All Chapters of วิศวะรักเพื่อน (My Heart): Chapter 41 - Chapter 50

“มึงเมื่อไหร จะกลับห้อง” ร่างสูงถอดสูทออกทิ้งร่างกายลงโซฟาตามแทนคุณ ตอนนี้เขาทั้งคู่ประชุมเสร็จแล้ว มือหนายกขึ้นนวดขมับคลายความเครียด หัวแทบระเบิดในที่ประชุมเพราะแบบโครงสร้างโรงแรมใหม่กำลังจะสร้างที่ภูเก็ตกลับถูกตาแกปัดตก ให้ปรับโครงสร้างใหม่ทั้งหมด “เมียหลับไปแล้ว ตอนนี้นอนกอดกันอยู่กับเมียมึง” มันว่าขึ้นอย่างหงุดหงิด เพราะผมทำให้มันอดนอนกอดเมีย “เออ โทษทีละกัน” “กูจะแก้แบบเอง 1 เดือนให้เวลากูหน่อยแล้วกัน” ไอ้แทนมันรับงานไปทำเอง เพราะก่อนหน้านี้บริษัทจ้างช่างสถาปนิกเขียนแบบให้ ด้วยเวลาที่กระชั้นชิดพวกผมรีบกันไปหน่อย คิดว่ามันน่าจะโอเคแล้วถึงได้อนุมัติและขึ้นบอร์ดประชุมวันนี้ แต่มันยังไม่ถูกใจปู่ นักวิศวะกรใหญ่อะดิ ท่านประธานใหญ่กล่าวไว้ว่า ‘พวกมึงใช้ตีนเขียนหรือไงวะ’ ใจกูนี่เจ็บสัตว์ ไม่ได้เจ็บกับคำพูดปู่นะ ตอนนั้นในหัวมันคิดถึงฟอนต์พอดี “มีอะไรให้กูช่วยก็บอกแล้วกัน” “เร่งหน่อยก็ดี กูคิดถึงเจ้าจอม” มันไม่ได้พูดถึงงาน แต่หมายถึงผมกับฟอนต์ “ใจกูเย็นมากมั่งไอสัตว์” ใจกูจะขาดแล้ว นี่แค่ห่างฟอนต์ไม่ถึงวันเองนะ กูยังเป็นขนาดนี้ อยากจะบ้าตาย แถมไม่มีอารมณ์จะทำการทำงานเพร

“เฮีย....ธีร์มากับผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ… หน้าตาดีมากเลย พีว่า...น่าใช่ดาวคณะบริหารแน่ ๆ” “ปลายฟ้า” เธอเพียงพึมพำชื่อในลำคออย่างแผ่วเบา ไม่รู้ว่าเป็นการเรียก หรือเป็นคำถามที่เธอต้องการรอคำตอบเพราะมันชัดเจน อยู่แล้ว พรึ่บ “พี่...ฟอนต์” “ไปหาแทนคุณกันเถอะ” ฟอนต์เธอลุกขึ้นยืนกล่าวขึ้นบอกเจ้าจอมร้อนรน ใจที่เย็นรอเป็นเพื่อนน้องพีนั้นได้หายไปแล้ว ยอมทิ้งน้องเร่งฝีเท้าเดินขึ้นไปยังจุดหมาย คือชั้น VIP ของผับนี้ ขอให้ไม่ใช้ปลายฟ้าคนนั้น คนที่เธอเจอเมื่อตอนมัธยมเถอะ เพราะเธอคนนั้นไม่ใช่คนที่จะรักใครด้วยความจริงใจ ฉันยังจำได้ดีคำพูดเมื่อครั้งนั้นของปลายฟ้า ‘ช่างสิ คบเล่นๆ ก็ได้นี่ เบื่อแล้วค่อยทิ้งก็ได้’ “อ้าว ฟอนต์ไหนบอกรอเป็นเพื่อนน้องพี ไม่ฟังกันเลยวุ้ย เจ้าที่ทางไหนกันแน่วะที่แรง พีเจ๊ไปก่อนนะ” เจ้าจอมรีบลุกตามเพื่อนขึ้นไป บอกลาน้อง VIP ร่างสูงนั่งพิงพนักโซฟาในมือถือแก้วสีอำพัน ท่าทางสบาย ๆ ราวกับไม่รู้เลยว่ากำลังถูกใครบางคนจับตามองด้านข้างเขาอยู่… ผู้หญิงคนหนึ่งยืนเด่นในชุดรัดรูปสีแดงสด ราวกับตั้งใจจะดึงดูดสายตาทุกคู่ในที่แห่งนี้ เนินอกขาวผ่องล้นจากคอเสื้อ เว้าลึกจนแ

