All Chapters of ท่านประธานที่แปลว่าพ่อของลูก: Chapter 121 - Chapter 130

“ดีมากขุน” เอิร์ธเอ่ยชมขุนพล ลูกชายของเขาถูกเปลี่ยนจากแฟนคลับมาเป็นตัวประกอบจำเป็นให้กับคุณหมอพลอยใสคุณหมอเอาสเต็ทโตสโคปแปะไปบนหน้าอก หน้าท้องของขุนพล จากนั้นก็ควักเข็มฉีดยาออกมา ก่อนที่จะฉีดก็พูดกับคนไข้“คนไข้ควรกินนมเยอะๆ นะคะ ร่างกายจะได้ฟื้นเร็วๆ” คุณหมอหยิบผลิตภัณฑ์นมมาให้คนไข้“แล้วคุณหมอกินไหมครับ” คนไข้ส่งบท“กินค่ะ หมอกินทุกวัน นมตัวนี้เหมาะกับทุกเพศ ทุกวัย และทุกอาชีพค่ะ แถมกินก่อนนอนจะทำให้หลับสบายด้วย” พลอยใสทำหน้าจริงจังให้เห็นว่าเป็นสิ่งที่ควรปฏิบัติพอถ่ายทำแบบเจาะทีละอาชีพเสร็จแล้ว เอิร์ธก็เก็บภาพตอนที่เด็กๆ มายืนร้องเพลงและเต้นด้านหลังลูซี่“มอ มอ มอ คือเสียงของวัว” พลอยใสร้องนำ“มอ มอ มอ วัวมีสี่ขา” แพรสวยตะโกนต่อ“มอ มอ มอ วัวชอบกินหญ้า” เต๋าเต้ยรับท่อนต่อจากนั้นทั้งสามก็ร้องพร้อมกัน ส่วนเด็กผู้ชายในสามอาชีพก็กระโดดโลดเต้นอย่างเป็นอิสระอยู่กับพี่ๆ“มอ มอ มอ ตัวมันโต๊โต อยู่ในฟาร์ม มีหลายสายพันธุ์ เรียกอีกชื่อว่าโค มีน้ำนมโคให้เราได้กิน ทุกวัน”จบจากฉากนี้เด็กๆ ก็เปลี่ยนไปสวมชุดนอนลายเสือแล้ววิ่งมายังฉากห้องอาหาร หยิบนมไปคนละแก้วปกป้องหยิบก่อนกินก่อน จากนั้นก็เอื

“วันนี้ลูกๆ จะไม่นอนกลางวัน พ่อเสือไปส่งที่โรงเรียน แล้วพ่อเสือก็กลับไปทำงาน ถึงที่ทำงานปุ๊บ พ่อเสือก็ออกมาเลยนะ ให้ป้าม่านทำแทน พ่อเสือต้องมาคอยลูกๆ ที่หน้าห้องเรียน พอลูกๆ กินข้าวกลางวันเสร็จก็ไปกันเลย” แพรสวยลำดับสิ่งที่ต้องทำให้พ่อฟัง“งั้นให้ปกอยู่กับแม่เมย์เนอะ” พยัคฆ์ถามลูกสาวทั้งสองคน เพราะเขาคงไม่ไหวแน่ๆ หากจะต้องคอยดูแลแฝดกับปกป้องพร้อมกันทั้งสามคน“ม่าย โปกปาย” ปกป้องส่ายหน้า โวยวายมาจากคาร์ซีตในช่วงนี้แม้พยัคฆ์จะเคลียร์งานไว้แล้ว แต่เขาก็ยังไปทำงานที่ออฟฟิศข้างบ้านตามปกติ แต่ก็พร้อมเสมอหากจะต้องกลับมาหาปานดวงใจที่บ้าน พอส่งลูกๆ ที่โรงเรียนเสร็จเขาก็กลับมากินข้าวกับปานดวงใจทั้งมื้อเช้าและกลางวันในกรณีที่ไม่มีนัดคุยเพื่อธุรกิจ ตอนเย็นจะมารับปกป้องไปรับพี่ๆ ที่โรงเรียนด้วย แต่วันนี้พอมากินข้าวกลางวันเสร็จ เขาก็รับปกป้องไปเลย จำต้องโกหกปานดวงใจว่าจะปกป้องพาไปเดินเล่นที่ห้างก่อนจะไปรับพี่ๆพอรับปกป้องมาได้ พ่อกับลูกก็ไปรับลูกสาวที่วางแผนโดดเรียนไปเดินห้างกับพ่อ“ไปซื้ออะไรกันดีครับ” พยัคฆ์ซึ่งจูงปกป้องขึ้นลงบันไดเลื่อนมาสิบกว่ารอบเดินเข้ามาในร้านไอศกรีมชื่อดังที่ลูกสาวทั้งสองม

