All Chapters of วิศวะรักเพื่อน (My Heart): Chapter 71 - Chapter 80

“ปลายฟ้าทำอะไร” “เดินชน ” “....” “ฟอนต์ล้มไปโดนต้นไม้กินคน ลาเต้มาเห็นเข้าพอดีเลยช่วยพาไปห้องพยาบาล” “จังหวะนรกฉิบหาย ควรโทรหาธีร์หน่อยไหม” “โทรศัพท์มันกระเด็นไปอีกทาง จอแตกแล้วด้วย” โกรธวะ โกรธปลายฟ้าที่ทำให้คนตัวเล็กเจ็บ โมโหไอ้ลาเต้ที่เข้าใกล้เธอ และโกรธตัวเองที่สุดที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแถมยังพาลใส่ฟอนต์ “ธีร์ซื้อเครื่องใหม่ให้” “เปลี่ยนจอเอาก็ได้” “ไม่เอาครับ” “ไม่เคยจะห้ามได้เลย” “ที่น้ำตาไหลบอกอยากกลับบ้าน นั่นเพราะธีร์?” “อื้อ ธีร์โกรธฟอนต์ ธีร์โมโห ธีร์ดุ ธีร์น่ากลัว” (-__-!) กูเป็นทุกอย่างจริงวะ ทุกอย่างที่ไม่น่ารักสำหรับเธอ ไอเหี้ยเจ็บใจวะ ถ้าผมใจเย็นและมองฟอนต์มากกว่านี้ก็คงจะดี “ฟอนต์น้อยใจ แต่ฟอนต์ก็เข้าใจ เพราะธีร์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฟอนต์” “เธอน้อยใจไปแล้ว มาเข้าใจได้ไง” “ลาเต้คุกเข่าจะบอกชอบ” ชึ่บ! “ไอสัตว์” เขาตวัดสายตาดุร้าย สบถคำด่าทอลาเต้ต่อหน้าเธอ ทว่า... “ขอโ

ผลัก “ว้ายยยย” ตุบ จุ๋ม ผลักหญิงสาวเข้าพุ่มไม้ จนร่างสาวสวยเซ่ล้มลงก้นกระแทกพื้นดินอย่างแรง “โอ้ยยยยยย กรี๊ดดดดอีจอมอีบ้า” “ต้นไม้กินคนของจริง” “กรี๊ดดดด อีเหี้ยจอม กรี๊ดดดด ฮึก” เจ้าจอมมองเลือดที่ไหลตามขาและแขนปลายฟ้า เธอมองไปที่หญิงสาวแบบไม่รู้สึกผิดสักนิด! “กูจะฟ้องอธิการบดี” “ฟ้องสิ ภาพกล้องวงจรปิดหน้าห้องน้ำเมื่อวานจะได้ขึ้นจอโชว์ให้คนอื่นเขาเห็นดีกรีความเลวของดาวคณะบริหารกันเลยดีไหม?” “ฮึก กรี๊ดดดด ฮึก ฮืออ” “กล้าทำร้ายคนอื่นก็ต้องกล้ารับผลกรรมสิ” “ถ้าแกยังกล้าทำอะไรฟอนต์อีกครั้ง ไม่สิ แม้แต่เพียงครั้งเดียวอีกล่ะก็ ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่ปลายฟ้า” “กรี๊ดดดด กรี๊ดดดด ” เสียงหวานประกาศดังกร้าว ก่อนที่เธอและพวกเขาจะเดินออกไป หาได้สนใจเสียงความเจ็บของปลายฟ้าไม่ “ไปไหนกันมา” ฟอนต์ยืนกอดอกถามเจ้าจอม แทนคุณและธีร์ หายไปกันหมดเลยทั้งที่เป็นคนนัดฟอนต์มาที่ร้านกาแฟข้างตึกวิศวะแท้ๆ “จอมนัดฟอนต์กี่โมง” ธีร์กระซิบถามเจ้าจอม

19.00 ณ “โกรธฟอนต์หรือเปล่า” คนตัวเล็กเดินเข้ามาซ้อนหลังโอบกอดรอบคอผมไว้ “.....” ผมยังคงเงียบไม่ตอบอะไรฟอนต์ไป “โกรธจริงๆ ด้วย” “เปล่าหรอก” “ธีร์ไม่พูดอะไรกับฟอนต์เลย” ใช่ ฟอนต์เดินออกจากไอลาเต้ก่อนจะครบ 5 นาที ฟอนต์ไม่ให้ลาเต้แตะต้องตัวฟอนต์ทำตามที่ผมพูดทั้งหมดและตอนนี้ผมก็ยังคงเงียบ แต่ภายในใจกลับไม่ใช่! “....” ฟอนต์เดินมายืนตรงหน้าผม แววตากลมใสของเธอกระพริบมองเข้ามานัยต์ตาผม ก่อนที่ใบหน้าเล็กจะขยับเข้ามาใกล้ละจูบลงทาบริมฝีปากของผม จ๊วบ ภายในหัวใจของผมร้องเต้นขึ้นเมื่อปลายลิ้นเล็กของฟอนต์เลียตวัดเข้ามาในโพร่งปากของผมดูดเลียปากผมไม่หยุด ผมยกปลายนิ้วมือเฉยคางมนต์ขึ้นให้รับรสจูบของผมกลับ เลียดูดดึงริมฝีปากบางขบเม้มทั้งบนและล่างอยู่แบบนั้นก่อนจะถอนจูบเลื่อนลงไซร้ต้นคอระหงส์ และจูบฝั่งต้นคอเธอแรงๆ ฝากรอยคิสมาร์คเอาไว้ “อื้ออออ เจ็บ” เสียงเล็กร้องขึ้น ผมละจากต้นคอเธอมองรอยแดงจ้ำขึ้นล่ะสายตาจากรอยนั้นมองแววตากลมใส่คลอเบ้า “เอาไว้ค่อยคุยกันไหม” “มึง”

