All Chapters of แค้นรักลูกสาวมาเฟีย: Chapter 51 - Chapter 60

“นี่มันห้องน้ำผู้หญิงนะคุณ” แววตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความหวาดระแวง หัวใจดวงน้อยเต้นถี่รัวจนแทบหายใจไม่ทัน เมื่อคนตรงหน้าก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ด้วยใบหน้าที่ยากจะคาดเดาอารมณ์ ทำให้เธอถอยหลังอัตโนมัติ บรรยากาศในห้องน้ำยิ่งชวนอึดอัด เพราะมีเพียงเธอกับเขาสองคน ยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่อาจวางใจได้เลย “ไม่เจอกันตั้งหลายวัน ไม่คิดถึงกันบ้างเลยเหรอ” คิ้วเข้มเป็นทรงเลิกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อแลดูอันตรายยิ่งกว่าเดิม แววตานิ่งเย็นฉายแววบางอย่างที่ทำให้เธอต้องขนลุกวาบโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงเรียบต่ำฟังดูคล้ายล้อเล่น แต่กลับแฝงแรงกดดัน จนเธอหายใจไม่ทั่วท้อง “พะ…พูดอะไรของคุณ นี่!หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ ถ้าคุณคิดจะทำอะไรบ้า ๆ ในนี้ล่ะก็ ฉันร้องให้คนช่วยจริง ๆ ด้วย” “เอาสิ ร้องเลยสิ ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ถ้าคนข้างนอกรู้ว่าเราสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพังในนี้ คนพวกนั้นจะคิดยังไง” “คุณมันบ้า!…บ้าที่สุดเลย” “ใช่ ฉันมันบ้า!...” “อึก!” นิวารินเหลือบมองไปด้านหลัง เมื่อถูกคนตรงหน้าต้อนจนเธอจนมุม แผ่นหลังแนบติดกับผนังห้องน้ำที่เย็นเฉียบอย่างไม่ได้ตั้งใจ เธอกลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างประหม่า ร่างสูงที่ก้าวเข้ามาประ

“หืด!” เสียงหอบหายใจของหญิงสาวดังขึ้นถี่รัว ขณะที่เธอเร่งฝีเท้าหนีลูกน้องของศัตรูหมายเลขหนึ่งของตระกูลอย่างยากลำบาก รองเท้าส้นสูงห้านิ้วที่เธอสวมกลายเป็นอุปสรรคอย่างแท้จริง ทุกก้าวที่ย่ำลงบนพื้นแข็งคือความเจ็บปวดที่แล่นขึ้นมาถึงข้อเท้า ทว่าความกลัวที่กัดกินในอกกลับผลักดันให้เธอไม่หยุดฝีเท้าเสียงเพลงดังกระหึ่มจากลำโพงรอบทิศของผับชั้นสองคล้ายตัดขาดความวุ่นวายจากโลกภายนอก แต่มันไม่อาจกลบเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ที่ไล่ตามหลังมาติด ๆ ได้ หญิงสาวเบียดกายเข้าไปในกลุ่มฝูงชนที่เดินขวักไขว่ หวังใช้ผู้คนเหล่านั้นเป็นเกราะกำบังเพื่อถ่วงเวลานิวารินกัดฟันแน่น พลางก้าวลงบันไดด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่รองเท้าคู่นี้จะอำนวยได้ เท้าเล็ก ๆ ของเธอแทบจะไร้ความรู้สึก แต่ใจยังสั่งให้วิ่งต่อไปแม้จะหวาดกลัวจนน้ำตาคลอเบ้า สายตาของผู้คนที่หันมามองด้วยความตกใจปะปนความสงสัย แต่ไม่มีใครคิดจะยื่นมือเข้าช่วย เพราะไม่ใช่เรื่องของพวกเขา“คุณหนูปลอดภัยนะคะ!” เสียงของเคทดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวาย เธอย้อนกลับเข้ามาจากอีกทาง หลังจากวิ่งล่อพวกชายฉกรรจ์ออกไป โชคดีที่เจอคุณหนูพอดี“ปลอดภัยค่ะ…เรารีบไปกัน

ชายหนุ่มร่างกายเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มสีขาวผืนหนาบนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาช่วงสายของอีกวัน หลังจากผ่านบทรักกับผู้หญิงที่เกลียดชังหนักหนาในคืนที่ผ่านมา มือหนาควานหาคนที่นอนร่วมเตียงกันทั้งคืน ทว่ากลับว่างเปล่า ทำให้ต้องรีบลืมตาขึ้นด้วยความอยากรู้ว่าเธออยู่ตรงไหนของห้องนอน ครั้นกวาดตามองรอบ ๆ ห้องที่เงียบสงบ แต่ก็ไม่พบเธอ “ออกไปสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนั้น หวังว่าตอนนี้เธอจะอยู่รอดปลอดภัยนะนิวาริน” คิ้วเป็นทรงขมวดเข้าหากันเป็นปม เมื่อก้าวขาลงจากเตียงเดินมาดูคนตัวเล็กที่ห้องน้ำ แต่ก็ไม่พบ ในใจพลันรู้สึกเป็นห่วงเธอขึ้นมาอัตโนมัติ กลัวว่าหากเจอคนงานในไร่จะถูกรุมประชาทัณฑ์เอาได้อีก ภูตะวันถอนหายใจออกมาหนัก ๆ แล้วรีบเดินเข้าห้องน้ำใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวความเร่งรีบไม่นานก็ออกจากห้องนอนมาด้วยชุดธรรมดา เสื้อยืดสีดำและกางเกงยีนตัวโปรด… “หายไปไหนกันหมด” หัวคิ้วหม่นเข้าหากันเป็นปมอีกครั้ง เมื่อลงมาถึงชั้นล่างของบ้านกลับพบว่าภายในบ้านเงียบสงบจนน่าแปลกใจ แม้แต่แม่บ้านยังไม่เห็นแม้แต่คนเดียว ซึ่งต่างไปจากทุกวัน ภูตะวันที่รู้สึกผิดปกติจึงเร่งฝีเท้าเดินออกจากบ้านตรงไปยังไร่ที่ถูกวางเพลิง ซึ่ง

