All Chapters of เพื่อน (ผัว) คนนี้คือใคร: Chapter 51 - Chapter 60

เพราะฉะนั้นไม่ว่าตอนนี้ไอ้พี่โทจะเป็นใคร มันไม่สำคัญสำหรับเพื่อนทั้งสามหรอก เพราะยังไงพี่มันก็เป็นเพื่อนจริงๆ ของไอ้พัท ไอ้ปีและยัยนุ่นอยู่ดีมีแค่ฉันคนเดียว ที่รู้สึกว่าเขาไม่ใช่เพื่อนแต่ที่ฉันปฏิเสธไม่ได้คือ เขาเป็นคนที่ฉันเลือกจะจดทะเบียนสมรสด้วย เป็นคนที่คิดว่าจะอยู่ข้างๆ ตลอดไป แต่นั่นเพราะฉันคิดว่าเขาเป็นไอ้ตรีในเมื่อความจริงเปิดเผยแล้ว ฉันก็คิดว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องอยู่กับเขาตลอดไปก็ได้ เพราะฉันไม่คิดว่าตัวเองรักเขา ฉันรักไอ้ตรีต่างหาก“เฮ้ยๆ เก้า มึงดูข่าวนี่สิ ไอ้คนในข่าวมันชื่อแทนไทด้วย ใช่คนเดียวกันมั้ยมึง”เสียงยัยนุ่นทำให้ฉันหยุดความคิดแค่นั้น แล้วหันไปดูทีวีที่กำลังเสนอข่าวคนชื่อแทนไท ถูกจับหลายข้อหา ทั้งยาเสพติด ลักลอบเปิดบ่อนพนัน และขายยาให้ลูกค้าวีไอพีในผับ รวมทั้งมอมยาผู้หญิงเพื่อข่มขืนถึงจะปิดหน้าไว้ แต่ฉันจำรูปร่างของมันได้ แถมชื่อมันก็คือไอ้แทนไท ถึงจะไม่เปิดเผยนามสกุลก็เถอะ ต้องใช่มันแน่ๆ“ไอ้นั่นจริงๆ ด้วย”“โห เลวได้โล่ห์เลย สมน้ำหน้า นอนคุกไปเลย”“แต่เดี๋ยวคงได้ประกันตัวมั้ง”“เอ่อจริง กูลืมไป คุกมีขังแค่คนจนว่ะ”“จริงของมึง พอได้ประกันตัวแล้วก็คงโฉบไปใช้ชี

Chapter: 14 หันหลังให้กับอดีต โทรันไม่แปลกที่พ่อจะเรียกผมไปพบที่บ้านในวันนี้ คราวก่อนเรียกไปพบที่อื่น ไกลหูไกลตาแม่เลี้ยงกับไอ้แทนไท แต่เวลานี้ไอ้แทนไทยังถูกฝากขังชั่วคราวเพื่อรอขึ้นศาล ส่วนแม่เลี้ยงของผมวิ่งวุ่นเพื่อหาทางประกันตัวไอ้แทนไทซึ่งมันคงไม่เกินกว่าอำนาจเงินอยู่แล้ว“กลับมาอยู่บ้าน” พ่อเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อผมนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้าม ขณะที่เราเผชิญหน้าในห้องทำงานส่วนตัวภายในบ้าน“ทำไมผมต้องกลับ ในเมื่อหลายวันก่อนผมเพิ่งถูกบอกให้หนีไปให้ไกลจากที่นี่”“ตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้วน่ะสิ แกก็คงรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับแทนไท”“ผมเป็นตัวสำรองของมันเหรอ”“โทรัน!”“ผมได้เลือกทางเดินชีวิตของผมแล้วเช่นกัน ขอบคุณนะครับที่เพิ่งนึกถึง” แล้วผมก็ส่งยิ้มให้เขา ก่อนลุกจากเก้าอี้ เดินตรงไปยังประตู แต่ยังไม่ทันจะเปิดประตูออกไป เสียงห้าวทุ้มก็ดังขึ้น“อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าแกทำอะไรไปบ้าง”ผมไม่แปลกใจหากเขาจะรู้ เพราะพ่อก็คงส่งคนตามผมอยู่เหมือนกัน คงเห็นว่าผมเจอกับพี่เปรม และพี่เปรมอาจถูกซักฟอกจากลุงพลเรียบร้อยแล้ว ซึ่งผมไม่รู้ว่าพ่อส่งคนตามนั้น เพื่อดูแลผม หรือเพื่อแค่อยากรู้ว่าวันๆ ผมทำอะไร

