All Chapters of ท่านประธานที่แปลว่าพ่อของลูก: Chapter 101 - Chapter 110

ทารกเพศชายน้ำหนักสามพันหกร้อยกรัมมองพยัคฆ์นิ่ง คิ้วขมวดมุ่น ดูสุขุมตั้งแต่เกิด พยัคฆ์ถึงกับหยิบโทรศัพท์มือไม้สั่นมาต่อวิดีโอคอล“คลื่น นายดูลูกฉันสิ แม่งโคตรน่ารักเหมือนฉันเลย” พยัคฆ์เลือกที่จะโชว์เพื่อนสนิทก่อนเป็นอันดับแรก“เกิดมาเพื่อเข้าอนุบาลเลยละมั้งตัวขนาดนั้นน่ะ” ลูกคลื่นหัวเราะเมื่อเห็นทารกตัวใหญ่“แม่ซัดพิซซ่าเป็นร้อยถาด ไม่ใหญ่ยังไงไหว แค่นี้นะ เดี๋ยวโชว์ฉลามก่อน”“เออๆ เดี๋ยวฉันจะไปเยี่ยมเดี๋ยวนี้”พอวางสายจากลูกคลื่น พยัคฆ์ก็โทร.หาฉลามซึ่งเพิ่งได้ลูกแฝดเพศชายเมื่อสี่เดือนก่อน“พี่เสือว่าไง” ฉลามทักทันทีที่รับสาย“ฉลามดูลูกพี่ ตัวใหญ่สะใจดีไหม”“ฮาๆๆๆ ทำไมหน้าตาพร้อมเหวี่ยงพร้อมไฝว้พี่แบบนั้นล่ะ”พยัคฆ์มองหน้าลูกชายที่ยังมองเขาตาขวาง แพทย์และพยาบาลพากันมองอย่างเอ็นดู ถ้าตอนคลอดออกมาไม่ส่งเสียงร้องสักแอะ พวกเขาต้องคิดว่าเด็กผิดปกติแน่ๆ“สงสัยตอนเมย์ท้อง พี่จะเข้าไปกวนเขาเยอะไปหน่อย”“อ๋อ พี่เข้าไปจนลูกจำพ่อได้?”“เพิ่งตีกันเมื่อสองวันก่อนเอง สงสัยยังโกรธไม่หาย”“เฮีย” ปานดวงใจอายหมอและพยาบาลจึงตะโกนว่าสามี ทั้งๆ ที่ยังเจ็บอยู่********ที่ดินที่พยัคฆ์ซื้อไว้กำลังถูกลงเสาเข็

ใบหน้าของพยัคฆ์เหมือนมีหิมะเกาะ แต่มันคือเศษมะพร้าวขูดที่ติดอยู่ก้นกะละมัง ก่อนหน้านี้ปกป้องพยายามจะช่วยแม่คั้นกะทิ เพราะสุเมธอยากจะกินแกงเขียวหวานเนื้อนักหนา แล้วดันซื้อกะทิขูดมาให้ แทนที่จะซื้อกะทิคั้นแล้ว พอมีปกป้องอยู่ในครัวด้วยปานดวงใจต้องทำทุกอย่างให้ว่องไวกว่าเดิมสองเท่าตัว เธอเทมะพร้าวขูดที่ผ่านการคั้นแล้วใส่ถุงก่อนทิ้งถังขยะ ไม่สนใจกะละมังซึ่งวางไว้บนพื้น ปกป้องจะเล่นก็เล่นไป ดีกว่ามาวุ่นวายแย่งเธอทำอย่างอื่น“อะไรนะลูก” พยัคฆ์ถามลูกชายซ้ำอีกครั้ง เพราะหูเขายังได้ยินเสียงเคาะกะละมังก้องดังก้องในหัว ทั้งที่ปกป้องทิ้งทัพพีไปแล้ว มืออวบๆ แกะมะพร้าวขูดบนหน้าพ่อมาใส่ปากกินหยับๆ“พ่อง”“พ่องเหรอ”“พ่อง” ปกป้องเรียกอีก“ปก ปก นี่ปกเรียกพ่อแล้วใช่ไหม” พยัคฆ์ลุกขึ้นนั่งด้วยความดีใจ คำที่เขาเฝ้ารอและเพียรฝึกให้ลูกชายเรียกมาตลอด ในที่สุดชายหนุ่มก็ได้ยินจากปากเล็กๆ สีชมพูนี้“พ่อง หม่ำหม่ำ” เด็กน้อยที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยสักชิ้นเอากากมะพร้าวที่ร่วงจากใบหน้าของพยัคฆ์เข้าปากตัวเองไม่หยุด“เมย์ เมย์ครับ ปกเรียกเฮียว่าพ่อเป็นแล้ว” พยัคฆ์ลุกขึ้น แล้วรีบวิ่งเข้าไปบอกปานดวงใจในครัวด้วยความตื่นเ

