All Chapters of แค้นรักลูกสาวมาเฟีย: Chapter 61 - Chapter 70

“ปล่อยฉัน ฉันบอกให้ปล่อยไง!” ปึก!!“อ๊ะ!” ถูกคนตัวใหญ่ผลักดันให้แผ่นหลังแนบชิดกับผนังกำแพงที่เย็นเฉียบ มือใหญ่รวบมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะ แล้วกดติดกำแพงแน่น ทำให้เธอรู้สึกเจ็บที่บริเวณข้อมือ ยิ่งเธอพยายามขยับ เธอก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น ใบหน้าหล่อโน้มเข้ามาใกล้ เธอจึงเบี่ยงหน้าหลบ ส่งผลให้ลมหายใจอุ่นของคนตรงหน้าเป่าลดลงบนแก้มนุ่มเป็นจังหวะหนักๆ บ่งบอกถึงอารมณ์โกรธของเขาได้เป็นอย่างดีกึก! “จะ..จะทำอะไร” ริมฝีปากบางขยับถามน้ำเสียงสั่นอย่างห้ามความตื่นเต้นและความหวาดระแวงของตัวเองไม่อยู่ เมื่อเสียงปลดเข็มขัดของคนตรงหน้าดังขึ้น แล้วเขาก็กระชากเข็มขัดออกจากกางเกงที่สวมใส่อย่างไว“ก็จะสนองเธอให้ร้องได้อย่างสมใจไงล่ะ อยากส่งเสียงร้องนักไม่ใช่เหรอ” นิวารินกัดฟันแน่นด้วยความโกรธดวงตาคลอหน่วยด้วยน้ำสีใสอีกครั้ง เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร และ แน่นอนว่าเขาต้องทำจริงอย่างที่เธอคาดเดา ยากเหลือเกินที่เธอจะสู้หรือต่อต้านคนที่กำลังมากกว่าอย่างเขา “ไอ้คนโรคจิต!”“ขอบคุณสำหรับคำชม”“อื้ออ!” สิ้นสุดน้ำเสียงเยือกเย็น คนตรงหน้ากระแทกริมฝีปากเขาลงมาประกบกับริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วง ส่งผลให้ริม

ไร่ภูตะวัน ภูตะวันแต่งกายด้วยชุดธรรมดาเป็นประจำยามอยู่ที่ไร่ เสื้อยืดสีขาวด้านใน สวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวลายสก็อตด้านนอก ส่วนท่อนล่างใส่เป็นกางเกงยีนตัวโปรด ยืนมองไปที่บ้านของผู้เป็นแม่ สีหน้ามีแววครุ่นคิดถึงอะไรบางอย่าง ขณะที่คนงานกำลังทำตามหน้าที่ของตัวเองตามคำสั่งของผู้เป็นนาย โดยแบ่งงานกัน ส่วนหนึ่งซ่อมแซมตัวบ้านที่ผุพัง แม่บ้านมีหน้าที่ทำความสะอาด และ ที่เหลือปรับปรุงพื้นที่บริเวณรอบบ้าน ให้กลับมาน่าอยู่อีกครั้ง หลังจากเจ้าของบ้านปล่อยทิ้งร้างนานเป็นเดือน“นายคิดยังไงถึงจะย้ายกลับมาอยู่บ้านคุณผู้หญิงเหรอครับ” ฉลามเอ่ยถามเจ้านายอย่างรู้สึกแปลกใจ เพราะเท่าที่เขาจำความได้ ตั้งแต่นายหญิงของไร่เสีย เจ้านายก็อยู่กับผู้เป็นพ่อที่บ้านหลังใหญ่ กระทั่งมีบ้านเป็นของตัวเอง และ อยู่มาจนถึงปัจจุบัน ส่วนบ้านของคนเป็นแม่ปล่อยทิ้งไร้คนอาศัย หนึ่งเดือนครั้งถึงจะให้คนงานเข้ามาทำความสะอาด เห็นจะมีแค่สองเดือนก่อนที่ผู้เป็นนายเปิดให้เธอคนนั้นเข้ามาพักชั่วคราว หลังจากเธอกลับไปก็ถูกปิดเช่นเดิม “มึงจะอยากรู้ไปทำไม นี่ไร่กู กูจะอยู่ที่ไหนก็เป็นสิทธิ์ของกู” ใบหน้าหล่อเรียบนิ่งหันกลับมาตอบกลับด้วยน้ำ

