Semua Bab ไป๋หนิงเฟิ่งสตรีผู้ไม่ยอมแพ้ต่อชะตา: Bab 41 - Bab 50

“น่าเจ็บใจนัก ต่อให้ข้ารู้ว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ แต่ยังไม่มีหลักฐานมัดตัวพวกมัน ข้าก็ยังทำอะไรไม่ได้ ซึ่งข้าเชื่อว่าตระกูลเสิ่นและฮองเฮาเมื่อทำสิ่งใด ย่อมไม่ทิ้งหลักฐานให้สืบมาถึงตัวได้โดยง่ายแน่”เซียวเฟยหลงเอ่ยขึ้นมาอย่างแข็งกร้าว ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นมา ก่อนจะกล่าวต่ออีกว่า“แต่หากไม่จัดการคนตระกูลเสิ่นก่อน เห็นทีคงจะเล่นงานฮองเฮายากขึ้นกว่าเดิม อีกทั้งกลุ่มขุนนางที่อยู่ฝ่ายตระกูลเสิ่นก็มีจำนวนไม่น้อย หากจะเล่นงานทั้งหมดทุกคน คงใช้เวลานานสักหน่อย” “องค์ชาย เหตุใดพระองค์ถึงอยากอยู่ตำแหน่งนั้นพ่ะย่ะค่ะ ทั้งที่ก่อนหน้านี้พระองค์ไม่เคยสนใจเลย”องครักษ์ฉางฟังอยู่เงียบ ๆ เอ่ยถามอย่างใคร่รู้ เขาสงสัยเหลือเกินว่าเหตุใดองค์ชายรองถึงเปลี่ยนใจอยากครอบครองตำแหน่งรัชทายาท ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยชายตาแลแม้แต่น้อย“นั่นเป็นเพราะเวลานี้ข้ามีคนที่ต้องปกป้อง ไป๋หนิงเฟิ่ง เลือกที่จะอยู่เคียงข้างข้า ทั้งที่รู้ว่าเส้นทางนี้อันตรายอย่างมาก นางรู้ว่าอาจจะตายพร้อมข้าได้ทุกเมื่อ แต่นางก็ยังเลือกจะอยู่กับข้า เช่นนั้นก็มีเพียงตำแหน่งเดียวเท่านั้น ที่จะไม่มีใครมารังแกนางได้ เจ้าเข้าใจหรือไม่” เ

“พวกเจ้าให้ข้าเลี้ยงมานานแล้ว เงินเดือนก็เอาจากคลังของบ้านสายหลัก พวกเจ้าเองก็มีงานทำ มีหน้าที่เช่นกัน เหตุใดจึงไม่แยกเรือนสักที อีกไม่กี่วันหนิงเฟิ่งจะแต่งงานแล้ว นางย่อมต้องเอาทรัพย์สินทั้งหมดติดตัวไปเป็นสินเดิม ส่วนตัวข้าก็แก่แล้ว ใช้จ่ายก็ไม่มาก ส่วนค่าใช้จ่ายของบ่าวไพร่ หนิงเฟิ่งจะมาจัดการเองทุกเดือน เพียงเท่านี้ข้าก็เบาใจแล้ว” ไป๋กั๋วจิ้นยังคงกล่าวอย่างไม่สนใจว่าน้องชายจะรู้สึกอย่างไร“พี่ใหญ่ เหตุใดถึงกล่าวเช่นนี้ นี่ท่านกำลังไล่น้องชายของท่านอยู่นะ” นายท่านสามไป๋กวน เปล่งเสียงออกมาอย่างตกใจ“ข้าเหนื่อยแล้ว พวกเจ้าออกไปเถิด” ราชครูกล่าวเพียงเท่านี้ ก่อนบ่าวชายคนหนึ่งจะมาพาทั้งสองคนออกไปไป๋กั๋วจิ้นนั่งลงอย่างเหนื่อยใจพร้อมกับบ่นออกมา“ความคิดของบุตรสาวข้าช่างดีเหลือเกิน เวลานี้คนสายรองเริ่มนั่งไม่ติดแล้ว ข้าเองไม่คิดว่าคนพวกนั้นจะกล้ายักยอกเงินในจวนไปใช้ส่วนตัว ทั้งที่ข้าทำงานหาเลี้ยงมาตลอด คราวนี้คงจะต้องให้หนิงเฟิ่งจัดการขั้นเด็ดขาดเสียแล้ว”ฮองเฮาเรียกบุตรชายมาพบ เนื่องจากต้องการให้เขารับชายารองเข้าจวนเพิ่ม เพื่อให้ตระกูลของสตรีเหล่านั้นมาเสริมอำนาจตนเอง ซึ่งองค์ชายใหญ่เซียว

