น วันนี้

คราวนี้หลี่ชุ่ยผิงถึงกับโกรธจัด นางลุกขึ้นชี้หน้าด่าน้องสาวต่างมารดาอย่างไม่พอใจ ยิ่งอีกฝ่ายรู้ว่านางเสแสร้งทำดีกับสหายอย่างไป๋หนิงเฟิ่งและหลอกใช้สารพัดเรื่อง แต่อีกฝ่ายกลับได้ดีกว่านาง แค่นี้ก็เหมือนถูกตบหน้าแล้ว“ท่านพี่อย่าเพิ่งโกรธเกรี้ยวไปเลย ข้าไม่อยากเป็นภรรยาของชายขายหมูหรอกนะ ขอแค่เป็นอนุของคุณชายท่านหนึ่งก็เพียงพอแล้ว ว่าแต่ท่านก็อย่าเศร้าใจไปเลย ข้าได้ข่าวมาว่า ฮองเฮากำลังมองหาพระชายารองและเหล่าบรรดาอนุ ให้กับโอรสทั้งสองของพระองค์ พี่หญิงลองขอให้ท่านพ่อไปเสนอชื่อท่านดูสิเจ้าคะ”กล่าวจบนางก็หมุนตัวเดินออกมา พร้อมกับเสียงหัวเราะทิ้งท้ายไว้อย่างสาแก่ใจ“นังบ้า กล้าดีอย่างไรมากล่าวเช่นนี้กับข้า คอยดูเถอะ ข้าจะบอกให้ท่านแม่เล่นงานเจ้า”หลี่ชุ่ยผิงไม่คิดจะรักษาอากัปกิริยาอีกแล้ว นางตะโกนไล่หลังน้องสาวต่างมารดาอย่างไม่พอใจ ทำให้เหล่าสาวใช้และบ่าวรับใช้บริเวณนั้น ได้แต่พาก้มหน้าหลบสายตาเพราะกลัวว่าจะถูกตำหนิไปด้วยหลังจากที่เซียวเฟยหลงนำสินสอดไปให้ว่าที่พระชายาที่สกุลไป๋ นี่ก็ผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว อีกทั้งม้าเร็วยังส่งข่าวมาว่าต้วนอ๋องนำชัยชนะกลับมาได้ อีกไม่นานก็จะเข้ามาที่เมืองหลวง

“ข้าก็คิดเช่นนั้น คิดแล้วเจ็บใจยิ่งนัก ข้าควรจะฆ่ามันตั้งแต่วัยเยาว์ หาไม่แล้วมันจะมาเป็นศัตรู ที่บังอาจมาแย่งตำแหน่งองค์รัชทายาทของบุตรข้าได้อย่างไร” นางกล่าวอย่างเจ็บแค้น“ฮองเฮาเพคะ โปรดระงับโทสะด้วย หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง หากมีคนของฝ่าบาทมาได้ยินเข้า จะเกิดปัญหาได้นะเพคะ อย่างไร องค์ชายรองก็เป็นโอรสของฝ่าบาท” หวังมามากล่าวเตือนสติผู้เป็นนาย เกิดมีผู้ใดมาได้ยินแล้วรู้ไปถึงฮ่องเต้ ตำหนักนี้คงโดนเล่นงานอย่างหนัก แม้แต่ตำแหน่งฮองเฮาก็อาจจะสั่นสะเทือนได้“เจ้าจะให้ข้าระงับโทสะได้อย่างไร ไม่เห็นหรอกหรือว่ามันกำลังก่อกบฏกับข้า ยิ่งเวลานี้มันมีบุตรสาวราชครูไป๋มาเป็นพระชายา แม้ว่านางจะไม่ใช่สตรีที่ฉลาด หรือต่อให้นางมีชื่อเสียงด่างพร้อย แต่นางก็ยังเป็นถึงบุตรีของราชครู อีกทั้งราชครูไป๋ผู้นี้ยังขึ้นอยู่กับฝ่าบาทเพียงพระองค์เดียว นั่นก็เท่ากับเฟยหลงมีคนหนุนหลังเพิ่ม แล้วจะไม่ให้ข้ากังวลได้เช่นอย่างไร”ฮองเฮากล่าวอย่างกังวลอย่างมาก หากโอรสองค์โตของนาง มีความเก่งกาจได้เพียงเสี้ยวขององค์ชายรอง นางจะไม่มีข้อกังวลหรือทุกข์ใจเช่นนี้เลย ยิ่งเวลานี้เหล่าบรรดาองค์ชายทั้งหลาย ต่างก็พยายามสร้างผลงานเพื