All Chapters of คุณสามีขา ลืมเหรอว่าเราหย่ากันแล้ว: Chapter 11 - Chapter 20

อาหารค่อย ๆ ทยอยลำเลียงออกมา พร้อมกลิ่นหอมกระจายตัวทั่วทั้งโต๊ะ เด็กหญิงตัวน้อยเลี่ยงไปเล่นกับเด็กในร้านที่สนามหญ้าหน้าร้าน เป็นสนามเล็ก ๆ มีน้ำพุตื้น ๆ ประดับอยู่ ส่วนบนโต๊ะอาหาร ทั้งเอกสิทธิ์ อาทิตย์และกติกร ทำหน้าปั้นยาก แยกไม่ออกว่าตัวเองควรจะรู้สึกยังไงกับอาหารแต่ละจานเหล่านั้น เพราะหน้าตามันประหลาดแปลก ๆ ดูไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วย ยกเว้นแค่ไก่ทอดตะไคร้ที่ยังพอมองออกอยู่บ้าง"ไม่เคยเห็นอาหารหน้าตาแบบนี้มาก่อน" เอกสิทธิ์เปรยขึ้น อ่อมสีจืด ไม่มีกลิ่นปลาร้า เหมือนต้มจืดเกี๊ยวมากกว่า ส้มตำสีจืดยิ่งกว่าหน้าสถาปนิกตอนลูกค้าติเรื่องแบบจนแทบจะกลายเป็นผักเคียงของปูนิ่มทอด ลาบปลาหมึกดูคล้ายปลาหมึกนึ่งคลุกผัก ที่ดูดีสุดคือข้าวเหนียวเรียงเม็ดสวยเพราะพิมพ์ดาวใช้ข้าวใหม่ในการนึ่ง อาทิตย์จึงล้วงหยิบเอาข้าวเหนียวมาปั้นในมือ ไม่รู้จะจิ้มลงไปยังจานไหนเป็นจานแรกกระทั่งวินาทีต่อมา ผู้กล้าอย่างกติกรก็ตัดสินใจตักลาบปลาหมึกเข้าปาก"หือ" ชายหนุ่มคลี่ยิ้มแสนประหลาดใจออกมา เมื่อรสชาติอาหารในปากไม่ได้แย่ตามหน้าตาอันจืดชืด  “อร่อยนะครับ” เขาหันไปบอกเพื่

“คิดอะไรวะไอ้วิชย์” เอกสิทธิ์ตบหลังเพื่อนเบา ๆ ไม่รู้นั่งเหม่ออะไร เขาเดินเข้ามาในห้องทำงานมันตั้งนานแล้วมันยังไม่รู้ตัว จนเขาต้องตบหลังสะกิด อชิรวิชย์จึงสะดุ้ง ห้องทำงานของอชิรวิชย์แยกจากคนอื่น ๆ ชายหนุ่มชอบความเป็นส่วนตัว ในห้องมีเครื่องใช้สำนักงานครบ หากเขาไม่อยู่ออฟฟิศ บางทีเอกสิทธิ์ก็เข้าใช้ห้องนั่งทำงาน ยกเว้นลิ้นชักที่อชิรวิชย์ค่อนข้างหวง ล็อกแล้วเก็บกุญแจไว้ แต่ว่าตู้เก็บของด้านหลังโต๊ะทำงานเขาอนุญาตให้เพื่อนเก็บของร่วมได้เอกสิทธิ์อ้อมมานั่งข้างหน้า โยนแบบคาเฟ่โปรเจคท์ใหม่ของลูกค้าลงหน้าเพื่อน  "ว่าจะชวนมึงไปตระเวนดูวัสดุด้วยกัน" เอกสิทธิ์ชอบออกไปข้างนอก ไม่ค่อยชอบให้ซัพพลายเออร์เข้ามาเสนอวัสดุในออฟฟิศเท่าไหร่ ยิ่งถ้าเจ้าไหนมีโชว์รูมเขาจะชอบเป็นพิเศษ ได้เห็นวัสดุสำหรับก่อสร้างเยอะดี"ไม่เรียกเข้ามาในออฟฟิศ เรียกมาหลาย ๆ เจ้าก็ได้ ให้รินทร์เรียกให้สิ" รินทร์ที่ว่าคือประสานงานของบริษัท มีหน้าที่ติดต่อซัพพลายเออร์ให้มาเสนอวัตถุดิบเพื่อใช้ในการวางสเปคให้ลูกค้า"เออ พูดเรื่องรินทร์นี่ยังไงวะ" เอกสิท

