Semua Bab ไป๋หนิงเฟิ่งสตรีผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตา: Bab 31 - Bab 40

ในสกุลไป๋คนที่คิดจะเล่นงานนางก็มีเพียงพวกสายรอง ยิ่งฮูหยินผู้เฒ่าด้วยแล้วยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง หญิงชราพยายามหว่านล้อมหลานสาวคนนี้ว่า เมื่อแต่งงานไปแล้วให้พาน้องสาวจากสายรอง เข้าไปอยู่ในจวนองค์ชายรองด้วย แม้จะไปเป็นเพียงสาวใช้อุ่นเตียงก็ตาม“จริงสิ เจ้าให้คนครัวเตรียมวัตถุดิบและเนื้อหมูติดหนังให้ข้าหน่อย ข้าจะทำบะหมี่หมูตุ๋นน่ะ” นางกล่าวขึ้นมาเมื่อนึกถึงเรื่องหนึ่งชาติก่อนเพราะต้องการเอาใจต้วนอ๋อง นางจึงพยายามเรียนรู้การทำอาหาร ทั้งที่งานพวกนี้เป็นงานหยาบสำหรับหญิงสาวชนชั้นสูง เมื่อนึกถึงบะหมี่หมูตุ๋นที่เคยหัดทำ เลยคิดที่จะทำกินเอง“บ่าวไม่เคยเห็นคุณหนูเข้าครัวเลยสักครั้ง คุณหนูแน่ใจว่าจะทำกินเองได้หรือเจ้าคะ ให้บ่าวไปบอกแม่ครัวทำให้กินดีหรือไม่” เสี่ยวหลันเอ่ยถามทันที นางไม่เคยเห็นคุณหนูของนางเข้าครัวมาก่อน จึงรู้สึกแปลกใจและตกใจยิ่งนัก“เจ้าไม่เคยเห็นข้าเข้าครัว แต่ก็ใช่ว่าข้าจะทำอาหารไม่เป็นนะ เจ้าอย่ามามัวถามให้มากความอยู่เลย รีบไปบอกคนครัวให้เตรียมของไว้ให้ข้าเถิด เดี๋ยวข้าจะทำบะหมี่หมูตุ๋นที่แสนอร่อยให้เจ้ากินเอง เจ้าชอบกินอาหารมากไม่ใช่หรือ” นางกล่าวตอบอย่างยิ้มแย้ม เพราะรู้ว่าเส

ใบหน้าคมเข้มดุดัน ดวงตาคมลึกดั่งหุบเหว ทุกกิริยาของเขาเปล่งรัศมีเย็นชา จนทำให้ผู้คนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจแรง“แม่ทัพต้วนมาแล้ว!”“เขาคือกำลังสำคัญของแคว้น!”เสียงผู้คนต่างก็กล่าวถึงต้วนอ๋องในทางที่ดี หลายคนอยากให้บุตรหลานแต่งเข้าจวนอ๋อง แม้ว่าจะเป็นอนุก็ยอมต้วนอ๋องหรือต้วนโม่หยาง ทายาทเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลต้วน ตระกูลที่เคยร่วมสร้างแคว้นมากับราชวงศ์เซียว แต่ทว่าท่านปู่ของเขาต้องการชีวิตที่สงบ และยังต้องการปกป้องชายแดน เลยรับเพียงตำแหน่งอ๋อง อีกทั้งรุ่นบิดามีเพียงเขาคนเดียว หนำซ้ำทุกคนยังด่วนมาจากไปแม้ว่าจะมีเสียงโห่ร้องอย่างยินดี และมีชาวบ้านหลายพันคนมาคอยต้อนรับ ทว่าสายตาของต้วนอ๋องกลับมองหาใครบางคน แต่เขากลับไม่พบนางมาคอยต้อนรับ ในใจจึงรู้สึกไม่ยินดี‘ทั้งที่ข้าส่งสารมาแจ้งฮ่องเต้แล้วว่า ข้ายินดีที่จะสู่ขอนางกลับมาเป็นพระชายาเช่นเดิม แล้วเหตุใดนางจึงไม่มาคอยต้อนรับข้า’ ต้วนอ๋องครุ่นคิดอย่างไม่พอใจทว่าบนห้องส่วนตัวที่เหล่าบรรดาคุณหนูจับจอง เพื่อมาเฝ้ามองบุรุษที่น่าเกรงขามคนนี้ มีหลี่ชุยผิงและสหายของนางมองมาทางที่เขาอยู่ แต่กลับไม่มีเงาของไป๋หนิงเฟิ่ง สตรีที่กล้าถอนหมั้นเขาส่วนไ