“ไม่ได้ครับ ยังไงก็ต้องนั่งคาร์ซีตไปก่อน เบาะเสริมความปลอดภัยแบบพี่พลอยกับน้องแพรต้องโตกว่านี้ก่อน ถ้าเรายอมวันนี้ วันหน้าน้องก็จะทำแบบนี้อีก” พยัคฆ์ต้องฝืนใจเพิกเฉยต่อเสียงร้องไห้ลั่นหน้าเซเว่น เขาใช้ความพยายามอยู่สักพักกว่าจะแกะมือของเด็กชายออกจากผมของแพรสวยสำเร็จในที่สุด จากนั้นก็รีบล็อกเข็มขัดที่คาร์ซีตรัดตัวเด็กน้อยไว้“พ่อง พ่อง พ่อง” ปกป้องร้องไห้ไปอาละวาดพ่อไป พยัคฆ์เอาจุกนมให้เจ้าหนูก็ส่ายหัวใหญ่โต“ดื้อ” พยัคฆ์จับคนดื้อมาหอมแก้มแรงๆ ทำโทษ “พี่แพเจ็บนะครับ ปกต้องไม่ทำแบบนี้นะ ดูสิ พี่แพรร้องไห้แล้ว น่าสงสารไหม”“แอ แอ”ปกป้องหันไปมองแพรสวย หยุดร้องไห้ทันควัน แพรสวยทั้งที่เจ็บแต่ยังอุตส่าห์ยื่นมือมาให้น้องจับ จากนั้นก็ค้นหาขนม หยิบอมยิ้มที่อยู่ในตลับให้ พยัคฆ์หยิบมาดูก่อนที่ปกป้องจะรับไป เห็นว่าเป็นอมยิ้มอันใหญ่ที่ไม่สามารถเอาเข้าปากน้อยๆ ได้ จึงยอมปล่อยให้เอาไปเล่นชั่วคราว“ไม่เป็นไรนะครับน้องแพร เดี๋ยวก็หายนะลูก” เขาวิ่งอ้อมรถไปปลอบแพรสวย ลูบผมลูบหน้าลูกสาวซึ่งปล่อยมือจากน้องและโผเข้าไปกอดคอคนเป็นพ่อ ชายหนุ่มกอดปลอบจนแพรสวยหายสะอึกสะอื้นจึงเดินไปนั่งประจำที่คนขับ“พ่อเฉือ วั

