All Chapters of วิศวะรักเพื่อน (My Heart): Chapter 51 - Chapter 60

กุ๊กกู๊ ~ ก้าก......ก้าก.......ก้าก....... (เสียงกาบินว่อน) วอนตีน พ่าม (-__-) (-__-) “กูมาทำอะไรที่นี่วะ” เจ้าจอมเอ่ยขึ้นหน้าเซ็ง “เจ๊จอมไม่เท่าไหร่ พีอ่ะ มาทำไม เจเจ๊ลากพีมาทำไมคะ” น้องพีว่าตามน้ำตาถึงกับคลอเบ้าน่าสงสาร ชึ่บ! (-__- !) ร่างบางเธอถึงกับสะดุ้งเมื่อสายตาสุดน่าเวทนาของเพื่อนสนิทและน้องรหัสสุดที่รักแปรเปลี่ยนเป็นมองเธอเขม่ง พวกเธอสองคนโดนฉันลากมาปราบผีด้วย ใช่ค่ะ ฟังไม่ผิดหรอก พวกเราที่แยกย้ายกันไปเมื่อกี้ กลับมารวมตัวกันอีกครั้งเพื่อมาปราบกุ๊กกู๊! เพราะอะไรถึงเป็นงี้ได้น่ะเหรอ เพราะว่าฉันวิ่งหนีธีร์ออกมานะสิ หนีมาขึ้นรถแท็กซี่กับวันวิสาที่บอกว่าจะไปหาเพื่อนอยู่นิติ แต่....เรื่องมันดันบานปลายตรงที่วันวิสาไม่ได้ไปคณะนิติแล้ว แต่จะไปหาเพื่อนที่หอพักหญิงแทน ซึ่งประโยคที่ทำให้ฉันถึงกับต้องลากเพื่อนสุดที่รักและรุ่นน้องสุดที่เลิฟมาด้วยมันมีแค่ประโยคเดียวที่มันโคตร เด็ด โดน ถึงใจ! “วันจะไปคุยกับเขาให้รู้เรื่องไม่งั้นเพื่อนวันไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันพอดี” เขา?.....เขาไหน คนหรือผี เธอคิดจะลงจากแท็กซี่ก็ไม่ได้ โดนธีร์จับได้แน่ เอาว่ะ “ฟ....ฟอนต

พรึ่บ! “อ๊ะ ธีร์” “อย่าห้ามธีร์เลยนะ” น้ำเสียงทุ้มออดอ้อนซุกใบหน้าสูดดมกลิ่นกายเธอ ไม่ให้เธอพูดห้ามไม่ให้เขากอด เพราะหลังจากที่ธีร์ลากฉันมา พวกเราออกมาจากหอพักแล้วตรงดิ่งมายังคอนโดธีร์เลย ไม่มีใครได้พูดจากันสักคำ เข้ามาถึงห้องเธอก็โดนคนตัวโตโผล่กอดแน่นซะแล้ว “ให้แค่...แปปเดียวนะ” โอ้ยไม่รู้แล้ว ใจแม่งเต้นไม่หยุดเลย ฟอนต์ไม่หาคำตอบอะไรอีกแล้ว จะปล่อยมันไปตามความรู้สึกเนี่ยแหละ พรึ่บ “////” อ้าว ธีร์ผละกอดจากเธอ ไม่กอดเเล้วเหรอ เดี๋ยวนะ เธอคิดแบบนี้ทำไม เธอเสียดายกอดธีร์เหรอฟอนต์ หื้ม? ฉันเอียงคองง เมื่อธีร์ปล่อยกอดจับมือฉันพาไปที่โซฟากลางห้อง คนตัวโตไม่ได้พูดอะไรนอกแสดงสีหน้าเชิงบอกให้ฉันนั่งและตามด้วยหัวทุ้ยสวยวางศีรษะลงหน้าตักฉัน เพื่อนอนนุ่นตัก “ฟอนต์ยังไม่อนุญาตให้นอนตักเลยนะ” “เมื่อคืนเค้ายังไม่ได้นอนเลย เธอเป็นหมอนให้เค้าไม่ได้เหรอครับ” ใจบางงงงงง “มัน.... ก็ได้” >จุ้บ “ขอบคุณครับเมีย” “///” ฟอนต์ขอตายตรงนี้ ไอ้บ้าธีร์มันเหิมเกริมเกินไปแล้วนะ จนมาถึงตรงนี้ ขอกอด นอนนุ่นตักบ้างแหละ ล่าสุดเอ้า! จุ้บที่หลังมือเธออีก แถมยังเอามือเธอวางทาบตรงหัวนม