ขณะเดียวกันก็กลัวว่าเรื่องที่เขาทำ จะเป็นภัยอันตรายต่อคู่หมั้นของตนเอง คราแรกเขาแค่ต้องการนางมาเป็นโล่กำบัง เพื่อไม่ให้คนของฮองเฮาและคนของสกุลเสิ่นแต่งเข้ามาในจวน ไม่เช่นนั้นจะควบคุมยากแต่เวลานี้เห็นทีก่อนแต่งงาน เขาคงต้องบอกกับนางให้ชัดเจน!วันต่อมาไม่คิดว่าจวนสกุลไป๋จะมีแขกมาเยือน และนั่นก็คือต้วนอ๋อง วันนี้เขาตั้งใจจะมาคุยเรื่องที่ไป๋หนิงเฟิ่งถอนหมั้นเมื่อหญิงสาวรู้เรื่องนี้ จึงตัดสินใจให้คนไปส่งข่าวถึงองค์ชายรอง ก่อนจะออกไปพบต้วนอ๋องที่ห้องโถงของจวน“คารวะท่านอ๋อง เหตุใดจึงมาหาหม่อมฉันเพคะ คนที่พระองค์ควรไปพบไม่ใช่หลี่ชุยผิง สตรีในดวงใจของพระองค์หรอกหรือ” ไป๋หนิงเฟิ่งกล่าวออกมาอย่างไม่ปิดบัง พบหน้ากันครั้งนี้ นางไม่คิดจะอ่อนแอเหมือนก่อนอีกแล้ว และนางคิดว่าไม่ควรจะมาสนทนากับบุรุษอื่นที่ไม่ใช่คู่หมั้น“หนิงเฟิ่ง เจ้ากล่าวอันใดออกมา นั่นท่านอ๋องนะ หัดมีมารยาทมากกว่านี้” ฮูหยินผู้เฒ่าที่ไม่ยอมออกไปกล่าวอย่างไม่พอใจ นางกลัวว่าจะทำให้ต้วนอ๋องโกรธ แล้วหลานสาวจากบ้านรองจะอยู่ในจวนอ๋องลำบากต้วนโม่หยางไม่คิดว่านางจะรู้เรื่องสตรีในดวงใจของเขาด้วย สีหน้าจึงดูตกใจอย่างเห็นได้ชัดไป๋หนิงเฟิ่

หลังจากผูกทั้งสองอย่างให้เขาแล้ว นางจึงกลับมานั่งที่ของตนเองเซียวเฟยหลงหยิบบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อแล้วส่งให้นาง “นี่คือปิ่นที่มารดาของข้ามอบไว้ให้ นางบอกให้ข้ามอบให้ชายา และส่วนนี่คือของแทนใจของข้า เป็นหยกที่ข้าพกมาตั้งแต่เกิด หากเจ้าต้องการสิ่งใด สามารถเรียกใช้คนของข้าได้ สิ่งนี้เปรียบเสมือนตัวข้าอยู่กับเจ้า ”“ข้ารับไว้ไม่ได้เจ้าค่ะ มันมีค่ามากเกินไป ท่านเองก็รู้ว่าเราทั้งสองแต่งงานกันด้วยเหตุใด ท่านรอมอบให้คนที่ท่านรักดีกว่าเจ้าค่ะ ไป๋หนิงเฟิ่งกล่าวอย่างแผ่วเบา นางเข้าใจดีว่าเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเป็นเพราะมีข้อแลกเปลี่ยน หากนางรับปิ่นชิ้นนี้ไว้ เมื่อใดที่ต้องหย่าร้าง นางคงไม่อาจตัดใจคืนเขาได้“ข้ายอมรับว่าก่อนหน้านี้ข้ายื่นข้อเสนอ เพราะต้องการให้เจ้ามาเป็นเกราะกำบัง เพื่อไม่ให้ฮองเฮาเอาคนของนางแต่งเข้าจวนของข้า ทว่าเวลานี้ข้าต้องการเจ้ามาเป็นชายาจริง ๆ ไม่ใช่ตัวแทนหรือว่าเอามาบังหน้าผู้ใด ข้าไม่ใช่คนเอ่ยวาจาพร่ำเพรื่อ แต่ครั้งนี้ข้าตอบเจ้าได้ว่า ข้าแต่งกับเจ้าเพราะข้ารักเจ้า แต่เจ้ายังไม่ต้องรีบร้อนสนใจข้า เจ้าค่อย ๆ ศึกษาข้าไปก็พอ”เซียวเฟยหลงกล่าวอย่างอ่อนโยนและมีความจริงจังไม่

แต่ทว่าองค์ชายใหญ่กลับไม่มีผลงานให้เห็นเด่นชัด ราชครูไป๋รู้ดีว่าฮ่องเต้ไม่อาจปล่อยอำนาจ และแต่งตั้งให้โอรสองค์นี้เป็นองค์รัชทายาทได้ ซึ่งโอรสที่เข้าตาของฝ่าบาทคงจะมีเพียงองค์ชายรองเซียวเฟยหลงเท่านั้น‘หากบุตรสาวของข้าแต่งเข้าไปในเวลานี้ จะไม่เท่ากับว่าได้เข้าไปอยู่ในวังวนแก่งแย่งอำนาจกันหรอกหรือ’ นี่คือความคิดกังวลของราชครูไป๋“ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ เป็นลูกเองที่บอกให้องค์ชายรองเลื่อนวันแต่งงานเข้ามา ท่านพ่อน่าจะทราบดีว่าก่อนหน้านี้ ต้วนอ๋องได้บุกมาขอพบลูกที่จวน และดูเหมือนพระองค์จะตกใจไม่น้อย ที่รู้ว่าลูกเป็นคู่หมั้นขององค์ชายรองแล้ว วันนั้นต้วนอ๋องกลับไปอย่างไม่พอใจ ดังนั้นลูกจึงกลัวว่าจะมีปัญหาตามมา จึงเห็นว่าควรที่จะแต่งงานให้เรียบร้อยโดยเร็วเจ้าค่ะ”นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งและเปิดเผยทุกอย่าง แววตาจ้องมองบิดาเพื่อรอฟังความเห็นของเขา“หนิงเฟิ่ง แม้ว่าที่ผ่านมาพ่อคนนี้อาจไม่ค่อยได้ใส่ใจเจ้ามากนัก แต่ข้าก็ยังเป็นห่วงบุตรสาวเช่นเจ้าเสมอ อีกทั้งข้าเองไม่ต้องการให้เจ้าเข้าไปสู่วังวนของการแก่งแย่งชิงอำนาจในราชสำนัก”ราชครูไป๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล สายตามองไปที่บุตรสาวด้วยความ