หญิงสาวรู้สึกสับสน ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าไม่คิดแบบที่เขาแก้ตัว เธอพยายามปลอบใจตัวเองว่าลูกน่าจะเป็นคนหยิบ แต่มันก็ยังว้าวุ่นใจอยู่ดี และในที่สุดมันก็ระเบิดแบบที่เห็น หญิงสาวเดินเข้าห้องน้ำ หวังว่าการอาบน้ำอีกรอบจะช่วยชะล้างความคิดบ้าๆ ออกไปพร้อมกับเศษอาเจียนตามคอเสื้อ ซึ่งมันเล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับความเปรอะเปื้อนที่เธอทิ้งไว้บนเสื้อของพยัคฆ์ซึ่งพยัคฆ์ก็ไม่ได้ให้ความสนใจว่ามันจะเลอะเทอะสักแค่ไหน เขาเดินเข้าไปในเซเว่น อกเสื้อโปโลสีขาวของเขากลายเป็นเป้าสายตาของพนักงานและลูกค้า“พี่ขอพบผู้จัดการร้านหน่อย”“หนูนี่ละค่ะผู้จัดการร้าน นี่คุณพ่อน้องแฝดกับน้องปกใช่ไหมคะ” ผู้จัดการร้านถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “มีอะไรให้รับใช้คะ”“ผมขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดช่วงสี่โมงเย็นที่ลูกๆ ผมเข้ามาซื้อของหน่อยครับ”“อ๋อ ได้ค่ะ”หลังจากได้รับความช่วยเหลือจากผู้จัดการร้าน พยัคฆ์ก็ได้หลักฐานเข้ามาอยู่ในโทรศัพท์ พอกลับไปถึงบ้านก็รีบไปหาปานดวงใจที่ห้องพักแขก แต่ปรากฏว่าเธอไม่อยู่ในนั้น เขาจึงเข้าไปหาที่ห้องของฝาแฝดซึ่งตอนนี้ทุกคนมีห้องเป็นของตัวเอง ปานดวงใจไม่อยู่ทั้งห้องของพลอยใสและแพรสวย สุดท้ายพยัคฆ์จึงเข้าไปในห้อง

“เดี๋ยวแม่เมย์กลับมา เราให้แม่เมย์ตรวจกันนะครับว่าน้องมาเกิดหรือยัง”พอพยัคฆ์บอกแบบนี้ เด็กๆ ก็ตั้งหน้าตั้งตารอการกลับมาของปานดวงใจ ครั้นเห็นรถของหญิงสาววิ่งกลับมา ทั้งหมดก็รีบไปตามแม่มาก่อนที่เธอจะเข้าครัวไปทำกับข้าวให้น้อง“เมย์ให้เวลาเฮียทำลูกอีกแค่สามปีนะ พอหมดเขตเมย์จะปิดอู่ทันที” ปานดวงใจถอนหายใจพลางยื่นถ้วยใส่ฉี่ให้เขาเอาไปเทสต์เอง“เฮียต้องทำเวลาใช่ไหม งั้นตั้งแต่ท้องนี้เฮียภาวนาให้ได้แฝด” เขาชะโงกไปหอมคนทำหน้างอน ก่อนจะหันไปมองพลอยใสกับแพรสวยซึ่งนั่งรอตาแป๋ว ให้เขาเอาฉี่แม่มาหยดใสแท่งขาวๆ บนโต๊ะสักที“พ่อง พ่อง” ปกป้องเกาะขาจะให้พ่ออุ้ม แต่ตอนนี้มือของพยัคฆ์ไม่ว่าง ปกป้องจึงอยู่ในสภาพเกาะขากางเกงแล้วถูกลากไปตามพื้น“เดี๋ยวพ่อค่อยอุ้ม โอ้ จุ๊ๆ กางเกงพ่อ” พยัคฆ์ก้มมองตัวเอง ดีที่เขาเอาเสื้อจากปกป้องกลับมาใส่ตามเดิมแล้ว และมันก็ตัวใหญ่จึงปกปิดความอนาจารต่อหน้าลูกสาวไว้ได้“ฮะๆๆๆๆๆ” พลอยใสกับแพรสวยหัวเราะ ชี้ไปยังกางเกงนอนของพยัคฆ์ซึ่งกองอยู่บนพื้น“เฮีย เอามานี่” ปานดวงใจซึ่งกำลังจะเข้าครัวทำกับข้าวหันมาตามเสียงหัวเราะของลูก ภาพที่เห็นทำให้ต้องรีบวิ่งมาดึงถ้วยจากมือเขา เพื่อให้ส