All Chapters of เพื่อน (ผัว) คนนี้คือใคร: Chapter 41 - Chapter 50

“ซื้อๆ ไปเหอะ มันสะดวกเวลาไปไหนมาไหน เผื่อไปเที่ยวกับเพื่อนๆ จะให้นั่งแต่รถตู้ไอ้พัท ก็ไม่เฟี้ยวเลยว่ะ”“มึงจะเฟี้ยวอะไรนักหนา”“ไม่รู้ล่ะ กูจะซื้อ เงินมีตั้งเยอะ ตายไปวันไหนก็จะไม่เสียดาย”“ไอ้ห่า พูดเรื่องตายเรื่องเป็นทำไมตอนนี้วะ” ฉันไม่ชอบเลยเวลามันพูดเรื่องนี้ขึ้นมา“ก็ไม่ได้แช่งตัวเองนะ แค่พูดให้เห็นว่าชีวิตไม่แน่นอนไง ดูแต่พี่กูสิ อายุแค่นั้น เงินเยอะแยะก็ใช้ไปไม่เท่าไหร่เอง”“เออๆ มึงอยากซื้อไรก็ซื้อ อยากใช้ไรก็ใช้ไป” ฉันไม่อยากให้มันพูดเรื่องความเป็นความตายอีกแล้ว เข้าใจว่ามันเองก็ผ่านเรื่องแบบนั้นมาแล้ว ที่สำคัญเงินของมัน จะใช้ยังไงก็เรื่องของมันวันรุ่งขึ้นหลังจดทะเบียนสมรส ซึ่งนอกจากไอ้ปีกับไอ้พัทจะมาเป็นพยาน ยัยนุ่นก็มาร่วมแจม ไปกินข้าวกัน โดยมีไอ้ตรีเลี้ยง จากนั้นพวกเราก็ยกโขยงไปโชว์รูมรถ ซึ่งไอ้ตรีเลือกจองรถเอนกประสงค์เจ็ดที่เหมาะสำหรับขับขี่เดินทางไกล ตามความต้องการของมันสำหรับออกทริป หรือไปไหนกับเพื่อนๆ ได้ตามสะดวก“ไอ้ตรี มึงถูกรางวัลที่หนึ่งหรือไงวะ” ไอ้ปีถาม“เงินพี่กูให้”“มึงเคยบอกกูว่าเป็นลูกคนเดียวนี่หว่า” ไอ้ปีว่า ทำหน้าสงสัย“เอ่อ ตอนนั้นกูโกหก เพราะพี่กูเพิ่

Chapter 12 ตัวตน ความเงียบงันนั้นแสนอึดอัด เหมือนทุกอย่างรอบตัวหยุดเคลื่อนไหว ได้ยินเพียงลมหายใจตนเองและอีกฝ่าย“พี่โท...เหรอ” ฉันคิดว่าตัวเองตะโกนใส่เขาด้วยซ้ำ แต่เสียงที่ได้ยินนั้นช่างแผ่วเบา ไม่ต่างจากเสียงพึมพำ“ถ้าบอกว่าใช่ ระหว่างเรามันจะเกิดอะไรขึ้น” เขาพูด ขณะดวงตาที่ฉันเคยชมว่าลึกลับน่าค้นหานั้น จดจ้องฉันอยู่อย่างรอคอยคำตอบฉันพูดไม่ออก ตอบไม่ได้ หัวฉันเหมือนจะระเบิดเพราะหากใช่ ฉันจะทำยังไงต่อไปดี“แล้วคุณ ใช่ พี่โทมั้ยล่ะ” ฉันย้อนถามเสียงแข็ง ฉันมองผู้ชายตรงหน้าอย่างคาดคั้น“โกหกต่อไปไม่ได้แล้วสิ ว่าแต่พี่พลาดตรงไหนนะ” เขายอมรับง่ายๆ แล้วเอานิ้วเคาะขมับตัวเองเหมือนครุ่นคิดเขาคงไม่รู้ตัวตอนฝันร้ายแล้วละเมอเรียกชื่อไอ้ตรีกับแม่พัชในขณะที่ฉันพูดไม่ออก มองเขาเหมือนคนแปลกหน้า ทั้งที่ใบหน้านั้นแสนคุ้นเคย“คุณไม่ได้เป็นผีใช่มั้ย” จู่ๆ ฉันก็โพล่งถามออกไปอย่างหวาดๆ“ก็ไม่ใช่นะ พี่ไม่ได้หายตัวได้ หรือทำอะไรที่ผีควรทำได้”“ไม่จริง ไม่จริงๆ” ฉันพึมพำ ไม่อยากยอมรับคำพูดของเขา ก่อนจะผุดลุกจากที่นอน แต่เขาดึงแขนฉันไว้“จะไปไหน”“ไม่รู้ แต่เก้าไม่อยู่ที่นี่” ฉันพยายามสะบัดแขน แต่มือใหญ่น

