All Chapters of วิศวะรักเพื่อน (My Heart): Chapter 101 - Chapter 110

แสงแดดยามเช้าส่องกระทบกับผืนผ้าขาวสะอาดที่ประดับประดาอยู่ทั่วงาน ทำให้ทั้งสถานที่ทอประกายระยิบระยับราวกับอยู่ในความฝัน..... กลิ่นดอกไม้หลากหลายชนิดที่มีความหมายสื่อถึงความรักส่งกลิ่นหอมอ่อนอบอวลทั่วทั้งงานยามสามลมอ่อนๆ พัดพลิ้วไหว เมื่อ ร่างบางในชุดเจ้าสาวสีขาวกระโปรงยาวระยิบระยับดุจเจ้าหญิง จนทุกสายตาในงานจับจ้องมาที่เธอพร้อมกัน เจ้าสาวเธอช่างสวยจนทำลมหายใจทุกคนสะดุด เรียวขาเล็กๆ ก้าวเดินอย่างสง่างามบนพรมทางเดิน ดวงตาเธอจับจ้องไปที่คนตัวโตที่ยืนรอเธอเพียงคนเดียวอยู่ปลายทาง จุ๊บ ฟอนต์ เธอเผยรอยยิ้มหวานเมื่อคนตรงหน้าคุกเข่าลงก้มจูบประทับที่มือเล็กๆ ของเธอ “เจ้าสาวของธีร์สวยที่สุดเลยครับ” ธีร์ ในชุดทักซิโด้ดูสง่างามราวกับเจ้าชายเขาเงยหน้าขึ้นพร้อมรอมยิ้มอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เขาเคยมี ทุกความเข้มแข็งที่เขาเคยมีได้ละลายลงเจ้าหญิงคนสวยของเขาเดินเข้ามา เมื่อสายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของฟอนต์ยามนั้นน้ำใสๆ แทบจะปริมออกมา น้ำตาผู้ชายของคนที่รักเธอมากๆ สุดหัวใจกำลังรินไหลต่อหน้าคนที่รัก ธีร์รอวันนี้มานานแสนนานเหลือเกินวันที่จะได้เธอมาครอบครองทั้งตัวและหัวใจ วันที่เขาเริ่มต้น..

“รู้จักเกียร์ไหม” “เกียร์?” เธอเอียงคอมองธีร์ สายตาคมเข้มมองเธอเช่นกัน จู่ๆ ก็ถามเรื่องเกียร์เนี่ยนะ “ความหมายของเกียร์...ของเด็กวิศวะ” อ่า.... “ก็พอจะเคยได้ยิน ทำไมธีร์ถึงถาม” “หึ” เอ๋...ธีร์ยิ้มอะไร คือยิ้มแล้วเดินหนีฟอนต์เนี่ยนะ แล้วเธอจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจากวิ่งไปคว้ามือใหญ่มากุมแล้วเดินไปพร้อมคนตัวโต คอนโดเทคโนลัส “ธีร์จะบอกฟอนต์ได้หรือยัง ว่าถามหาความหมายของเกียร์ทำไม” คนตัวเล็กยืนตรงหน้าผมที่นั่งลงโซฟา ทำเอาผมต้องกระตุกยิ้มรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งเธอคนสวย เบ๊บที่อยากรู้....กับผมที่พล่างนึกคิดว่าจะใส่ให้เบ๊บแบบ ไหนดี เค้าควรใส่ให้เบ๊บตอนไม่มีอะไรปกปิดเลยหรือตอนเธอครางเสียงหวานๆ น่าฟังดีน้า.... “ขอธีร์สิ” ผมคว้าเอวบางให้นั่งคร่อมที่ตัก เลิกคิ้วและเล่นลิ้นกับฟอนต์สักหน่อย แน่นอนคนตัวเล็กของผมเธออดทนรอคำตอบจากผมได้ไม่หรอกครับ นอกซะจากเธอ... “...” จุ๊ฟ “ฟอนต์จูบขอแล้ว” ฟอนต์ก้มลงจุ๊ฟปากผมเบาๆ ตามคำขอ “จุ้บกับจูบต่างกันนะเบ๊บ” “ทำไมร้า

“แน่ใจนะว่าเรื่องที่ได้ยินมาฟอนต์ไม่ได้คิดไปเอง” หงึก หงึก “แน่ใจ ฟอนต์ยินไม่ผิดแน่ ธีร์นัดผู้หญิงมาที่ร้านนี้” “ซวยแล้วมึงไอหมาใหญ่” เจ้าจอมสบถเบาๆ กับตัวเอง เมื่อเช้าฟอนต์โทรมาหาเธอบอกจะพาไปกับแกะ ไอเราก็งงว่าอารมณ์ไหนของเพื่อนวะมันชวนไปจับแกะ ซึ่งแกะที่ว่ามันไม่ใช่แกะจริงๆ แต่เป็นธีร์ต่างหาก “นั้นไง เจอแล้ว ป่ะเร็วๆ เจ้าจอม” ฟอนต์พูดขึ้นเสียงเบาเธอคว้ามือเจ้าจอมย่องตามร่างสูงเข้าไปในร้านอาหารสุดหรู แสงไฟอุ่นๆ ส่องสะท้อนแจกันเซรามิกขนาดใหญ่ที่ตั้งกระดับอยู่มุมหนึ่งของร้าน เธอทั้งสองรีบวิ่งไปหลบซ่อนด้านหลังของแจกันนั้น “คือตัวเราสองคนมันไม่น่าจะบังมิดนะ” “มิดยัง” ด้วยความกลัวธีร์จะจับได้ ฟอนต์เธอเด็ดใบไม้ในแจกันมาบังหน้าช่วยปิดไว้อีกที “เออมิด มิดก็บ้าแล้ว! หน้าบานเท่าฝาบ้าน ใบไม้เล็กเท่าตีนหอยมันจะมิดกี่โมง” “เคยเห็นเหรอ ตีนหอยอ่ะ” “ประเด็นมันอยู่ที่ตีนหอยไหม” “เออ ก็ไม่ จอมอ่ะชวนฟอนต์นอกเรื่อง” “จอมผิด” “ใช่” “เออ ให้มันผิดแค่จอมเถอะ”