“ถ้ามึงไม่อยากให้อีนี่ตาย! วางปืน!” “อึก!” เสียงตะคอกของแซ็กทำเอานิวารินสะดุ้งตกใจ ความหวาดกลัวเริ่มเข้าควบคุมจนเนื้อตัวสั่นเทาอย่างปิดซ่อนความรู้สึกไม่มิด ขณะที่ปลายกระบอกปืนจ่อขมับขวา ไม่รู้ว่าลูกกระสุนจะเจาะเข้ากะโหลกตัวเองเมื่อไหร่ ภูตะวันแม้จะดูนิ่งเหมือนไม่แสดงอาการอะไรให้ฝ่ายตรงข้ามเห็นเด่นชัด แต่ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความลังเลไม่มั่นใจ “เร็วดิวะ!”ครื้งง! ระหว่างนั้นเสียงฟ้าก็ร้องดังถี่ขึ้น บ่งบอกว่าฝนใกล้ตกแล้วเต็มที ขณะที่ภูตะวันถูกกดดันมากๆ และไม่มีทางเลือก ทำให้เขาต้องจำยอมวางปืนลงบนพื้น เพื่อความปลอดภัยของเธอ แม้ว่าเธอจะส่ายหน้าเป็นเชิงห้าม ไม่ให้เขาวางปืนลงตามคำสั่งของคนเลวก็ตาม “จับตัวมันไว้” ปัง! ไม่ทันที่ชายฉกรรจ์ทั้งสองจะได้ทำตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ทว่าเสียงปืนกลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน โอกาสจึงเป็นของภูตะวันอีกครั้ง จัดการกับชายฉกรรจ์ทั้งสองอย่างรวดเร็วไม่รีรอ จนชายฉกรรจ์ทั้งสองฝ่ายแพ้ “แม่งเอ๊ย!” แช็กสบถออกมาอย่างหัวเสีย ครั้นเปลี่ยนเป้าหมายหวังลั่นไกลใส่ภูตะวัน ทว่ากลับถูกภูตะวันยิงสกัดเข้าที่มือเสียก่อน ทำให้กระบอกปืนหลุดจากมือหนาทันควัน ตามด้วยเลือดส

อาณาจักรเจ้าพ่อมาเฟีย (เทวิน) ภายในห้องรับแขกหรู บทสนทนาของคนสามคนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หารือกันเรื่องงานหมั้นหมายของลูกสาวเจ้าของคฤหาสน์หรู ซึ่งงานจะถูกจัดขึ้นในอีกหนึ่งอาทิตย์ข้างหน้า“โทนสีนี้ดีไหมคะลูก” คนเป็นแม่ขอความเห็นจากลูกสาวที่นั่งข้าง ๆ พร้อมทั้งยื่นไอแพดให้ดู ทว่ากลับได้เพียงความเงียบงันจากลูกสาวเป็นคำตอบ ตอบกลับมาแทน ทำให้คนเป็นแม่ต้องหันไปมองปฏิกิริยาของลูกสาว “...” “...น้องนิลลูก น้องนิล!” “คะ?” นิวารินที่นั่งเหม่อลอยหน้าตาเหลอหลาเพราะตกใจ เมื่อถูกเขย่าที่หัวไหล่เบา ๆ พร้อมทั้งเสียงเรียกของผู้เป็นแม่ “คิดอะไรอยู่คะ แม่เรียกหนูตั้งนาน” “เปล่าคะ” นิวารินตอบกลับผู้เป็นแม่ ก่อนจะมองไปที่พนักงาน ออร์แกไนเซอร์ทั้งสองคนที่นั่งอยู่พลางส่งยิ้มเล็กน้อยอย่างรู้สึกเกรงใจ “...” ตั้งแต่เกิดเรื่องสามวันก่อน เธอรู้สึกไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรเลย ในหัวก็เอาแต่คิดวนเรื่องเดิม ๆ ทั้งที่ตอนนี้ปัญหาที่หนักหน่วงก็เริ่มคลี่คลายลงบ้างแล้ว โดยเฉพาะเรื่องของ…ผู้ชายคนนั้น “...เมื่อกี้คุณแม่ถามนิลว่าอะไรนะคะ” “แม่ถามว่าภายในงานตกแต่งโทนสีแบบนี้ดีหรือเปล่า” เนนิลยื่นไอแพดในมือให้ลูกสาวดูอีกครั