หรือนั่นคือเหตุผลที่เขากลับไปฟื้นในร่างของไอ้ตรีที่ไม่ยอมกลับมา เพราะชอบที่จะอยู่เมืองนั้นอย่างมีความสุขกับแม่ของมัน“ถ้าเก้าไม่เชื่อ ก็คิดเสียว่านี่คือไอ้ตรีคนเดิมของเก้าก็ได้ พี่ไม่ถือหรอก จะเป็นใครก็ได้สำหรับเก้า ขอแค่ให้เก้าอยู่กับพี่ก็พอ”“ถ้าเก้าไม่อยากอยู่ล่ะ”“ทำไมล่ะ ในเมื่อสี่ปีที่ผ่านมา เราก็อยู่กันมาอย่างมีความสุข แม้จะในฐานะเพื่อนก็เถอะ”“นั่นเพราะเก้าคิดว่าพี่เป็นไอ้ตรี”“ก็เพราะแบบนี้ พี่เลยไม่คิดจะบอกเธอ อยากปิดบังไปตลอดชีวิต แต่พี่พลาดตอนไหนเหรอ” ท้ายประโยคหันมาถามฉันด้วยสีหน้าอยากรู้มาก“ตอนพี่หลับ พี่ละเมอเรียกชื่อตรีกับแม่พัช สองครั้งแล้วที่เก้าได้ยิน พอลองเรียกชื่อพี่โท พี่ก็ตอบรับ เก้าก็เลยสงสัย”“แบบนี้นี่เอง อือ หลังๆ พี่ฝันถึงไอ้ตรีกับแม่พัชน่ะ เขามาตามพี่ให้ไปอยู่ด้วย บอกว่าที่นั่นอยู่แล้วมีความสุข แต่พี่ไม่อยากไป พี่อยากอยู่กับเธอน่ะ”ท้ายประโยคนั้นทำให้ฉันใจอ่อนยวบ แม้จะรู้สึกแปลกๆ ที่เขาไม่ใช่ไอ้ตรีอย่างที่ฉันคิดมาตลอด แต่ฉันรู้สึกได้ถึงความรักของเขาที่มีต่อฉัน“อย่าไปจากพี่เลยนะ พี่ไม่มีใครแล้วจริงๆ”“พี่เพิ่งไปเจอคุณพ่อพี่มาไม่ใช่เหรอคะ”“ก็บอกแล้วไง เขา