ผ่านไป 1 อาทิตย์ 20.00 น. “คิดถึง” สายตาคมเข้มอ่อนไหว มองคนตัวเล็กในจอ คืนนี้เธอขาใส่ชุดนอนสายเดี๋ยวกระโปงสั้น (ฟอนต์ก็คิดถึงธีร์) เธอยกยิ้มตาหยีให้ผม คนตัวเล็กทาครีมปะแป้งเสร็จเธอกระโดดขึ้นเตียงห่มผ้าหนาๆ หยิบเสื้อของธีร์มากอดไว้เพื่อที่จะเข้านอน “นั้นเสื้อธีร์” (อื้ม ฟอนต์ติดกลิ่นแบบว่าถ้าไม่ได้กลิ่นฟอนต์จะนอนไม่หลับ) “....” ฟอนต์แม่ง เกินต้าน! (ก็คนมันไม่ชินนี่) ธีร์จะบอกว่าไม่ใช่แค่ฟอนต์หรอก ธีร์ก็เป็น เพราะติดกลิ่นของฟอนต์มากเลยทำให้นอนไม่หลับยังดีที่เขาแอบเอาตุ๊กตามายเมลโลดี้ที่เธอชอบนอนกอดติดมาด้วย เลยทำให้หลับลงได้บ้าง “ฟอนต์” (คะ) เธอเอียงคอมองปลายสาย รอว่าผมจะพูดอะไร ซึ่งผมชั่งใจอยู่นานว่าจะพูดขอเธอออกไปดีไหม (ธีร์คะ ฟอนต์รอฟังอยู่) “กังฟูไปไหน” (น้องน่าจะนอนแล้วนะ วันนี้คุณแม่ธีร์มาเล่นกับฟอนต์แล้วรับน้องไปนอนด้วย) “งั้นเหรอ.....” เหมือนแม่จะรู้งานเลยวะ “แล้วหนูง่วงยัง” (ยังค่ะ หนูอยากคุยกับธีร์ แต่ถ้าธีร์ติดงานหนูก็จะนอนแล้

6 ปีผ่านไป “ชาม ชาม ชาม เปอร์ เจยเห็ม ชาม ยึก ปุ้ง” (ช้างช้างช้างน้องเคยเห็นช้างรึเปล่า) “.....” “ชาม มุม จู๋ โต ม่าว เบา ชะมด ใยต้าว เยียวาห้วน” (ช้างมันโตไม่เบาจมูกยาวๆ เรียกว่างวง) “โอ๊ะ! ปี ปี๊ ปี๊ ปี๋” “ปี๊ไตเจอร์ เห็มไม นู๋ ตับปีเตื้อไต ว้าวววว ปีเตื้อจ๋วย” เจ้าหญิงตัวน้อยในชุดราตรีสุดสวยร้องเพลงช้าง ช้าง ช้าง สนุกสนาน เด็กน้อยคนนี้เธอมีชื่อว่า เฟอร์บี้ เธอกำลังวิ่งไล่จับผีเสื้อตัวน้อยที่บินโชว์อยู่กลางอากาศ เฟอร์บี้ยกยิ้มร่าเมื่อมือเล็กๆ ของเด็กวัย 3 ขวบนั้นได้จับผีเสื้อได้และกำลังเอาไปให้พี่ชายเธอดู “อื้ม เฟอร์มันจะตายนะถ้าจับแรง” ชายหนุ่มวัย 6 ขวบลูบหัวคนน้องอย่างเอ็นดู “ปล่อยให้มันบินสวยๆ ไหมคะ พี่ช่วย” ไทเลอร์ ก้มลงมองคนน้องเผยรอยยิ้มหวานบอกเจ้าหญิงน้อยของเขา “ยู ตงนี้ ก็จ๋วย” เฟอร์บี้หน้างอใส่คนเป็นพี่ เด็กน้อยที่ไม่อยากจะปล่อยสิ่งสวยงามตรงนี้ไป เผยแววตากลมใสน่าสงสาร ในดวงตาคู่สวยเริ่มเอ๋อคลอด้วยน้ำตามองหน้าคนเป็นพี่อย่างอ้อนๆ “ไม่ร้องนะเจ้าหญิงของพี่ ถ้าเฟอร์บี