“อื้อ คนพิเศษ” เขาพิเศษอย่าที่เธอว่าจริงๆ นั้นแหละ เพราะเป็นคนที่พิเศษของใจเธอ “มีใครเคยสอนเรื่องสถานะกับเธอไหม” ใบหน้าคมที่วางคางไหล่เธอขยับให้จมูกเขาแนบชิบจมูกเธอถูไปมา “ทำไมอะ” ร่างบางเธอถูจมูกคนตัวโตเพื่อสู้กลับบ้าง “สถานะเรามันถูกจัดวางลำดับแปลกๆ นะว่าไหม ^^” “แปลกตรงไหน ฟอนต์เรียงลำดับถูกต้องแล้ว” เป็นคนพิเศษก่อนเป็นแฟนไง พูดแล้วเขิน ฮือออแก้มต้องแดงแน่ๆ “เรียงจากขั้นสูงสุดสู่ขั้นต่ำสุด และจะต่ำไปกว่าไม่ได้แล้วนะเพราะเค้าไม่ยอม มีแต่ต้องสูงขึ้นไปเท่านั้น” มีที่ไหนจดทะเบียนก็แล้ว เอากันปานผัวเมียก็แล้วถึงจะยังเข้าไม่สุดก็เถอะ เหี้ยคิดแล้วก็อยากเอาร่างนุ่มนิ่มนี้อีกเลยวะ ถึงงั้นก็เถอะ สถานะของเธอกับเขาดันลดลงเป็นคนพิเศษซะงั้น คนพิเศษนี่เรียกแฟนได้ไหมวะ “ธีร์พูดอะไร? ฟอนต์ไม่เข้าใจ” “ช่างมันเถอะ หลังจากนี้เค้าจัดการให้มันกลับเข้าสู่ระบบเดิมที่มันควรจะเป็นเอง” สู้ต่อวะไอ้ธีร์ มึงมันสุดยอดอย่างน้อยๆ ก็รู้ว่าเธอชอบเค้า หึ เขินสัตว์ ยิ่งได้มองสบตากลมแป๋วแหววของตัวเล็กเขายิ่งหลงรักเธอเข้าไปใหญ่ ฟอดดดดดด “ฟอนต์ตัวหอม เค้าขอนอนด้วยนะคะเธอ” แก้มนุ่มโดนหอมฟอดใหญ่ “ไม่ได

ณ สนามกีฬากลาง “อะไรดนใจให้คนซึนแบบมึงยอมถือป้ายวะ” ไอ้โซ่เพื่อนในกลุ่มเอ่ยทักเขาขึ้น ตามด้วยบุคคลที่เขาไม่อยากให้ทักมากที่สุด ตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาตัดสินใจผิดพลาด “ฉันเก่งป่ะ” เจ้าจอมยักคิ้วข้างหนึ่ง ทำหน้าภูมิใจ เธอได้รับภาระกิจให้หลอกล่อรุ่นพี่ปี 3 คนใหม่ของวิศวะ ทำยังไงก็ได้ให้ธีร์มาถือป้ายเป็นหน้าเป็นตาของคณะให้ได้ ก็ไม่เห็นจะยากอะไร เพราะไอหมาใหญ่ตัวนี้มันขับเคลื่อนสมองด้วยเพื่อนของเธอ นั้นก็คือ ฟอนต์ “ฟอนต์อยู่ไหน” “มาถึงก็เรียกหาเลยนะ” นายช่วยสนใจคนรอบข้างหน่อยก็ได้นะธีร์ สาวๆ คณะอื่นต่างพากันมองนายกันยกใหญ่ บางก็ยกยิ้มกรุมกริมเนียงอายเขินนายไม่เห็นบ้างรึ “เจ้าจอมไหนฟอนต์” “^^!” อ่า....ในสายตามมันมีแต่ฟอนต์จริงๆ คนตัวโตละสายตาจากเจ้าจอม มองหาคนตัวเล็ก คิ้วเข้มกลับขมวดขึ้นเมื่อคนตัวเล็กที่เขากำลังมองหานั้นเดินเข้ามาแล้ว แต่เธอไม่ได้เดินมาคนเดียวเนี่ยสิ “!!!” ร่างบางเธอเดินพูดคุยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับชายอื่น แววตาคู่นี่ฉายแววคมปราบยิ่งกว่าใบมีด ไอหมอนั้น เขาจำมันได้ มันพักอยู่ที่คอนโดเขา มันเป็นคนที่ฟอนต์บอกว่าเป็นเพื่อน เพื่อนที่กล้าแตะต้องของของเขา จิ๊ “

“ทุกคนมากันครบหมดแล้วนะ ว้าวน้องธีร์วิศวะคนใหม่ก็มาแล้วด้วย ตัวจริงหล่อฉิบหาย” (-_-) “โว้ยไอคิมอย่านอกเรื่อง” เสียงรุ่นพี่ปี 4 ข้างล่างเอ่ยปรามคิมมี่ “คิมมี่โว้ยยย โอเค๊ โอเค งื้มมมน้องธีร์” เจ๊คิมมี่ประกาศผ่านไมค์ขึ้น แซวกันไปแซวกันมาตามประสานพี่น้องมหาลัยเดียวกัน คนข้างๆ ฉันที่โดนแซวก็ยังคงทำหน้านิ่งเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเหงื่อไหลซึมตามกรอบหน้าเพราะความร้อน ยิ่งมองนานยิ่งดูเซ็กซี่เข้าไปใหญ่ สาวๆ คณะอื่นมองตามหยดน้ำที่ไหลตามซอกคอตาไม่กะพริบกันใหญ่ อดไม่ได้จนต้องหยิบพัดลมพกพาเปิดเป่าความร้อนให้คนตัวโต ก็นะไปอยู่เมืองหนาวตั้งนานธีร์คงจะไม่ชินกับแดดประเทศไทย “เหงื่อออกเต็มเลย” ฉันหยิบทิชชู่ยื่นให้ธีร์ แต่เจ้าตัวกลับก้มลงยื่นหน้ามาให้แทน “เธอเช็ดให้เค้าหน่อยครับ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยอ้อนเธอกลับซะงั้น ///// มือบางยกขึ้นซับเหงื่อให้ธีร์ ตากลมโตเบนหน้าพยายามไม่มองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มองเธอยิ้มไม่หุบ “อ่ะ เลิกจีบกันเนาะ แล้วฟังเจ๊คิมมี่หน่อยยยน้าลูก” ภาพมันบาดตาบาดใจคนโสดใจหญิงอย่างเจ๊คิมมี่มากค่ะ กระเทยฟิน “ห...หายหมดแล้วค่ะ” สุภาพเฉย เขินจนพูดค่ะเอ้า คิดดู คนเรา เธอเ