“พี่พลอยยืนตรงนี้” แพรสวยชี้ตำแหน่ง ก่อนจะไปจับเด็กชายตัวอวบอ้วนที่วันนี้ใส่เอี๊ยมกางเกงแบบเดียวสีเดียวกันกับพี่ๆ มายืนตรงกลาง“น้องปก ดอกมะลิหายไปไหนหมดแล้ว” พลอยใสจับมืออีกข้างของปกป้องขึ้นมา ในนั้นมีดอกมะลิถูกขยำอยู่เต็มมือ พอหันไปมองบนพื้นห้องก็เห็นตกอยู่สองสามดอก“ไม่เป็นไรค่ะ เหลือสองดอกก็ได้ แต่ระวังไม้จะทิ่มตาน้องนะ” ปานดวงใจเอื้อมมือมารูดดอกไม้ที่อยู่ตรงโคนไม้ขึ้นมาไว้ข้างบน พลางสำรวจปลายไม้“ลูกๆ จะร้องเพลงวันแม่ก่อนนะ” พลอยใสบอก“พ่อเสือถ่ายวิดีโอด้วย จะทำยูทูบเสือสมิงน่ารักมากในวันแม่” แพรสวยนึกถึงยูทูบเสือสมิงขึ้นมาได้ จึงรีบหันไปบอกพ่อ“จริงด้วย” พยัคฆ์เองก็เพิ่งนึกออกพอทุกอย่างพร้อม เด็กๆ ก็พนมมือ ปกป้องพนมแค่ตอนแรกๆ ก่อนจะกวัดแกว่งไม้ไปมา และนั่งลงเล่นดอกมะลิบนพื้น ในขณะที่พลอยใสกับแพรสวยร้องเพลงเท่าที่จำได้“แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวงงงงง ที่เฝ้าหวงห่วงลูกที่...งึมงำ นอนเปล โอ้ละเห่ กล่อมลูกน้อยนอนเปล งึมงำ ไปจนไกลลลลล...ควรวญญญ (แย่งกันร้องเสียงสูงมาก) คี้ดดดดด พินิจให้ดี ค่าน้ำนมแม่นี้จะมีอะไรเหมาะสม...กลั่นเป็นน้ำนมให้ลูกดื่มกิ๋น” (ลงท้ายด้วยเสียงเพี้ยน)ถึงจะร้องเพ