“คิดพ่องสิ!” ฉันระงับความโมโห เลยส่งคำหยาบทักทายพี่มัน“หยาบคายอีกแล้วนะ เดี๋ยวโดนๆ”ทำเสียงขู่ใส่อีก แต่เวลานี้ฉันต้องกลัวเขาเหรอ“เมื่อกี้เก้าออกไปกินข้าว มีคนจะจับตัวเก้าขึ้นรถตู้” แล้วฉันก็เล่าเรื่องอย่างละเอียดให้พี่มันฟัง“งั้นเก้าอยู่ที่นั่นไม่ได้แล้วนะ เดี๋ยวพี่จะไปรับ”“แล้วอยู่ที่นั่นปลอดภัยหรือไง”“ปลอดภัย ที่นี่มีระบบความปลอดภัยที่คนนอกเข้าออกไม่ได้ง่ายๆ”“แสดงว่าถ้าเก้ากลับไป ก็ออกไปไหนไม่ได้”“ก็ออกไปได้เวลาไปกับพี่ไง แต่ถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ควรออกไปไหนในช่วงนี้ รอพี่จัดการอะไรต่างๆ ให้เรียบร้อยก่อน”“ไม่ได้ออกไปไหนก็เหงาตายสิ” ฉันบ่น“หรือจะไปอยู่เมกากับแม่ก่อนล่ะ”“ไม่เอาอะ”“งั้นพายัยนุ่นมาอยู่ด้วยก็ได้ หรือกลัวเหงานักก็เรียกมันทั้งแก๊งมาอยู่ด้วยก็ได้” พี่มันบอกด้วยน้ำเสียงฉุนๆ“งั้นก็โอเค” ฉันไม่ว่าพี่มันพูดจริงหรือประชด แต่ฉันก็ถือโอกาสตอบรับคำพูดของพี่มันไปทันที“อือ เดี๋ยวไปรับ”จากนั้นฉันก็บอกยัยนุ่นทันทีว่าต้องกลับไปอยู่ห้องไอ้ตรีและอยากให้มันไปอยู่เป็นเพื่อน มันทำท่างงๆ แต่ฉันก็บอกเดี๋ยวเล่าให้ฟังทีหลังส่วนไอ้ปีลุกขึ้นนั่ง ยังมีอาการง่วงๆ เบลอๆ นุ่นเลยบอกมันว่า จะ

ผมไม่ได้ตอบอะไรมัน นอนตาลอยคว้างเหมือนคนที่สติยังไม่กลับมาเต็มร้อย นอกจากยังรับไม่ได้เรื่องน้องชายกับแม่พัชที่จากไป แถมตัวเองก็มาฟื้นในร่างไอ้ตรี และพ่อยังจะตัดขาดผมอีกที่ผ่านมาผมเข้มแข็งมาตลอด แต่เรื่องนี้มันเกินกว่าที่ผมจะรับไว้จริงๆ ฉะนั้นไม่ว่าไอ้แทนไทจะพล่ามอะไร ผมก็นิ่งเงียบไร้อารมณ์จะโต้ตอบ ซึ่งมันไม่ต่างจากนิสัยของไอ้ตรี‘เอาเถอะไหนๆ มึงก็รอดมาแล้ว ถ้าไม่อยากตามพี่กับแม่มึงไป ก็อย่าเอาหน้ามาให้กูเห็นนะ อ๋อ ลืมไป ดูเหมือนพ่อมึงจะตัดมึงออกจากกองมรดกแล้วนี่ ไม่รู้มึงไปพูดอะไรกับเขา เขาถึงทำกับมึงแบบนั้น แต่มันก็ดีแล้วแหละ จำไว้นะอย่าเอาหน้ามาให้กูเห็น’มันเอานิ้วจิ้มขมับผมที่ยังมาผ้าพันแผลแรงๆ แล้วหัวเราะเสียงดังก่อนจะเดินออกจากห้องพักฟื้นไปในตอนนั้นผมยอมทำตามคำพูดของพ่อ คือการไม่ได้ไปเจอเขาเท่านั้น แต่ผมก็เลือกที่จะกลับเมืองไทย แล้วใช้ชีวิตเงียบๆ ในร่างของน้องชายตัวเองส่วนไอ้แทนไท ไม่ได้คิดจะอยากเจอมัน แต่เมื่อได้บังเอิญเจอแล้ว มันก็ทำให้ผมคิดถึงคำพูดของมันในตอนนั้น และคิดว่าถึงเวลาที่ผมควรจะตอบโต้มันได้แล้วผมกลับมายังห้องพักในโรงแรมชื่อดัง ซึ่งเป็นธุรกิจครอบครัวฝ่ายแม่ของผม