All Chapters of วิศวะรักเพื่อน (My Heart): Chapter 61 - Chapter 70

“อื้อออ อย่ากัด” “อ่า…กัดแล้วครับ อึก” เขาละจากซอกคอหวังเงยขึ้นจูบปากเล็ก กลับต้องกลืนน้ำลายมองภาพร่างกายบางที่กระซับกระซายปากเล็กกัดที่นิ้วมือตัวเองระบายความเสี่ยว จุดอ่อนเธออยู่ที่ซอกคอสินะ หรือว่าไม่ใช่…. “อ๊า ธีร์ อ๊ะ” “หื้ม? แฉะแล้ว” ปลายนิ้วเขาแตะที่เนินกลางใจสาวผ่านแพนตี้ที่ชื้นแฉะไปด้วยน้ำหวาน เขาเกลี่ยนิ้วลูบเบาๆ กลางรอยแยกของกลีบกุหลาบ นั้นยิ่งทำให้คนตัวเล็กบิดเย้ายวนร่างกายเพราะรู้สึกถึงความเสี่ยวซ่านเมื่อถูกเขาสัมผัสจุดที่ไม่เคยมีใครเคยได้เข้ามา มีแค่เขา แค่ธีร์เพียงคนเดียว และจะเป็นแบบนั้นตลอดไป “หลังจากที่เราทำกันวันนั้นฟอนต์ได้ทำอีกหรือเปล่า” เขาถามพลางลากนิ้วเรียวผ่านตรงกลางรอยแยกของกลีบ “อื้อออ อ๊ะ ม…ไม่ได้ทำอีก” อ่า….ใจผมเต้นแรงอีกแล้วสิ มุมปากหนาหยักขึ้นสายตาคมถูกต้องมนต์เสน่ห์ เขาถูกดึงให้หลุมหลงร่างกายบางแสนเย้ายวนนี้ และใช่ มันส่งผลไปถึงช่วงล่างของเขาที่ตอนนี้เริ่มแข็งขึ้นมาแล้ว “ลิ้นหรือมือดีครับแฟน” “//// ฟ…ฟอนต์ไม่รู้” “งั้นลองสัมผัสดูหน่อยไหม” มือใหญ่เกี่ยวแพนตี้สีหวานลงจากขาเรียว กระโปร่งสั้นถูกเขาถกขึ้น “อ๊ะๆ อ๊ะ อื้ออ

“อื้อออออ เจ็บ ฮึก ฟอนต์เจ็บ ฮึก” เส้นใยบางๆ ขาดสะบัด พร้อมกับเสียงหัวใจของร่างสูงที่เต้นกระส่ำเขารับรู้ได้ว่าสิ่งที่เขาเผชิญนี้มันเรียกว่าอะไร “ขอบคุณที่เธอยังเก็บครั้งแรกของเธอไว้รอธีร์ครับที่รัก” เขารักเธอสุดหัวใจ ยิ่งครั้งแรกของฟอนต์เป็นของเขาไปแล้วด้วยนั้น ผมยิ่งหวง หวงฟอนต์สุดหัวใจเลยครับ “โอ๋ๆ น้าที่รัก เค้าอยู่ตรงนี้ สัญญาหลังจากนี้เธอจะดีขึ้นนะคะ” “ฮึก ฮือออ” มือหน้ามองใบหน้าหวานเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา จูบซับที่หางตาเธอ “ซี๊ดดด อ๊า รักฟอนต์มากๆครับ” ผมพูดปลอบเธอ เมื่อมือเล็กจิกเข้าที่หลังผมเพื่อระบายความเจ็บ สบตาเข้ากับสายตาสีนิลเธอมองผมน้ำตาไหลพราก ฟอนต์ร้องไห้เพราะความเจ็บ เพียงแต่เธอไม่เอ่ยบอกให้ผมหยุด เมียธีร์น่ารักวะ “เค้ารักเธอครับ” ปัก ปัก ปัก “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊า” ผมแช่แก่นกายข้างในตัวฟอนต์สักพักเพื่อให้เธอได้ชินกับแก่นกายผม แต่แค่สักพักจริงๆ ผมก็ขยับจังหวะกระแทกเข้าไปเน้นๆ ข้างในร่องฟอนต์ อ๊า อยากจะบ้า ความรู้สึกมันเป็นแบบนี้เองสินะ “ซี๊ดดดด ข้างในฟอนต์ตอดรัดธีร์ ซี๊ดดโคตรรู้สึกดี” เสียวหัวฉิบ “งื้อออ อ๊ะ ธีร์ค้าบ” เสียงหวานเรียกเขาเธอระบายความเสี