“พอ แพ” ปกป้องหายเจ็บก็ลืมทุกอย่างเป็นปลิดทิ้ง เจ้าหนูไถตัวลงจากเตียงก็ไถลพรืดร่วงลงไปกระแทกพื้นอีกที“ปก!!!” ปานดวงใจอุทานเสียงดัง “จะเอาทั้งหัวทั้งก้นเลยเหรอ”“ฮะๆๆๆ” แต่คราวนี้ปกป้องไม่เจ็บ แถมหัวเราะลั่นขณะวิ่งไปหาพี่ๆ ซึ่งนั่งอยู่กับพ่อ“ไม่เล่นแล้วนะน้องปก” พลอยใสห้ามปกป้องซึ่งกำลังทำท่าจะตีลังกาอีก“ปก มานี่ซิ” พยัคฆ์ดึงขาปกป้อง แล้วเอื้อมไปเหนี่ยวเอวมานั่งบนตัก “รักพี่แพรไหม”“ยัก” ตอบทันควัน โผไปกอดคอแพรสวยแบบที่ชอบทำแล้วก็หอมแก้มของพี่สาวแรงๆ “ยักแพ”“พี่แพรก็รักน้องปกนะ” แพรสวยหอมตอบ“พี่พลอยก็รักน้องแพรกับน้องปกนะ” พลอยใสเข้ามาโอบกอดน้องทั้งสองคนอีกชั้น“เฮีย ถ้าตรงนั้นเรียบร้อยแล้ว เฮียช่วยอุ้มน้ำมนต์มาให้เมย์หน่อย ลูกหิวนม” ปานดวงใจร้องขอความช่วยเหลือขณะเอานะโมซึ่งเพิ่งกินนมเสร็จพาดบ่าเพื่อให้เรอพยัคฆ์หันไปมองปานดวงใจ “พ่อเสือไปช่วยแม่เมย์ก่อนนะ ปกไม่เล่นแบบเมื่อกี้แล้วนะ มันอันตราย” สั่งลูกชายเสร็จก็หันมาบอกแฝดพี่ “พี่พลอยไปเอาของเล่นที่ขนจากบ้านมาเล่นกับน้องสิครับ”“จ้ะ”จากนั้นพยัคฆ์ก็เดินไปอุ้มน้ำมนต์จากเตียงเด็กมาวางในวงแขนปานดวงใจ และรับนะโมจากเธอเดินไปนั่งดูพี่ๆ

“พ่อเสือ พี่เต่าเต่ารีวิวเด็กน้อยสวยมากเดินสำเพ็ง น้องแพรอยากไป” แพรสวยบอกพยัคฆ์ซึ่งก้าวเข้าไปนอนแผ่ในคอกอย่างอ่อนเพลีย“แม่เมย์ พี่เต่าเต่าทำผมหยิกๆ แล้วก็ทำผมสีฟ้ากับสีชมพูบนหัวตั้งหลายอัน พี่พลอยอยากทำมั่ง”“เจาะหูด้วย น้องแพรอยากเจาะหูนะแม่เมย์ จะได้เป็นสาวน้อยสวยมากขึ้นแบบพี่เต่าเต่า”“ต้องรอให้โรงเรียนปิดเทอมก่อนนะ อีกไม่กี่วันเอง” ปานดวงใจผัดวันไปก่อน“พ่อฉลามปิดโรงเรียนให้พี่เต่าเต่าได้ พี่เต่าเต่าเลยได้ไปสำเพ็ง พ่อเสือไปปิดโรงเรียนให้ลูกๆ มั่งนะ ลูกๆ อยากไปสำเพ็ง” พลอยใสร้องขอ“สำเพ็งมันอยู่ที่กรุงเทพฯ นะครับ บ้านเราไม่มี มีแต่ตลาดนัด” พยัคฆ์ได้ยินคำว่าสำเพ็งก็ถึงกับปาดเหงื่อ เขาไม่ใช่เซียนสำเพ็งแบบครอบครัวฉลาม กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วเคยไปแถวนั้นอยู่บ้าง แต่เป็นการไปกับกลุ่มเพื่อนเพื่อไปกินอาหารที่ออกมาขายตอนกลางคืนที่เยาวราชเท่านั้น“งั้นก็ไปหาปู่กับย่ากัน ให้ปู่กับย่าที่กรุงเทพฯ พาไป” แพรสวยออกไอเดียพยัคฆ์จะบอกว่าที่สำเพ็งไม่เหมาะสำหรับเด็กเล็กก็ไม่ได้ เพราะเต๋าเต้ยไปมาแล้ว แถมยังมาถ่ายทอดความสนุกสนานอีก“ถ้างั้นคงต้องให้ปกกับนะโมและน้ำมนต์รอที่บ้านปู่กับย่า แล้วพ่อเสือกับแ