“วันนั้นที่เพื่อนโซ่ขอเบอร์ฟอนต์ ถ้าเขามาขออีกให้เบอร์ฟอนต์ไปเลยนะ คนอื่นขอก็ให้เขาไปได้เลย บอกฟอนต์พร้อมเปิดใจแล้ว” กรอดดดด ร่างสูงขึ้นกับกัดกรามแน่น เมื่อร่างบางพูดจบประโยคเธอจงใจจะเปิดสงครามกับเขา แน่นอนเขามันลูกไก่ในกำมือเธออยู่แล้ว จะทำอะไรได้ล่ะ “ลองให้สิ” เสียงเรียบของธีร์เอ่ยขึ้นปนหงุดหงิด โซ่อ้าปากค้างพะงาบๆ เมื่อความอดทนเพื่อนตัวดีของเขานั้นได้ขาดซะแล้ว ไม่คิดว่ามันจะขาดได้เร็วขนาดนี้ แค่ฟอนต์พูดถึงชายอื่น “อื้ม จะให้อยู่แล้ว ไม่ต้องบอก” “ธีร์ก็อย่าไปสนใจคนอื่นมากสิคะ สนแค่ฟ้าก็พอนะ” มือของปลายฟ้าจับปลายคาง ให้เขาหันมองเธอเพียงผู้เดียว ทั้งคู่ใกล้กันเกินไป ถึงจะเป็นแบบนั้นธีร์ก็ยังกระตุกยิ้มมุมปาก เหมือนกำลังเชื้อเชิญหญิงสาวข้างกาย “เอาสิ...” และใช่เขาจับคางมนต์ของปลายฟ้าเพื่ออนุญาตให้ทำในสิ่งที่เธอต้องการได้ “....” ร่างบางชะงัก ดวงใจน้องเธอสั่นไว ร้อนรนดังไฟเผาให้มอดจนรู้สึกเจ็บไปหมด ยิ่งเห็นคนตัวโตใกล้ผู้หญิงอื่นมากขึ้น ใจเธอยิ่งบีบคั้นเหมือนโดนค้อนทุบซ้ำ จะระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เสียงเพลงในผับยังคงดังกระหึ่ม บีทเร็วเร่งเร้าให้หัวใจเต้นตาม แต่สำหรับ

ห้องทำงาน ผับเทคโนลัส ทุกฝีก้าวของธีร์เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่เอ่อล้นอยู่ภายในแววตาคมเข้มเรียบนิ่ง...แต่กลับดุร้ายราวสัตว์ป่าที่พร้อมขย้ำทุกคนที่กล้าเข้ามาใกล้ ไม่มีใครกล้าขยับ ไม่มีใครกล้าทัก แม้แต่เสียงหายใจก็ยังกลืนหายไปกับแรงกดดันที่ชายหนุ่มแผ่กระจายออกมา “บอกให้ปล่อยไง!!” แม้ฟอนต์ที่อยู่ในอ้อมแขนเขาจะพยายามดิ้นอยู่บ้าง แต่แรงของเขากลับแน่นหนาอย่างไม่เปิดโอกาสให้เธอหลุดหนี ยิ่งเธอต่อต้าน สายตาเขายิ่งทวีความร้อนแรง “อย่าคิดจะหนี เพราะเธอไม่มีทางไปไหนได้แล้ว” “นายมันบ้าที่สุดเลย” ลิฟท์เปิดออกอย่างเงียบงัน พาขึ้นตรงสู่ชั้นบนสุดของอาคาร เมื่อประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออก การ์ดหน้าห้องโค้งศีรษะน้อยๆ ทันทีที่เห็นเจ้านาย ก่อนเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องส่วนตัวอย่างรู้หน้าที่ไม่มีคำถาม ไม่มีคำพูดใด ธีร์ก้าวเข้าไปในห้องอย่างมั่นคง ก่อนจะวางร่างเล็กของฟอนต์ลงบนโซฟาหนานุ่มตรงกลางห้องทำงาน มือใหญ่ปล่อยเธอเพียงครู่เดียว...แล้วร่างสูงก็ตามประกบลงมาอย่างรวดเร็วแขนแกร่งท้าวกับพนักโซฟา กักขังร่างบางไว้ในกรอบแขนของเขา ดวงตาคมกริบจ้องลึกลงในดวงตาของฟอนต์มีเพียงเธอคนเดียวที่อยู่ในสายตาของเขามี

ณ มหาลัย 09.00 น. “ฟอนต์เลิกเรียนแล้วไปไหนต่ออะ” BMW คันหรู่แล่นจอดหน้าคณะวิศวะ โดยแทนคุณทำหน้าที่เป็นคนขับส่วนเจ้าจอมนั่งหน้าและฟอนต์นั่งเบาะหลัง เมื่อเช้าพอตื่นขึ้นมาเจ้าจอมก็เตรียมชุดนักศึกษาพร้อมของใช้ส่วนตัว แถมยังมีชีทเรียนต่างๆ ของฉัน เจ้าตัวบอกว่าธีร์เป็นคนเอามาให้ พอรู้ว่าเป็นธีร์ที่จัดการทุกอย่างให้ความรู้สึกข้างในมันดีใจแบบแปลกๆ แต่ก็ดีใจได้ไม่นานเจ้าจอมก็บอกว่าธีร์ออกไปบริษัทแล้ว รอยยิ้มที่เบ่งบานกลับหุบยิ้ม ใจหวิวๆ ยังไงก็ไม่รู้ เห้อ ตั้งใจจะหนีหน้าเขาแต่กลับทุกข์ใจซะเองเนี่ยนะฟอนต์ บอกรักเขาแล้วหนีอีกแล้ว อ้ากกก อย่าจะบ้า ฮื่อออ ใจกากวะฟอนต์ “ฟอนต์ว่าจะไปพักพิงสักหน่อย” “ให้จอมไปด้วยไหม” เจ้าจอมชะโงกหน้าหันกลับมองหน้าฉัน ปากเล็กเอ่ยถามทั้งที่ปากยังคาบแซนวิชที่ฉันทำให้เมื่อเช้าอยู่ “ว่างเหรอ” ฉันเลิกคิ้วถามจอม “ว่างดิ” จอมตอบด้วยความมั่นใจ “แฮ่ม!” เสียงกระแอมของคนขับทำร่างบางข้างๆ สะดุ้ง พวกเธอทั้งคู่สบตากัน จอมอ่ะว่าง แต่แทนคุณไม่ว่าง! ฟอนต์ว่าแทนคุณอยากใช้เวลาอยู่กับแฟนนะ และเพื่อนฉันมันดันบื้อด้วยสิ “เป็นไรอ่ะแทน แซนวิชติดคอเหรอ” คนตัวเล็กกะ