Semua Bab ไป๋หนิงเฟิ่งสตรีผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตา: Bab 11 - Bab 20

บทที่ 6 เอาคืนสหายชั่วไป๋หนิงเฟิ่งปรายตามองสหายเล็กน้อย ทว่าไม่ให้ฝ่ายนั้นรู้ตัว เนื่องจากนางต้องการเล่นงานสหายคนนี้ ถึงแม้ว่าบ้านของหลี่ชุยผิงมีฐานะร่ำรวยและเป็นจวนเสนาบดี แต่ทุกครั้งที่ออกมาเดินเล่นหรือซื้อของด้วยกัน กลับกลายเป็นให้นางจ่ายทั้งนั้นคราวนี้มาดูกันเถิดว่า ต่อจากนี้ใครกันแน่เป็นฝ่ายเสียหน้า!หลี่ชุยผิงยิ้มก่อนจะเดินเข้ามาคล้องแขนสหาย แล้วเอ่ยอย่างดีใจ “ถ้าเช่นนั้นเราสองคนไม่ต้องคิดมากแล้ว ไปร้านขายเครื่องประดับกันดีกว่า ข้าอยากซื้อเครื่องประดับสักชุดสองชุด”“อืม ถ้าเจ้าอยากซื้อ ข้าจะไปกับเจ้า” ไป๋หนิงเฟิ่งตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทว่าเน้นคำว่าอยากซื้อ สายตาหันไปสบกับสาวใช้คนสนิทเพื่อส่งสัญญาณบางอย่างให้จากนั้นพวกนางจึงพากันเดินไปทางร้านขายเครื่องประดับทันทีร้านเครื่องประดับซินหรง ภายในร้านมีลูกค้ามากมายที่เข้ามาดูสินค้าและเลือกซื้ออย่างที่ต้องการ เมื่อลูกจ้างสาวในร้านเห็นว่าไป๋หนิงเฟิ่งเดินเข้ามาพร้อมกับคุณหนูหลี่ จึงได้รีบเดินมาทักทายอย่างนอบน้อม“คุณหนูไป๋ คุณหนูหลี่ เชิญเจ้าค่ะ วันนี้ทั้งสองต้องการสิ่งใดเจ้าคะ” ใบหน้าของนางยิ้มแย้ม ไม่คิดดูหมิ่นไป๋หนิงเฟิ่งตามข่

บทที่ 7 ยื่นข้อเสนอที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงตั้งแต่วันนั้นนี่ก็ผ่านมาแล้วสามวัน ไป๋หนิงเฟิ่งไม่คิดที่จะสนใจสหายอย่างหลี่ชุยผิงอีกเลยแม้แต่น้อย ทว่าเรื่องที่คุณหนูหลี่ซื้อเครื่องประดับแล้วไม่มีเงินจ่ายโด่งดังไปทั่วเมือง ทำให้เสนาบดีหลี่โกรธมาก เขาสั่งลงโทษกักบริเวณบุตรสาว เขายอมควักเงินไปจ่ายให้กับทางร้านซินหรง และนำเครื่องประดับเหล่านั้นกลับมาจวนสกุลหลี่“คุณหนู เรื่องของคุณหนูหลี่โด่งดังไปทั่วเลยเจ้าค่ะ บ่าวสาแก่ใจยิ่งนัก” สาวใช้อย่างเสี่ยวหลันเอ่ยอย่างชอบใจ นางไม่ชอบสหายคนนี้ของเจ้านายสักเท่าไร แต่ทำอะไรมากไม่ได้เพราะนางเป็นเพียงสาวใช้เท่านั้น“ที่ผ่านมาข้าโง่จนทำให้ถูกเอาเปรียบ แต่เจ้าไม่ต้องกังวลไป ต่อจากนี้ข้าจะไม่โง่อีกแล้ว ทรัพย์สินและเงินทองของข้า ข้าจะไม่ยอมให้ใครเอาไปใช้เหมือนทรัพย์สินของตนเองแน่นอน” ไป๋หนิงเฟิ่งเอ่ยอย่างจริงจังพร้อมยิ้มออกมา นางไม่อยากให้สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์มองว่านางอ่อนแอเหมือนก่อนอีกแล้ว “บ่าวดีใจเหลือเกินเจ้าค่ะ บ่าวพูดจากใจ คุณหนูหลี่ไม่ใช่คนดีอย่างที่เห็น วันที่คุณหนูตกบ่อน้ำ เชื่อไหมเจ้าคะว่านางยืนยิ้มอย่างพึงพอใจโดยไม่คิดจะช่วยเหลือ” เสี่ยวหลันรายงานเรื่อง