วันต่อมา“อื้ออ” หญิงสาวบนเตียงขนาดคิงไซซ์รู้สึกตัวตื่นในช่วงสายของวัน จากศึกหนักระหว่างเธอและเขาในช่วงเวลาที่ผ่านมา ทำให้เนื้อตัวปวดเมื่อยไปหมด อายเย็นจากเครื่องปรับอากาศตกกระทบกับผิวกายช่วงไหล่ซึ่งไม่ถูกผ้าห่มผืนหนาคุม มือเล็กจึงดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงลำคอเพิ่มความอบอุ่น เธอลืมตาขึ้นมองอย่างงัวเงีย มือเล็กลูปใบหน้าตัวเองหนึ่งครั้งเพื่อให้รู้สึกสดชื่นขึ้น ภายในห้องนอนที่ค่อนข้างมืดสนิท แต่เพราะแสงที่ลอดผ่านช่องผ้าม่านจากหน้าต่างที่ปิดไม่สนิทเข้ามา ทำให้เธอสามารถมองเห็นตำแหน่งต่างๆ ภายในห้องนอนได้ค่อนข้างชัด ใบหน้าสวยหันมองคนข้างๆ ที่นอนสวมกอดกันแน่นทั้งคืน แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าบนเตียงนอน ดวงตาคู่สวยจึงกรวดสายตามองสำรวจรอบๆ ห้องนอนที่เงียบสงัด แต่ก็ไม่เจออะไร นิวารินผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เธอจะก้าวขาลงจากเตียง ทั้งที่ร่างกายเปลือยเปล่า ทว่าพอเท้าเหยียบพื้นห้องเท่านั้นแหละ… “อ๊ะ!” เรียวขาทั้งสองข้างสั่นเทิ้ม แทบทรงตัวไม่ได้ ทำให้เธอทรุดตัวนั่งไปกับพื้นราวกับคนหมดเรี่ยวแรง แต่ดีที่มือทั้งสองข้างจับประคองเตียงได้ทัน จึงไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร “ถึงกับยืนไม่ได้เลยเหรอเนี่ย” เธอหลับ

ผลัวะ! ผลัวะ!ใบหน้าหล่อถูกกระแทกด้วยหมัดหนักๆของชายร่างใหญ่ชุดดำ จากที่ร่างกายบอบซ้ำเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว กลับถูกทำร้ายซ้ำอีกระลอก สติชายหนุ่มจึงเรือนรางลงไปทุกที“หยุดนะ!” หญิงสาวออกแรงผลักลูกน้องของผู้เป็นพ่อที่กำลังง้างหมัดขึ้นหวังตะบันหน้าชายหนุ่มอีกครั้งตามคำสั่งมือขวาของผู้เป็นนาย ซึ่งส่งสัญญาณทางใบหน้าแทนการออกเสียง เธอไม่สามารถทนมองชายหนุ่มถูกทารุณได้อีกต่อไป รีบผลักชายร่างใหญ่อีกสองคนที่จับล็อกแขนเขาไว้แน่นให้ออกห่าง แล้วเข้าไปประคองตัวเขาไว้ด้วยความเป็นห่วง แม้เขาจะทิ้งน้ำหนักมาที่เธอค่อนข้างมาก แต่เธอพยายามที่จะอดทนรับน้ำหนักเขาไว้ “ถ้าไม่อยากให้มันตายอยู่ตรงนี้ก็กลับบ้านกับพ่อ!” นิวารินกลืนน้ำลายอึกใหญ่พลางเม้มปาก คิ้วทั้งสองข้างหมวดเข้าหากัน มองคนข้างๆที่ตอนนี้สภาพสะบักสะบอมไม่ต่างจากหลายครั้งที่ผ่านมา หมับ! “อ๊ะ!” ไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรกลับถูกผู้เป็นพ่อกระชากตัวให้ออกจากเขา และบังคับให้เดินตามออกไปเสียก่อน ทำให้ภูตะวันทรุดตัวนั่งลงกับพื้นอย่างคนหมดแรง “รอผมนะ!” ภูตะวันใช้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ตะโกนบอกกับนิวาริน ใบหน้าสวยเปื้อนน้ำตายังคงหันมามองที่เขา จนกระทั่งเธอลั

ภายในห้องลับใต้ดินเงียบสงัด มีเพียงเสียงสะอื้นของชายหนุ่มที่ยังคงสวมกอดกับหญิงสาวดังเล็ดลอดออกมาเบาๆ เป็นระยะ นิวารินปล่อยให้ภูตะวันกอดอยู่อย่างนั้นพลางลูปแผ่นหลังกว้างเบาๆ ปลอบโยน ก่อนที่เธอและเขาจะผละกอดออกจากกันในเวลาต่อมา “น่าทึ่งจริงๆ เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่เห็นน้ำตาคุณใกล้ขนาดนี้” แม้ว่าเป็นเพียงประโยคหลอกล้อ ทว่ากลับแฝงไปด้วยการปลอบใจเช่นกัน นิ้วเรียวเกลี่ยน้ำตาบนแก้มสากเบาๆ อย่างอ่อนโยน ริมฝีปากจิ้มลิ้มคลี่เป็นรอยยิ้มสวยส่งให้กับชายหนุ่ม เวลานี้เขากลับกลายเป็นลูกแมว ต่างจากหมาบ้าเมื่อเดือนก่อน “ผมคิดถึงคุณ แล้วผมก็ไม่อยากเสียคุณไป” ภูตะวันพูดออกมาจากใจจริงๆ ของตัวเอง มือใหญ่พลางกรอบกุมใบหน้าเรียวไว้เบาๆ แสดงความรู้สึกผ่านแววตาส่งให้เธอ ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายที่เคยมีตอนนี้เขาโยนทิ้งไปทั้งหมดเพื่อเธอ “พูดเหมือนรักฉันเลยนะ” นิวารินจิ๊ปากขึ้นเล็กน้อย แล้วแสร้งพูดลองเชิงคนขี้แย “ก็รักน่ะสิ” “หึ พูดง่ายเชียวนะ” ภูตะวันไม่ได้พูดอะไรออกไปในทันทียังคงสบตากับเธอพร้อมกับอมยิ้ม “...คุณล่ะรักผมหรือเปล่า” “คุณทำเรื่องไม่ดีกับฉันเยอะซะด้วยสิ ฉันจะรักคุณดีไหมนะ” “ผมขอโทษ ผมยอมรับผิด