ณ มหาลัย “น้องๆ ค่ะ วันนี้ซ้อมตั้งใจซ้อมเดินกันหน่อยนะคะ วันนี้เป็นวันซ้อมวันแรกและวันสุดท้าย เพราะเราจะซ้อมกันแค่วันเดียวค่ะ เราจะไม่ซ้อมกันเยอะแยะเพราะพวกเรามันมืออาชีพ” เสียงรุ่นพี่สโมสรประกาศผ่านไมค์ ชี้แจงการซ้อมเดินขบวนต้อนรับน้องๆ นักศึกษาปีหนึ่ง งานพรุ่งนี้ เริ่มซ้อมครั้งแรกกันวันนี้ไม่มืออาชีพทำกันไม่ได้จริงๆ นะ เพราะเขาทำกันทุกปี “อาชีพไรวะ อาชีพหมูแดดเดียวป่าว พี่ๆ สโมสรเขาเลือกวันซ้อมได้ดูกรมอุดตูดไหม ร้อนมากกก” “กรมอุตุป่าวจอม” “เก่งมากจ๊ะเพื่อนฟอนต์” เธอส่ายหน้ากับเพื่อนตัวดี เล่นไปเรื่อยเล่นเรี่ยราด ไม่ดูหน้าตาจิ้มจิ๋มสุดน่ารักของตัวเองเลยสักนิด ตอนนี้เราทั้งคู่ยืนอยู่ข้างสนามรอรุ่นพี่เรียกเข้าไปซ้อม “แล้วทำไมมาอยู่ตรงนี้ไม่ไปดูแลวิศวะล่ะ” “หมายถึงใครวิศวะ” “ธีร์” “โปรดเรียกมันว่าหมาบ้า ทำหน้าเหมือนโดนแม่บังคับมา เหวี่ยงซะคิดว่าเป็นประจำเดือน ให้แทนคุณดูแลแทนแล้วเข้าหน้าไม่ติดจริงๆ ธีร์เหมือนจะวิ่งมากัดจอมอ่ะ จอมกลัว” จะว่าอย่างงั้นก็ไม่ถูกนะ /// แม่ไม่ได้บังคับมาแต่เป็นฟอนต์เอง ถึงธีร์จะตกลงยอมถือป้ายแล้วก็จริง แต่เจ้าตัวก็ยังมีงอแงไม่อยากมา

“เล่นเกินเพื่อนกันตั้งแต่มัธยมมันไม่น่าเบื่อเกินไปหน่อยเหรอ”. “….” มือเล็กชะงัก ฟอนต์ยืนล้างมือตรงอ่างล้างหน้า เธอเงยหน้ามองเงาสะท้อนในกระจกเห็นใบหน้าของหญิงสาวอีกคนยืนข้างหลังพิงประตูห้องน้ำ ดวงตาปลายฟ้านั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “มันควรจะเลิกเล่นกันได้แล้วป่ะ ทำตัวเป็นหมาหวงก้างอยู่ได้ เป็นเพื่อนก็อยู่แค่พื้นที่ของเพื่อนสิ ทำตัวอ่อนแอบีบน้ำตาอ่อยธีร์อยู่ได้้” “ต้องการอะไรปลายฟ้า” ฟอนต์เอ่ยถามปลายฟ้าเสียงเรียบ เธอรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มาดี แต่จะเดินไปตบให้เลือดกลบปากหมาๆ แบบนั้นก็ไม่ได้ มันจะเป็นเรื่องใหญ่เอา เธอเลยเลือกที่จะนิ่ง ทั้งที่ใจในเธอเองก็รู้ดีว่าปลายฟ้ามีจุดประสงค์อะไร “ฉันต้องการธีร์! เธอจะช่วยฉันไหมล่ะ ได้ข่าวว่าบริษัทพ่อเธอไปไม่ค่อยดีนี่ ช่วยให้ฉันได้ธีร์สิแล้วฉันจะช่วยบริษัทพ่อเธอ” ยัยบ้านี่ “รวยจังนะ” “ก็ไม่ได้ลำบากอะไร คนมันเป็นผู้ดีตั้งแต่เกิดอะ ไม่เคยวิ่งขาย!” ยัยบ้านี้พูดจา…ส่วนทางกับหน้าสวยๆ ชะมัด ฟอนต์เชื่อแล้วละว่าทำไมเจ้าจอมถึงเลิกคบและถอยห่างออกจากปลายฟ้า

อีกฝั่งหนึ่งของห้องพยาบบาล ร่างสูงของลาเต้ยืนนิ่ง เขาจ้องมองที่หน้าจอโทรศัพท์ที่สั่นของฟอนต์ TEE (รัก) ปลายสายนั้นโทรเข้ามารอบที่ 3 ก่อนจะดับลงและโทรเข้ามาใหม่ เขาหยิบมือถือของฟอนต์ขึ้นและกดรับสาย “....” (ฮัลโลฟอนต์! อยู่ไหน!) เสียงปลายสายพูดขึ้นเสียงแข็ง ลาเต้ยกยิ้มมุมปาก เขาวางมือถือลงเพียงแต่ไม่ได้กดวาง ปลายเท้าเดินเข้าไปในห้องที่ร่างบางทำแผลอยู่ (ฟอนต์ได้ยินเสียงธีร์หรือเปล่า) (ฮัลโล) “ฟอนต์ครับเจ็บมากไหม” (!!!) “ก็เจ็บนะ แต่ฟอนต์ทนได้แค่นี้สบายมาก” “เก่งมากครับ” (!!! ไอเชี่ยเอ๊ย) ปลายสายสบถคำหยาบขึ้นอย่างหัวเสีย ลาเต้กดตัดสายทิ้ง เขาไม่ได้ยินหรอกว่ามันพูดว่าอะไร เพียงแค่ในใจเขามันรู้สึกดีขึ้นมาก “ขอบคุณมากๆ นะล้าเต้ที่ช่วย” “ไม่เป็นไร เต้ยินดีมากๆ ถ้าเป็นฟอนต์ เต้ยินดีช่วยเสมอ” “....อื้ม แต่ก็ต้องขอบคุณนั้นแหละ แฮะๆ” “ครับ” “เอ่ออ..นั้นมือถือเราใช่ไหม” “ครับเต้หยิบมาให้” มือเล็กยกขึ้นขอโทรศัพท์จากเพื่