“ถามผัวฟอนต์ยัง” มาวินเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “ฟอนต์ถามไปก็ไม่ตอบอยู่ดี” “ทะเลาะกัน?” “เปล่า” “ดูหน้าตัวเองก่อนตอบเพื่อนด้วยครับ หน้าโคตรซึมเส้า” “ง่า...อย่างนี้ต้องซึมเหล้านะ ย้อมใจ” “......” “อ้าวชนนนนนน” “เอิ๊ก ชนค่ะเจเจ๊” “ชนนนนจ้า” “น้องจินกินน้อย” “กินมากกว่านี้ก็ยกขวดแล้วครับเจเจ๊” “งั้นยกเลย” “ใจเย็นครับเจ๊จอม ผมยังอยากเก็บไตไว้อยู่ครับ” “น้องปริ้นซ์ล่ะ ทำไมไม่กิน” “ผมขับรถมาต้องไปส่งสโนว์” ปริ้นซ์ว่าพล่างหันมองรุ่นน้องที่ซบไหล่เขาคอพับไปแล้ว กินได้ไม่เกิน 5 แก้วหลับไปก่อนแล้ว “เชี่ย ไม่กินจะไปสนุกอะไรวะไอปริ้นซ์” “เฮียโซ่กินเถอะครับ อีกสักเดี๋ยวก็ไม่ได้กินกันแล้ว” “ทำไมมึงพูดงั้นว่าไอ้ปริ้นซ์” “ผัวพวกเจ๊กำลังมา” “อึก! มาทำไม” ฟอนต์ยกเหล้าขึ้นดื่มพูดขึ้น ใบหน้าสวยง้อนิดหน่อย ชวนมากินเหล้าเพราะไอธีร์มันงอนไม่ยอมพูดด้วย ง้อไม่เป็นทำอะไรไม่ได้เลยชวนสายรหัสมากินเหล้า “ฮือ? แทนคุณมาเหรอ ไกลยางงง อึก เจ้าจอมตางสติๆ” มันจะตั้งสติได้ยังไงขนาดพูดเสียงมันยังยานขนาดนี้เลยเจ้าจอมเอ้ยยย ตัวซีเคร็ทนี้ไม่มีปัญหากับผัวแต่กำลังจะมีในอีกไม่ช้า เนื่องจากหนี

“เช้าที่ไม่สดใส” เสียงเล็กเอ่ยขึ้นแหบพล่า ร่างกาเธอรู้สึกไม่ค่อยสู้ดีหนัก เนื่องจากเกิดอาการ แฮงค์ เธอตื่นขึ้นบนกลิ่นเตียงนอนที่คุ้นเคย ลุกขึ้นนั่งเหม่อลอยมองรอบๆ ห้องอันกว้างใหญ่ ซึ่งไม่ใช่ห้องใครที่ไหนเป็นห้องของธีร์เอง “อ่า...เมื่อคืนหนักอ่ะ กินหรืออาบวะนั้น” จำได้ว่ามียกขึ้นดื่มเป็นขวดด้วย แถมยังเอากรอดปากน้องๆ ด้วยสิ เจเจ๊ของโทษนะน้องๆ ไม่รู้ผีส่างนางไม้ที่ไหนเข้าสิ่งถึงได้กล้าทำแบบนั้นลงไป แต่เอ๊ะ หลังจากนั้นล่ะ? “ลูบสิ” “ฟอนต์กลัวธีร์ไม่รัก” “ฟังนะตัวเล็ก” “ธีร์รักฟอนต์มากๆ นะครับ” “/////” เมาล้วนๆ ภาพมากมายต่างฉายขึ้นไม่มีตกหล่น เธอยกมือขึ้นแนบแก้มอันร้อนผ่าวส่ายหน้าสลัดภาพความจำออกพลางมองรอบๆ ห้องอีกครั้ง ก็พบกับความว่างเปล่า “ไปทำงานอีกแล้วเหรอ” ปลายเท้าเล็กแตะพื้นลงจากเตียงเบาๆ ร่างกายเธอเซลงเพียงเล็กน้อยเกิดจากอาการมึนๆ เธอนิ่งค้างอยู่ตรงนั้นสักพักก่อนจะตัดสินใจค่อยเดินออกจากห้องนอน “ตื่นแล้วทำไมไม่เรียกธีร์ครับ” ร่างบางเธอสะดุ้งขึ้นเมื่อจู่ๆ