เสี่ยวหลันพยายามลอบมองคุณหนูของนางอย่างกังวล แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยถาม จนเป็นไป๋หนิงเฟิ่งที่ทนไม่ไหว จึงเอ่ยถามเสียเอง“เสี่ยวหลัน เจ้ามองข้ามาตลอดทาง มีอะไรจะถามหรือ”“บ่าวสงสัยเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่าและคนสายรอง เอาเงินไปจากคลังมากมายขนาดนั้น ในเวลาไม่กี่ปีที่ผ่านมาได้อย่างไร ก่อนหน้านี้ยังมีแม่นมซูคอยดูแลแทนนายท่านทว่าจู่ ๆ แม่นมกลับหายตัวไป จนบ่าวและคุณหนูต่างคิดว่าแม่นมแก่แล้ว เลยกลับบ้านเดิม แต่เวลานี้บ่าวเริ่มคิดแล้วเจ้าค่ะว่า แม่นมกลับบ้านเดิมจริง ๆ หรือมีคนทำให้หายไป”เสี่ยวหลันกล่าวอย่างกังวล นางหยุดถอนหายใจเล็กน้อยแล้วกล่าวต่อ“เงินห้าแสนตำลึงนั้น บ่าวไม่รู้หรอกว่ามันมากแค่ไหน แต่บ่าวเชื่ออย่างหนึ่งว่าเงินจำนวนนั้น คนสายรองไม่มีทางคืนแน่ ฮูหยินผู้เฒ่าต้องหาทางเล่นงานคุณหนูกลับแน่เจ้าค่ะ เพื่อที่จะไม่ต้องจ่ายเงินก้อนนี้ รวมถึงเครื่องประดับที่มีค่าพวกนั้นด้วย”แม้ว่าเสี่ยวหลันจะไม่รู้เงินห้าแสนตำลึงนั้นมากแค่ไหน แต่นางเชื่อว่าคนพวกนั้นนอกจากจะไม่คืนแล้ว ยังจะหาเรื่องทำอันตรายคุณหนูของนางแน่ นี่อีกสามวันงานมงคลของคุณหนูก็จะมาถึงแล้ว นางไม่อยากให้มีเหตุการณ์ร้ายเกิดขึ้นเลยไป๋หนิงเฟิ่ง

องครักษ์หญิงรายงานอย่างนอบน้อม สายตายังจับจ้องไปยังหน้าห้องอย่างระวัง เผื่อว่ากลุ่มนักฆ่าจะเปลี่ยนเป้าหมายมาที่นี่ “แล้วท่านพ่อของข้ากับฝ่าบาทล่ะ ปลอดภัยเช่นกันใช่หรือไม่” นางเอ่ยถามอย่างกังวลอีกครั้ง บิดาของนางแม้ว่าจะพอมีวรยุทธ์ แต่กลุ่มนักฆ่าเดนตายพวกนั้นต่างก็ถูกฝึกมาอย่างดี นางจึงอดห่วงไม่ได้“ปลอดภัยเช่นกันเพคะ ทางนั้นมีองครักษ์ที่เป็นยอดฝีมืออารักขาฝ่าบาทอยู่เพคะ” องครักษ์หญิงรายงานอีกครั้ง“จริงด้วย ข้าก็ลืมไปได้อย่างไรว่า ฮ่องเต้ย่อมมีองครักษ์ยอดฝีมือคอยปกป้องอยู่แล้ว” ไป๋หนิงเฟิ่งกล่าวอย่างคลายกังวลเล็กน้อย นางรู้ว่าบิดาจะปลอดภัยเมื่ออยู่กับฝ่าบาทขณะที่พวกนางกำลังสนทนากันอยู่ กลับมีใครบางคนบุกเข้ามาในห้องอย่างกะทันหัน เขาจัดการทำให้องครักษ์หญิงทั้งสองและเสี่ยวหลันสลบไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว“ท่านอ๋อง” ไป๋หนิงเฟิ่งเรียกอีกฝ่ายอย่างตกใจใช่...คนที่บุกเข้ามาคือต้วนอ๋อง ซึ่งเขาเองก็ไม่คิดว่าจะเกิดเหตุร้ายที่นี่ แต่ก็ถือเป็นโอกาสดี ที่จะได้ชิงตัวเจ้าสาวได้ง่าย ๆ“เจ้าต้องไปกับข้า” ต้วนโม่หยางเอ่ยเสียงเย็น และพยายามจะดึงมือพานางออกไปจากห้องหอ แต่นางก็ดึงมือออกและมายืนนิ่งอย่างไม่

“ฝ่าบาทเรียบพบข้ากับท่านพ่อตา พระองค์คงคิดจะลงมือกับฮองเฮาแล้วล่ะ” เขาตอบอย่างไม่ปิดบังนาง“เช่นนั้นท่านอย่าเป็นกังวล วันนี้เหนื่อยมากแล้ว พักผ่อนก่อนเถิดเจ้าค่ะ” นางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะช่วยถอนเสื้อนอก แล้วพากันเข้านอนพักผ่อน เพื่อรอเช้าวันใหม่มาถึงวันต่อมา...เซียวเฟยหลงรีบเข้าวัง เนื่องจากฮ่องเต้มีเรื่องด่วนจะปรึกษา เมื่อมาถึงก็ได้พบกับท่านพ่อตาของตนที่หน้าตำหนักพอดี ทั้งสองไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา ต่างรีบไปพบฮ่องเต้ที่ห้องทรงอักษรเป็นการส่วนตัว“ที่เราเรียกพวกเจ้ามาพบ เพราะต้องการจะแจ้งให้รู้ว่า เราแต่งตั้งรัชทายาท” ฮ่องเต้กล่าวขึ้นมาอย่างไม่ชักช้าราชครูไป๋รู้สึกได้ถึงเค้าลางความวุ่นวาย จึงสบตากับเซียวเฟยหลง บุตรเขยหมาด ๆ ของตนครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามออกไป “ฝ่าบาทจะทรงแต่งตั้งองค์ชายคนใดเป็นรัชทายาทหรือพ่ะย่ะค่ะ”“เราจะแต่งตั้งเจ้ารองขึ้นเป็นรัชทายาท เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ทำให้เราตระหนักได้แล้วว่า ผู้ใดเหมาะสมกับตำแหน่งนี้ ถึงแม้ว่าการแต่งตั้งให้องค์ชายรองมาเป็นองค์รัชทายาท ทั้งที่องค์ชายใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ จะเป็นการผิดธรรมเนียมของราชวงศ์ แต่เราก็จะทำ หาไม่แล้วห