บททั้งหมดของ Ang Haplos Ng Bilyonaryo: บทที่ 91 - บทที่ 100

ELENA POV Ang puting paligid ng Swiss Alps ay nakakasilaw, pero ang lamig na humahalik sa balat namin ay tila nagpapatunay na malayo na kami sa nagbabagang impyerno ng Geneva. Huminto ang van ni Leo sa harap ng isang liblib na cabin na yari sa kahoy at bato. Mukha itong postkard, payapa at walang katau-tao, malayo sa ingay ng mga sirena. “Baba na, guys. Safe tayo rito. Ang GPS niyo, naka-scramble na rin,” sabi ni Leo habang pinapatay ang makina. Pumasok kami sa loob. Mainit ang loob ng cabin dahil sa fireplace na naka-set up na yata bago pa kami dumating. Pero kahit ang init ng apoy, hindi sapat para tanggalin ang panginginig ni Maya. Naupo siya sa isang mahabang sofa, yakap-yakap ang sarili niya habang nakatitig sa kawalan. “Maya, kumain ka muna? Ipagluluto kita,” sabi ko habang nilalapitan siya. Hindi siya sumagot. Nanatili lang siyang nakatulala. “Maya?” tawag ko ulit, hinawakan ko ang balikat niya. Bigla siyang napatalon at tinabig ang kamay ko. “Huwag, Ate! Huwag niyo akon

ELENA POV Ang loob ng private plane ay nababalot ng malamig na asul na ilaw mula sa mga monitor ni Leo. Malayo na kami sa Alps, at sa baba, puro itim na dagat na lang ang makikita. Nakasandal ako sa leather na upuan, pinapanood si Dante na hindi mapakali sa harap ng isang tablet. "Leo, anong update sa signal?" tanong ni Dante. Ang boses niya ay paos na, halatang kanina pa hindi natutulog. "Boss, ito na 'yung sinasabi ko," sagot ni Leo habang mabilis na nag-i-scroll sa code. "Hindi siya sumakay ng plane. At lalong hindi siya dumaan sa mga commercial ports. Nakahanap ako ng log ng isang 'ghost ship'—isang container vessel na walang record sa international maritime registry. Naka-ping 'yung engine signature nito sa isang satellite sa Mediterranean, pero biglang nag-divert." Lumapit ako sa pwesto nila. "Saan papunta?" Humarap sa amin si Leo, seryoso ang mukha. "Huling signal na nakuha ko bago sila nag-total radio silence? Papasok na sila ng Pacific Ocean. Kung susundan ko ang traject

ELENA POV Nagising ako sa amoy ng bagong timplang kape. Hindi ito ang amoy ng air-conditioned na hotel room o ang sterile na amoy ng boardroom sa Geneva. Ito ay amoy ng isang totoong umaga. Dahan-dahan akong bumangon at naglakad patungo sa maliit na kusina ng villa. Doon, nakita ko si Dante na nakatalikod, suot pa rin ang kanyang pajama pants at isang simpleng puting t-shirt. Seryoso siyang nakatitok sa kawali, hawak ang isang sandok na parang may malaking desisyon siyang ginagawa. “Isang CEO na nagluluto ng sinangag?” biro ko habang sumasandal sa hamba ng pinto. Lumingon siya at ngumiti, yung ngiting hanggang mata. “Practice makes perfect, Elena. Sabi ni Leo, kulang daw sa asin yung niluto ko kahapon. Sinisiguro ko lang na hindi ka magrereklamo ngayon.” Lumapit siya sa akin, hinawakan ang bewang ko, at hinalikan ako sa noo. “Kamusta ang pakiramdam mo? Sumakit ba ulit ang likod mo kagabi?” “Hindi naman. Masarap ang tulog ko dahil sa lamig,” sagot ko habang pinapanood siyan

ELENA POV Maaga pa lang ay gising na ako para panoorin ang sunrise sa terrace ng villa. Hawak ko ang isang tasa ng mainit na gatas habang pinakikinggan ang huni ng mga ibon sa paligid ng Tuscany. Katabi ko si Dante, nakasandal ang ulo niya sa balikat ko, pareho kaming nakabalot sa iisang kumot. Walang gulo. Walang kaba. Pero ang katahimikan ay binasag ng malakas na pagbukas ng pinto sa likod namin. “Boss! Elena! Kailangan niyo ‘tong makita!” sigaw ni Leo. Hingal na hingal siya, bitbit ang kanyang laptop na nakakabit pa sa isang portable satellite receiver. Napaayos ng upo si Dante, ang kaninang antok sa mga mata niya ay napalitan agad ng seryosong tingin. “Leo, sabi ko walang trabaho ngayon.” “Iba ‘to, Boss. Mensahe galing kay Baron Volkov. Ginamit niya ang emergency channel ng Obsidian Circle. Kapag ganito ang ginamit niya, ibig sabihin ay hindi na ito corporate issue. Survival na ‘to,” paliwanag ni Leo

ELENA POV Ang loob ng eroplano ni Baron Volkov ay hindi katulad ng mga commercial flights na nakasanayan ko. Walang mga flight attendants, walang anunsyo ng oras, at walang amoy ng mamahaling pabango. Amoy kape ito, amoy luma na papel, at amoy ng tension na halos pwede mo nang hawakan. "Ten minutes before descent," anunsyo ng piloto sa intercom. "Prepare for landing at NAIA, Terminal 4." Napatingin ako sa bintana. Ang mga ilaw ng Maynila ay parang mga nagkalat na hiyas sa gitna ng kadiliman. Ilang buwan lang ang nakalipas nang umalis kami rito bilang mga biktima na tumatakas para sa aming buhay. Ngayon, habang bumababa ang eroplano, ramdam ko ang bigat sa dibdib ko—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa galit na matagal ko nang kinikimkim. "Ate, ang gulo ng radar nila sa baba," bulong ni Leo habang mabilis na nagta-type sa kanyang tablet. "Naka-scramble ang signals sa paligid ng airport. May gumagamit ng jammer."