มาเยือนอย่างเปิดเผยเซียวเฟยหลงกระตุกยิ้มเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าข้อเสนอของนางจะเป็นเรื่องนี้ ทั้งที่ความจริงแล้วเขาไม่มีสตรีนางใดข้างกายเลย อีกทั้งเขาไม่ยินดีที่จะมีสตรีใดอยู่ข้างกาย นอกจากพระชายาเพียงผู้เดียว เนื่องจากเขาเห็นฮ่องเต้และขุนนางจวนต่าง ๆ ที่มีสตรีข้างกายมากมายแล้ว เห็นว่ามันน่าปวดหัวเสียเหลือเกินแต่อย่าคิดว่าเขาจะยอมรับข้อเสนอของนางง่าย ๆ เขายกยิ้มแล้วถามกลับไปอย่างผ่อนคลาย“เจ้าลืมหรือไม่ว่าข้าคือบุรุษ ย่อมมีความต้องการเรื่องนั้นอยู่แล้ว หากไม่ให้ข้ามีแม้กระทั่งนางกำนัลข้างเตียง เช่นนั้นเจ้ายินดีที่จะปรนนิบัติข้าเรื่องนี้หรือไม่เล่า ข้าไม่คิดจะแต่งให้เจ้ามาเป็นเพียงดอกไม้ประดับจวนหรอกนะ ข้าต้องการพระชายาที่แท้จริง”ไป๋หนิงเฟิ่งไม่คิดว่าจะได้คำตอบนี้กลับมา แต่เมื่อเขาคือทางเลือกเดียวที่จะไม่ให้นางเดินเส้นทางเดิม จึงตัดสินใจตอบกลับไปอย่างเด็ดเดี่ยว “หากพระองค์ทำตามที่หม่อมฉันเสนอได้ เรื่องนั้นหม่อมฉันยินดีจะปรนนิบัติพระองค์เอง จนกว่าพระองค์จะเจอสตรีที่รักและมอบหนังสือหย่าให้หม่อมฉันเพคะ”คราวนี้เป็นเซียวเฟยหลงที่นิ่งค้างไป ไม่คิดว่านางจะเด็ดเดี่ยวขนาดนี้ ยอมแม้กระทั่งปรนนิ

ไม่กลัวข้าทำลายชื่อเสียงท่านหรือฮูหยินผู้เฒ่ามองมาทางหลานสาว สายตาของนางไม่เป็นมิตรเลยสักนิด “หนิงเฟิ่ง เจ้าไปรู้จักกับองค์ชายรองตั้งแต่เมื่อใดกัน” นางเอ่ยถามด้วยความสงสัยไป๋หนิงเฟิ่งถอนหายใจ รู้ดีว่าย่าเลี้ยงผู้นี้กำลังคิดอะไร นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดองค์ชายรองผู้นี้ถึงทำอะไรไม่คิดให้ดีก่อน หากเรื่องนี้รู้ไปถึงฮองเฮา แผนการที่ร่วมกันวางไว้ย่อมต้องพังลงแน่นอนฮองเฮาคงไม่ให้เขาแต่งบุตรสาวของราชครูเข้าจวนองค์ชายรองแน่“เรื่องระหว่างข้ากับนาง ต้องให้หญิงชราอย่างเจ้าสอดด้วยหรือ” เซียวเฟยหลงเอ่ยถามเสียงกร้าว สายตาเย็นชามองไปทางหญิงชรา“เอ่อ...หม่อมฉันไม่ได้หมายความเช่นนั้นเพคะ เพียงแค่สงสัยว่าเหตุใดหลานสาวของสกุลไป๋ ถึงได้รู้จักกับพระองค์”ฮูหยินกล่าวออกมาเสียงแผ่วเบา นางไม่กล้ามีเรื่องกับองค์ชายผู้นี้ หากไม่แล้วคงถูกเล่นงานกลับอย่างหนักแน่นอน และถึงอย่างไรนางเชื่อว่าเรื่องนี้ย่อมเป็นผลดีของสกุลไป๋ อีกทั้งนางเป็นฮูหยินผู้เฒ่าคนปัจจุบัน ย่อมได้รับผลประโยชน์จากเรื่องนี้มากเป็นแน่“เช่นนั้นท่านอย่าเข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องของหนุ่มสาวเลย อีกทั้งข้าคือองค์ชายรอง ข้าจะสนิทสนมกับสตรีนางใดย่อมไม่ต้องร

พาว่าที่พระชายาท่องเที่ยวรถม้าขับเคลื่อนตามถนน ไม่นานก็มาถึงร้านชางหลง แม้ว่าร้านแห่งนี้จะเป็นของเซียวเฟยหลง แต่น้อยคนที่จะรู้ คิดเพียงว่าเป็นของพ่อค้าต่างถิ่นที่มาเปิดไว้ โดยมีคนดูแลร้านชื่อฟ่านเฉิงคอยจัดการเรื่องทุกอย่างให้และเมื่อเห็นว่าเจ้านายมาเยือนถึงร้าน เขาจึงรีบออกมาให้การต้อนรับเป็นอย่างดี “คารวะองค์ชายรอง นับว่าเป็นเกียรติของร้านชางหลงยิ่งนักที่พระองค์มาเยือน ไม่ทราบว่าวันนี้พระองค์ต้องการสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ข้าอยากให้เจ้าตัดชุดใส่อยู่จวนสักสิบชุด ชุดออกงานอีกสิบชุด สองอย่างนี้ข้าไม่รีบ แต่ชุดออกงานเลี้ยงชมบุปผา ข้าต้องการภายในสองวัน เจ้าจัดการได้หรือไม่” เขากล่าวพร้อมกับส่งสายตากดดันให้กับคนที่ถาม‘กระหม่อมจะตอบว่าไม่ได้ ได้อย่างไรเล่าพ่ะย่ะค่ะ สายตาที่ส่งมาแทบจะฆ่ากระหม่อมอยู่แล้ว’ แม้จะคิดอย่างท้อแท้ในใจเยี่ยงนี้ ทว่ากลับตอบออกมาอีกอย่าง“ได้แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมย่อมจัดการได้ตามที่พระองค์ต้องการ” หลงจู๊ฟ่านตอบรับอย่างนอบน้อม เขาเข้าใจว่านี่คือการตัดชุดให้กับองค์ชายรอง จึงไม่น่าจะยุ่งยากอะไร เพราะตัดส่งไปให้ที่จวนทุกเดือนอยู่แล้ว แต่ทว่าเมื่อมองไปทางด้านหลังกลับปร