 พิมพ์ดาวปลดผ้ากันเปื้อนอย่างรวดเร็ว หลังต้นหอมวิ่งเข้ามาบอกว่าลูกสาววิ่งสะดุดก้อนหินในสวนหน้าร้านล้มจนหน้าคะมำ ถึงขนาดเลือดกำเดาไหล แล้วลูกค้าที่เพิ่งมาถึงกำลังจะพาไปหาหมอหญิงสาวฝากหน้าที่ทำอาหารให้คนเป็นแม่ดูแล ส่วนตัวเองเดินเร็วจนเกือบ ๆ จะเหมือนวิ่งออกไปข้างนอก ผ่านโต๊ะลูกค้าสองโต๊ะตรงไปยังหน้าร้าน สายตาของพิมพ์ดาวเห็นแค่ลูกในอ้อมกอดของใครคนนึง เธอถลาเข้าไปรับร่างเล็กแนบอก อุ้มมาลูบหลังเบา ๆ ปลอบโยนเด็กหญิงไม่ให้ขวัญเสียไปมากกว่านี้“โอ๋ ๆ คุณแม่อยู่นี่นะคะ น้องพลอยสะดุดล้มเหรอคะ พี่หอมบอกน้องพลอยสะดุดล้ม เจ็บตรงไหนมั้ยคะ” พิมพ์ดาวปลอบลูกจนลืมสนใจคนรอบตัว ไม่ทันสังเกตว่าตรงนั้นใครคนนึงจ้องเธอเขม็ง หน้าเครียด คล้ายทั้งโกรธทั้งเจ็บใจทั้งโมโห แววตาอชิรวิชย์หลากหลายไปด้วยความรู้สึก มองคนเคยคุ้นและเด็กคนที่เขารับรู้บางอย่างด้วยสัญชาตญาณว่าพิเศษด้วยความรู้สึกแปลบปลาบในอก มันเหมือนความรู้สึกอัดอั้นหลากหลายจะทะลักทลายออกมา ใครคนที่หายไปกะทันหัน ตอนจะกลับมาก็รวดเร็วเกินจะคาดเดา“พิมพ์”เสียงเรียกดังไม่ถึงพ

อชิรวิชย์เดินตามพิมพ์ดาวมาจนถึงคลินิก พยายามจะเรียกเธอหลายครั้งแต่พิมพ์ดาวจ้ำหนี ไม่ยอมหันมามอง กระทั่งถึงคลินิก อชิรวิยืจึงยอมหยุดคุณหมอคนเดิมเพิ่มเติมคือมีเคสใหม่มองเจ้าตัวยุ่งที่ไม่ได้มาหาหมอเป็นครั้งแรกทั้งสงสารทั้งเอ็นดู เอ่ยทักทายด้วยความคุ้นเคยออกไปว่า“วันนี้เศรษฐีพันล้านเป็นอะไรเนี่ย ฮึ” คนเป็นหมอวัยเกือบห้าสิบเกือบ ๆ จะหัวเราะ ไม่อยากจะทำแต่อดไม่ได้จริง ๆ ในละแวกสุขุมวิทนี่ไม่มีใครตึงเท่านี้แล้ว คราวก่อนหกล้มหัวเข่าเป็นแผลมาหาหมอก็บอกขาหักเดินไม่ได้ พอให้ถอดกระเป๋าออกบอกว่ากระเป๋าแพงพันล้านทั้งที่ค่าเทอมสองบาท แต่ความจริงคือเจ้าตัวยังไม่ได้ไปโรงเรียน มีแพลนว่าจะไปเร็ว ๆ นี้ เลยเตรียมซ้อมสะพายกระเป๋าไว้ก่อน“จุนหมอขา น้องปอยเจ็บ” (คุณหมอขาน้องพลอยเจ็บ)  แก่นแก้วยังไงแต่เรื่องอ้อนคือที่หนึ่ง “ตะหมูกน้องปอยตุ่ย” (จมูกน้องพลอยบวมตุ่ย) เจ้าตัวยกมือแตะจมูกแล้วร้องจ๊ากแอคติ้งใหญ่ออกมา คุณหมอเลยให้พาเข้าห้องไปก่อน ส่วนพิมพ์ดาวยื่นบัตรประชาชนให้พยาบาลด้านหน้า บอกรายละเอียดแล้วตามเข้าไปเห็นเป็นห้

พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกหวั่นวิตกอย่างไร พิมพ์ดาวก็อดหวั่นไหวไม่ได้ จู่ ๆ ก็กลับมาเจอเขาโดยไม่ทันตั้งตัว ในสถานการณ์ที่ตัวเองกำลังเดือดร้อน จะพาลูกหลบก็ไม่ทัน เจ้าตัวยุ่งแหกปากร้องดังลั่นร้านไปหมด พิมพ์ดาวอุ้มลูกหลบการแสดงความอยากช่วยเหลือของคนอื่น ๆ ปรี่เข้าไปหยิบเอากระเป๋าสตางค์ในลิ้นชักหลังเคาเตอร์คิดเงินก่อนจะเดินจ้ำพรวด ๆ ผ่านทุกคนไปโดยไม่หันมามอง“พิมพ์” อชิรวิชย์ก้าวเร็ว ๆ ตามไปอาทิตย์ยังยืนงง นึกไม่ออกว่าอชิรวิชย์ไปรู้จักพิมพ์ดาวตอนไหน คราวที่แล้วไม่เจอกัน คราวนี้ก็เป็นเขาเข้าไปหาพิมพ์ดาวในครัวเพียงลำพังกับเด็กหญิงตัวน้อย“คนนี้เหรอว่าที่น้องสะใภ้ออฟฟิศเรา” เอกสิทธิ์ถามให้เคลียร์ก่อนจะบอกความลับสำคัญ“ครับ” อาทิตย์พยักหน้า เขาสนใจพิมพ์ดาวตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ถึงจะรู้ว่าอายุมากกว่าและมีลูกแล้ว แต่ไม่มีสามีก็นับว่าใช้ได้ ไม่ได้ไปแย่งชิงทำผิดศีลธรรมกับใคร แล้วเด็กหญิงพิมพ์ประภาก็น่าเอ็นดูอาทิตย์ชอบเด็กมาแต่ไหนแต่ไร ยิ่งเด็กขำขัน แก่นแก้วยิ่งถูกชะตา“เขาบอกเราเหรอว่าโสด”“ผมก็เลียบ ๆ เคียง ๆ ถาม เขาบอกว่าพ่อน้องพลอยจากไปนานแล้ว” อาทิตย์เล่าไปตามความจริง ก็ตอนเจอเด็กหญิงตัวน้อ