Chapter 15 ไม่ได้บอกลา “ในที่สุดมันก็ได้ประกันตัวจริงๆ” ยัยนุ่นเอ่ยขึ้นเมื่อเราได้ดูข่าวของไอ้แทนไท ที่ได้ประกันตัวในชั้นศาล ระหว่างต่อสู้ทางคดี ซึ่งไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดเมื่อไหร่ “สเตปต่อไปน่าหาทางออกนอกประเทศตามประสาคนมีเงิน ถึงแม้ศาลจะไม่อนุญาตให้ออกนอกประเทศ คนมีเงินก็มีวิธีออกไปจนได้แหละ เฮ้อ จริงๆ มันไม่ควรได้ประกันตัวนะโว้ย เพราะฐานะทางการเงินขนาดนี้ ก็หนีออกนอกประเทศได้สบายๆ” ยัยนุ่นบ่นอย่างขัดใจ ในขณะที่ฉันแอบห่วงใครบางคน “เออ ว่าแต่ไอ้ตรีมันจะโดนไอ้แทนไทแก้แค้นมั้ยวะ” ยัยนุ่นหันมาถามฉันซะงั้น “ไม่รู้สิ แต่จริงๆ กูก็ไม่แน่ใจว่าที่มันถูกดำเนินคดี เป็นฝีมือไอ้...ตรีหรือเปล่า” “ถึงไม่ใช่ ไอ้แทนไทมันก็อยากเล่นงานไอ้ตรีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ยังงั้นมันจะให้คนมาจับตัวมึงทำไม อ้าว แล้วมันถูกปล่อยตัวแบบนี้ มันจะไม่หาทางจับตัวมึงอีกเหรอวะ” “มันเพิ่งถูกปล่อยตัวมา มันจะหาคดีใส่ตัวอีกเหรอวะ” ฉันคิดแบบนั้น เพราะตัวฉันก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไรที่มันจะมาจับตัวไป หรือเพื่อต่อรองกับไอ้พี่โท เพราะมันก็ควรเอาหัวสมองชั่วๆ คิดเรื

แน่นอนเรื่องอันตรายแบบนี้ ไม่มีใครอยากพาตัวเองมาเสี่ยงอยู่แล้ว แต่ภาพเหตุการณ์ทั้งจากกล้องวงจรปิดและคลิปต่างๆ ก็ทำให้เห็นว่าคนร้ายปิดบังใบหน้าตัวเองด้วยแมส แถมยังสวมหมวกแก๊ปกับแว่นตากันแดดสีทึบอีกต่างหาก แต่สุดท้ายคนร้ายสองคนก็ถูกเล่นงานจนสลบ ฉันไม่เคยเห็นการต่อสู้ที่เกิดขึ้นจริงๆ นอกจากฉากบู๊ในหนังหรือละคร มันน่าทึ่งกับการต่อสู้ของ...ไอ้พี่โทจริงๆ ขนาดถูกแทงแล้วซัดไอ้คนร้ายที่เป็นมือมีดจนสลบคาตีนได้ บ่งบอกว่าเขาถนัดเรื่องการต่อสู้ทั้งเทคอนโด ยูโด เผลอๆ มวยไทยด้วย “โห ไอ้ตรีแม่งโคตรเท่มึง กูไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามันเก่งเรื่องต่อสู้แบบนี้” “กูไม่เคยเห็นมันชกต่อยใครมาก่อน มีแต่โดนเขาต่อยตอนไปเที่ยวผับด้วยกัน” “มันทำกูทึ่งหลายเรื่องเลยนะนี่” “นั่นสิ ที่ผ่านมาเหมือนเราไม่เคยรู้จักมันจริงๆ เลยว่ะ” “ก็มันไม่ชอบอวดไงมึง” ประโยคสุดท้ายนั้นเป็นของยัยนุ่น ก่อนเจ้าตัวจะหันมาสบตาฉัน ฉันไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ยัยนุ่นมันเชื่อเรื่องที่ฉันบอกหรือเปล่า แต่นั่นไม่สำคัญสำหรับมันอยู่ดี เพราะไอ้ตรีที่ยัยนุ่นกับไอ้ปี ไอ้พั

Chapter 16 ขอรักกลับคืน “หิวหรือยัง” ฉันถาม มันก็ส่ายหน้า ก่อนเอนตัวลงนอนบนโซฟาในมุมนั่งเล่น เรากลับมาถึงห้องพัก หลังจากไอ้ตรีพักรักษาตัวอยู่นานนับสัปดาห์ แผลยังไม่หายดีนัก แต่อยู่ในระยะที่ปลอดภัย ซึ่งเจ้าตัวไม่อยากอยู่โรงพยาบาลต่อ แม้พ่อของมันจะคัดค้าน เพิ่งรู้ว่าไอ้ตรีกล้าดื้อกับพ่อได้ขนาดนี้ เห็นตอนทุ่มเถียงกันแล้ว มันไม่เหมือนไอ้ตรี คนที่ฉันรู้จักมาตั้งแต่เด็กเลย แต่ก็นั่นแหละ โตแล้ว นิสัยก็คงเปลี่ยนไปบ้างตามวันเวลาและประสบการณ์ชีวิต ส่วนเรื่องคดีความนั้น คนร้ายที่เป็นลูกน้องของไอ้แทนไท ยอมรับว่าตัวเองทำร้ายไอ้ตรี แต่ไม่ได้ทำตามรับสั่งใคร ทำเอง เพราะรู้ว่าไอ้ตรีจะเป็นมาแย่งทุกอย่างจากเจ้านายตน ส่วนไอ้แทนไทกับแม่ของมันนั้นได้หลบหนีออกนอกประเทศก่อนวันที่ไอ้ตรีจะโดนทำร้ายเสียอีก คำสั่งศาลห้ามเดินทางออกนอกประเทศนั้นก็ไม่มีความหมายกับคนที่มีเงินอยู่ดี เพราะยังไงก็หาทางออกนอกประเทศจนได้ แต่การหลบหนีออกนอกประเทศของทั้งสอง มันก็เหมือนยอมรับทางอ้อมว่าเป็นคนสั่งลูกน้องทำร้ายไอ้ตรี ถึงไอ้สองคนนั้นจะไม่ยอมซัดทอดก็เถอะ ไอ้ตรีบอก